Ήταν ένα μικρό καράβι

Ήταν ένα μικρό καράβι που λες, αγαπητέ μου Πιτσιρίκο, τόσο μικρό που στο προτελευταίο λιμάνι που έδεσε οι επιβάτες που μπάρκαραν βρέθηκαν προ δυσάρεστης εκπλήξεως. Δεν υπήρχε ούτε μια θέση να καθήσουν.

Για την ακρίβεια, θέσεις υπήρχαν πάρα πολλές, ίσως και να περίσσευαν αν οι ήδη επιβαίνοντες κατέβαζαν τα βρωμοπόδαρά τους και τα μπαγκάζια τους.

Μάταια οι νεοαφιχθέντες σουλατσάριζαν πάνω-κάτω, ψάχνοντας για ένα ευγενικό βλέμμα που θα τους προσέφερε το κάθισμα που περίσσευε.

Νέοι και μεγαλύτεροι, ρεμάλια και οικογενειάρχες, αποκαμωμένοι την έπεφταν στο πάτωμα ή σε καμιά από τις ελεύθερες θέσεις που ήταν κολλημένες δίπλα στον εξαερισμό και από τις οποίες έφευγαν μετά από το πολύ πέντε λεπτά, εξαιτίας του θορύβου και του κρύου αέρα που βάραγε στην πλάτη.

Κάποια στιγμή, από τα μεγάφωνα ακούστηκε ένα μήνυμα για τους επιβάτες που καταλαμβάνουν πάνω από μια θέση και πως θα πρέπει να την ελευθερώσουν λόγω μεγάλης πληρότητας του πλοίου, και να την παραχωρήσουν στους επιβάτες που στέκονται όρθιοι.

Με μεγάλη περιέργεια κοίταξα γύρω μου να δω πώς θα αντιδράσουν οι λεγάμενοι, και δεν μπορώ να πω πως εξεπλάγην.

Τράβηξαν τα καθίσματα ακόμα πιο κοντά τους, έβαλαν και το ένα μπράτσο επάνω στις βαλίτσες, το δεύτερο πόδι στην καρέκλα που μέχρι πριν ένα λεπτό είχαν μόνο το ένα, και φυσικά γύρισαν το βλέμμα όσο πιο πολύ γινόταν προς κάποια κατεύθυνση που δεν στεκόταν κάποιος όρθιος.

Μικροί και μεγάλοι, “μουράτοι” που γύρναγαν από την Μύκονο, προσκυνητές και “εναλλακτικοί” που γύρναγαν από την Τήνο, λες και ήταν συνεννοημένοι να μην παραχωρήσουν ούτε μια θέση.

Λες και οι υπόλοιποι ήμασταν αόρατοι!

Αυτό που ανέφερε κάποιος αναγνώστης σου για την κατάρα των νοτίων χωρών είναι πέρα για πέρα αληθινό:

Η συλλογικότητα που παρατηρείται στις βόρειες χώρες δεν έχει να κάνει με το ότι οι βόρειοι είναι πιο έξυπνοι ή πιο καλοί αλλά με την δυσκολία που παρουσιάζει η καθημερινή ζωή ως προς την επιβίωση.

Ψήθηκε κάποιες χιλιάδες χρόνια μέσα από το σκληρό περιβάλλον και τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και αποκρυσταλλώθηκε, αν και παρατηρείται μια αντιστροφή της τάσης (καταραμένα καλοριφέρ, χαλάτε τον άνθρωπο).

Στον νότο, αντίθετα, η ψευδαίσθηση πως η επιβίωση του ενός δεν εξαρτάται από την επιβίωση του άλλου είναι ευρύτατα διαδεδομένη και οι ρίζες της είναι τόσο βαθιές που το δέντρο της ζωής μας θα έχει ξεραθεί πριν προλάβουμε να αντιληφθούμε πως αυτές ακριβώς οι ρίζες είναι που το δηλητηρίασαν.

Καταφέρνουμε με απίστευτη αποτελεσματικότητα να δυσκολεύουμε ο ένας τη ζωή του άλλου στα πάντα σε αυτή τη χώρα!

Έχοντας πλέον ζήσει σχεδόν τέσσερα χρόνια στη Σουηδία, πραγματικά θα ήθελα να πάρω τους πατριώτες μου και να τους βάλω να ζήσουν μερικά χρόνια στα βόρεια της χώρας, όπου έχω απλά ταξιδέψει για κάτι τριήμερα σεμινάρια.

Εφιάλτης, ακόμα και το τριήμερο!

Χαρακτηριστικά, λέω στους συναδέλφους πως εκεί επάνω έχουν την καλύτερη ψυχιατρική στον κόσμο γιατί αλλιώς θα κρέμονταν όλοι από τα δέντρα, και πως η μεγάλη μου απορία είναι γιατί, όταν έφτασε εκεί επάνω ο σιδηρόδρομος, δεν πήραν όλοι το πρώτο τρένο να φύγουν…

Καμπόσοι χειμώνες εκεί επάνω, ίσως να αρκούσαν για να εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε.

Γιατί κοιτάς αυτό τον τόπο γύρω σου, και αν βγάλεις τους βάρβαρους από το πλάνο, δεν πρέπει να υπάρχει καλύτερο και ομορφότερο μέρος για να ζήσει κανείς.

Αλλά εμείς δε νιώθουμε από ομορφιά, και για αυτό είμαστε καταδικασμένοι.

Μου αρέσει που περιμένουμε και μαζικές αντιδράσεις και αγανακτισμένους πολίτες και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Εδώ δεν παίρνουν τα πόδια τους από την καρέκλα, σιγά μην γίνουν και θυσία στους μαζικούς αγώνες για το κοινό συμφέρον.

Οι άνθρωποι δεν είναι μήλα, δεν αρκεί ένας σάπιος για να σαπίσει όλο το καλάθι.

Αν ήταν μεμονωμένα περιστατικά, θα τα κατέπνιγαν τα άλλα, τα φρέσκα μηλαράκια.

Είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του κόσμου που δεν δίνει δεκάρα για το κοινό καλό προκειμένου να την βγάζει καθαρή.

Τόσο μεγάλο που είμαι αρκετά σίγουρος πως θα κρατά και τους υπόλοιπους από το να κάνουν κάτι ενεργά, εκτός από το να σηκωθούν να φύγουν και να γλιτώσουν από αυτή την καθημερινή κατάρα, και να έρχονται καλή ώρα να απολαμβάνουν το καλοκαιράκι τους.

Με τις υγείες μας λοιπόν, και κάθε φορά που θα πέφτει ο κλήρος, θα βλέπουμε ποιός, ποιός, ποιός θα φαγωθεί.

Με φιλικούς χαιρετισμούς, από τα πάτρια εδάφη

Βασίλης

Υ.Γ. Μου είχε δυο αποσπάσματα από Θουκιδίδη ο πατέρας μου, με περίμενε το βιβλίο ανοιχτό. Ο άνθρωπος τα είχε περιγράψει με λόγια απλά, όλα, πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια πριν. Ψιλά γράμματα πλέον…
Υ.Γ.2 Προς Ηλία, ευχαριστώ για τη συμβουλή, είχα προλάβει!

(Αγαπητέ Βασίλη, αυτό που περιγράφεις είναι πολύ συνηθισμένο στα πλοία στην Ελλάδα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Αυτός είναι ο λόγος που προσέχω πάρα πολύ πού ταξιδεύω αυτούς τους δυο μήνες, και πάντα ρωτάω στο ταξιδιωτικό πρακτορείο -πριν βγάλω εισιτήριο- ποια είναι η καλύτερη μέρα και ώρα, για να αποφύγει κάποιος τον κόσμο. Αν και το αγαπημένο μου είναι να ταξιδεύω με 3 χιλιάδες Κινέζους για Σαντορίνη και να φαντασιώνομαι πως πάμε για τη Σαγκάη. Βασίλη, δεν νιώθουμε από ομορφιά γιατί συνηθίσαμε την ασχήμια. Είναι απίστευτο με πόση επιμέλεια ασχημαίνουν οι Έλληνες τα πάντα γύρω τους και καταστρέφουν την Ελλάδα. Βέβαια, από ομορφιά δεν καταλαβαίνουν και πάρα πολλοί άλλοι, όχι μόνο οι Έλληνες. Βασίλη, να περνάς όμορφα. Περιμένω και μια ιστορία σου από τα ελληνικά θέρετρα, που να είναι χαριτωμένη και αγαπησιάρα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.