Αυτό το χαμόγελο

Το ξέρω αυτό το χαμόγελο. Μπορώ να το ξεχωρίσω ανάμεσα σε όλα τα χαμόγελα του κόσμου. Κάποιοι το μπερδεύουν με το χαμόγελο του άνδρα που μόλις γ@μησε ή με το χαμόγελο της γυναίκας που μόλις γ@μήθηκε.

Καμία σχέση.

Αυτό το χαμόγελο είναι αλλιώτικο. Δεν έχει να κάνει με το ύφος του άνδρα “πέταξα την προβοσκίδα έξω και δικαιολόγησα την μοναδική και αναντικατάστατη παρουσία μου στη γη”, ούτε με αυτό το κάπως κτηνώδες ύφος της γυναίκας “ήθελα να γ@μηθώ τώρα, και γ@μήθηκα τώρα”.

Όχι, αυτό το χαμόγελο είναι διαφορετικό.

Κατ΄αρχάς, δεν είναι χαμόγελο “δείτε με που χαμογελάω”.

Χαμογελάς γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Δεν το ελέγχεις το σαγόνι. Ούτε το στόμα. Ούτε τα μάτια. Χαμογελάνε όλα μόνα τους.

Και δεν σε νοιάζει αν σε βλέπουν οι άλλοι.

Δεν υπάρχουν οι άλλοι.

Αυτό είναι το χαμόγελο “συνέβη αυτό που ήθελα σαν τρελός αλλά ήμουν βέβαιος πως αποκλείεται να γίνει”.

Είναι το χαμόγελο “παρθήκαμε λίγο πριν φύγει το πλοίο”.

Δηλαδή, το πρόσωπο είναι εκεί, οι μέρες περνούν, εσύ θέλεις πάρα πολύ να κυλιστείτε στο βούρκο της ηδονής, αλλά βλέπεις ότι δεν πρόκειται να συμβεί.

Δηλαδή, πιο μεγάλη είναι η επιθυμία σου να συμβεί παρά η πιθανότητα να συμβεί.

Βέβαια, το κόλλημα το έχεις φάει. Κοιτάς να μην αλλάξεις περιοχή -ούτε τετράγωνο-, μπας και χαθεί η ευκαιρία.

Κάτι ματιές αλλά “σιγά εμένα θα κοιτάξει τώρα, κοιτάει γιατί είμαι ακριβώς μπροστά -και ο Κουασιμόδος να ήμουν, θα κοιτούσε”.

Κάνεις και μερικά κολπάκια -που όταν βλέπεις να τα κάνουν άλλοι τους κοροϊδεύεις και τους βρίσκεις πολύ γύφτουλες- αλλά δεν γίνεται τίποτα.

Εν τω μεταξύ, έχεις κι αυτά τα μικροαστικά “να φανώ κύριος, να μη με περάσει για πεινάλα και χοντράνθρωπο, άσε που θα γίνω ρεζίλι και στους υπόλοιπους”, και οι μέρες περνάνε χωρίς καμία εξέλιξη και φτάνει η τελευταία μέρα.

Κι όχι μόνο φτάνει η τελευταία μέρα αλλά φτάνουν και οι τελευταίες ώρες.

Κι εκεί που το έχεις πάρει απόφαση πως δεν πρόκειται να συμβεί και παίρνεις τον δρόμο να πας να ετοιμαστείς για να φύγεις, να σου κι έρχεται από απέναντι.

Ο δρόμος άδειος. Δεξιά και αριστερά εκατοντάδες άνθρωποι αλλά ο δρόμος άδειος.

Μόνο οι δυο σας.

Οι δυο μονομάχοι στην κεντρική λεωφόρο.

“Γεια”

“Γεια σου, τι κάνεις;”

“Φεύγω”

“Κιόλας;”

Τι “κιόλας;”, δέκα μέρες λέω συνέχεια -και με κάθε ευκαιρία- πως θα φύγω την τάδε μέρα, μπας και συγκινηθείς, κι εσύ δεν έχεις πάρει χαμπάρι Χριστό;

Αλλά αυτό δεν το λες.

Λες “ναι, δυστυχώς”.

Και τότε, από ένα λάθος, από το τίποτα, κάπως γίνεται και βρίσκεστε στο ίδιο δωμάτιο. Και αυτό δεν είναι το δικό σου δωμάτιο.

Και η πόρτα κλείνει. Κι εσύ πρέπει να φύγεις. Έχεις βγάλει εισιτήριο.

Ποιο εισιτήριο, εδώ γίνεται το όνειρο πραγματικότητα. Τα κορμιά έχουν πάρει φωτιά.

Και βέβαια, θα συμβούν όλα εκείνη τη στιγμή.

Θα χτυπήσει την πόρτα η Ιταλίδα από το διπλανό στούντιο για να ζητήσει κάτι -τρέχα εσύ στην τουαλέτα να κρυφτείς-, θα περάσει η κολλητή να ρωτήσει αν θέλεις να σου πάρει κάτι από το σούπερ μάρκετ -“not now!” φωνάζει και χαίρεσαι που δεν το λέει σε εσένα που ζεις μόνο για το now-, θα χτυπάνε τα τηλέφωνα, παιδάκια θα παίζουν έξω από τα παράθυρα, αλλά εσάς σκασίλα σας στην τελική γιατί, όταν μιλάει το βασικό ένστικτο, δεν πα να πέσει και πυρηνική βόμβα.

“Τι ώρα είναι;”

“Τέσσερις και μισή”

“Πρέπει να φύγω!”

“Μείνε λίγο ακόμα…”

“Γιατί χάσαμε τόσες μέρες;”

“Δεν ξέρω…”

Φιλιά, σάλια, γλειψίματα, χέρια παντού, η κάβλα στο ταβάνι.

Και ξαφνικά είσαι στον δρόμο.

Στο ίδιο δρόμο που ήσουν κατσούφης τρία τέταρτα πριν.

Αλλά τώρα χαμογελάς.

Αυτό είναι το χαμόγελο που σας έλεγα.

Μοναδικό.

(Στα πιο όμορφα, ευγενικά, γλυκά, γελαστά και ανθρώπινα μάτια που είδα στη ζωή μου. Γιατί είμαστε κι αισθηματίες, κύριε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.