Τιτανικός

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Διάβασα δυο πρόσφατα κείμενα αναγνωστών που με ώθησαν να σου (τους, μας) γράψω. Γράφουν ο Φίλιππος κι ο Γιώργος από τη Γερμανία, εκφράζοντας τη χαρά τους που ξέφυγαν από την Ελλάδα, που τώρα – όπως λένε – τους χρηματοδοτεί, μέσω επιδομάτων και μισθών. Καταλαβαίνω φυσικά το νόημα των όσων λένε, καθώς και το πώς νιώθουν. Είμαι 40 χρονών, και συνειδητοποίησα σήμερα που ξύπνησα ότι πιο πολλά χρόνια έχω περάσει εκτός Ελλάδας παρά εντός.

17 χρονών -ανήλικος- ήμουν, όταν έφυγα για να σπουδάσω στην Αγγλία.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ζω στη Φινλανδία. Είμαι απο αυτούς που ξ(έφυγαν) πριν την κρίση, ή μάλλον καλύτερα, πριν την αποκάλυψη της κρίσης.

Ο Γιώργος, ο Φίλιππος, κι όλοι οι συμπατριώτες μας που εκδιώχτηκαν -γιατί περί αυτού πρόκειται- βρίσκονται τώρα στο δεύτερο στάδιο της ξενιτιάς:

Πρώτα νιώθεις το πολιτισμικό σοκ, και σου λείπει η πατρίδα σου. Πολλοί δεν το ξεπερνάνε και γυρίζουν πίσω.

Μετά ακολουθεί το δεύτερο στάδιο, που όλα είναι ωραία στην καινούργια χώρα, όλα λειτουργούν ρολόι.

Μετά ακολουθεί το τρίτο στάδιο, που αρχίζεις και καταλαβαίνεις ότι σκατάνθρωποι και προβλήματα υπάρχουν παντου.

Φίλιππε, Γιώργο, μην κάνετε το ίδιο λάθος που κάναμε – και κάνουν – στην Ελλάδα.

Επειδή καίγεται το σπίτι του γείτονα, δεν σημαίνει ότι το δικό μας είναι ασφαλές.

Η βαρβαρότητα του φιλελευθερισμού δεν γνωρίζει σύνορα κι ό,τι γίνεται στην Ελλάδα τώρα σύντομα έρχεται και στη Γερμανία.

Στη Φινλανδία ήδη ήρθε, με το κοινωνικό κράτος να καταρρέει.

Η πλάκα είναι ότι εδώ παρακολουθούν όλοι σα χαμένοι, ενώ εγώ δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

Ό,τι – μα ό,τι – έχει συμβεί στην Ελλάδα ακριβως έτσι ξετυλίγεται κι εδώ, από την άνοδο των ακροδεξιών και το προπέτασμα καπνού του στυλ “φταίνε οι μετανάστες”, ως την ηλιθιότητα ότι η λιτότητα θα φέρει την ανάπτυξη.

Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη.

Δεν θυμάμαι ποιος το είπε και βαριέμαι να ψάξω, αλλά η ανάπτυξη με κάθε κόστος είναι η ιδεολογία του καρκίνου.

Στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στη Φινλανδία, απλά είναι στην Α’ θέση του Τιτανικού κι ακόμα ακούνε τα βιολιά που παίζουν, ενώ η Ελλάδα που είναι στη θέση Γ -όνομα και πράμα- είναι μια ανάσα πριν τον πνιγμό.

Αλλά μην έχετε (έχουμε) αυταπάτες, όλοι μαζί βυθιζόμαστε.

Όσο για τη μετανάστευση, έχει και τέταρτο στάδιο: Αυτό που ωραιότατα φίλε Πιτσιρίκο επισήμανες στην απάντησή σου στον Ηλία στο “Ο Πλανήτης των Πιθήκων”, πριν λίγο καιρό: όταν συνειδητοποιούμε ότι η πατρίδα κι ο κόσμος που θέλουμε είναι μόνο στο όνειρό μας.

Άλλωστε, η νοσταλγία, παρότι συχνά συνδέεται με κάτι είτε χρονικά είτε τοπικά, με μια άλλη εποχή ή με ένα άλλο μέρος, ουσιαστικά είναι η νοσταλγία για ένα συναίσθημα.

Κι εγώ κάθομαι και ονειροπολώ τα ζεστά απογεύματα του Ιουνίου στην Καλλιθέα, που σαν παιδάκι πήγαινα στο πάρκο να πάρω ψητό καλαμπόκι από τη μαυροφορεμένη γιαγιά.

Κι εγώ θυμάμαι τα καλοκαίρια στο νησί, με μια παραλία χιλιόμετρα ολόκληρα, χωρίς ξαπλώστρες και μπιτσόμπαρα και τέτοιες μαλακίες, μόνο με τα αρμυρίκια να ψιθυρίζουν στο απομεσήμερο.

Όλα αυτά τα θυμάμαι, αλλά δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος που νοσταλγώ.

Είναι το συναίσθημα, οι σκέψεις που μετράνε.

Είμαι στο τέταρτο στάδιο τώρα.

Δεν ξέρω αν υπάρχει παραπέρα, μπορεί και να υπάρχει.

Αυταπάτες πια δεν έχω, ούτε για το εκεί ούτε για το εδώ.

Στην Ελλάδα έχω αρχίσει να πηγαίνω κάθε καλοκαίρι, σαν τουριστας, και το απολαμβάνω φοβερά, γιατί μπορώ να ζήσω -για δυο βδομάδες, έστω- την Ελλάδα όπως εγώ την καταλαβαίνω.

Όπως ένας καλλιτέχνης που συνθέτει από το τίποτα μια πραγματικότητα όπως τη φαντάζεται, έτσι κι εγώ.

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, αγαπητοί συνέλληνες, η Ελλάδα δεν είναι ούτε το κράτος-μαφία που μας έδιωξε, ούτε οι όποιοι κάτοικοί της που μας πλήγωσαν ή μας έβλαψαν.

Η Ελλάδα δεν είναι καν τα μέρη της.

Είναι απλά τα συναισθήματα κι οι σκέψεις μας, κι αυτά είναι πάντα μαζί μας.

Χριστόφορος

(Αγαπητέ Χριστόφορε, πολύ όμορφα αυτά που έγραψες. Ο Γιώργος, ο Φίλιππος και άλλοι φίλοι που γράφουν από το εξωτερικό δεν έχουν πρόβλημα με την Ελλάδα. Έχουν πρόβλημα με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Και δεν φαίνεται να υπάρχει -από πλευράς των Ελλήνων- πρόθεση να αλλάξει. Εγώ βλέπω αγάπη για την Ελλάδα σε αυτά τα κείμενα. Όταν αγαπάς κάποιον, του τα χώνεις, του λες την αλήθεια. Χριστόφορε, για την οικονομία της αγοράς -που αφανίζει κοινωνίες- έχουν γράψει μερικούς από τους μεγαλύτερους στοχαστές και οικονομολόγους του κόσμου. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι μάλλον καπιταλιστές. Καπιταλιστές είναι, δεν είναι ηλίθιοι να μην βλέπουν τι καταστροφή προκαλεί η οικονομία της αγοράς. Αυτό που μένει τώρα είναι να απελευθερωθεί η μετανάστευση -για την ώρα είναι ελεγχόμενη-, και τότε θα καταλάβουν οι δυτικοί πολίτες γιατί οι περισσότεροι από αυτούς έπαιρναν 60 φορές τον μισθό του Ινδού που έκανε στην Ινδία την ίδια δουλειά με αυτούς. Πολύ ενδιαφέρουσα εποχή. Με πολλά θύματα. Και στον δικό μας κόσμο τώρα πια, όχι μόνο στις τριτοκοσμικές χώρες. Το βασικό εισόδημα έρχεται με γρήγορους ρυθμούς. Αν όχι, οι κοινωνίες θα γίνουν κόλαση. Να είσαι καλά, Χριστόφορε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.