Δεν υπάρχει σωτηρία για τους δημοσιογράφους (;)

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου. Στο πνεύμα των ημερών, σου στέλνω και εγώ την παπάτζα μου περί του θέματος καναλιών και δημοσιογράφων.

Μην θεωρήσει το κοινό ότι είμαι κανένας ασόβαρος τύπος. Ερεύνησα το θέμα για το οποίο γράφω.

Μάλιστα ρώτησα ανθρώπους σε καίριες θέσεις σε κανάλια. Το ένα Μεγάλο (ίσως σύντομα μικρό), το άλλο με αστέρια (ίσως σβήσουν).

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, θα συμφωνήσω με τους άλλους που έχουν κάνει αναφορά στο μπλογκ σου, γράφοντας «Κιμ, πάτα το», «Βλαδίμηρε, πάτα το» και άλλα τέτοια.

Δεν θέλω να θεωρώ ακραία την αφεντομουτσουνάρα μου, αλλά με έχει πιάσει απελπισία από την Ελληνόφαρα των δημοσιογράφων.

Επτά χρόνια εντατικών μνημονίων, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν και πεινάνε, τόνοι πληροφορίας για το πώς προέκυψε η κρίση έχουν έρθει στην επιφάνεια.

Σκάνδαλα επί σκανδάλων αποκαλύπτονται κάθε μέρα για Έλληνες «βραβευμένους» επιχειρηματίες και αλλοδαπούς.

Μας δείχνουν πώς γίνονται οι “business”.

Απλά, δεν πληρώνεις τους φόρους, δάνεια, κρύβεις τα φράγκα αριστερά-δεξιά και παίρνεις βραβεία του και γαμώ ο επιχειρηματίας.

Έχει ξεδιπλωθεί το δίκτυο τράπεζες, διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, πολιτικοί. Έχει φανεί ξεκάθαρα και στον πιο στόκο ποιος κάνει κουμάντο σε ποιον.

Παρ’ όλα αυτά, ο αθώος εργαζόμενος στα μίντια αυτο-θεωρείται αδικημένος.

Ζούμε τις τελευταίες μέρες το δράμα των εργαζόμενων στα μη αδειοδοτημένα (προσωρινά γιατί metonkyriako θα πάρουν όλοι) media.

Συζητώ με εργαζόμενους σε αυτά και παθαίνω εγκεφαλικό.

Οι απαντήσεις τους είναι συνοπτικά στο ύφος του «εμείς τη δουλειά μας κάναμε».

Είχα δει και κάτι ντοκυμαντερ πρόσφατα για το Β’ Παγκόσμιο που κάτι τέτοια έλεγαν και κάτι διεκπεραιωτές που έστελναν τον κόσμο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μου ήρθε ντουβρουτζάς!

Πολλοί δε νομίζουν ότι τα κανάλια δεν χρωστάνε.

Ακόμη και εάν έχουν γραφτεί άρθρα επί άρθρων για τα πόσα χρωστάνε πέραν των αδειών.

Νομίζουν/στηρίζουν ότι δουλεύουν σε υγιείς επιχειρήσεις.

Το ποιος είναι ο εργοδότης τους, τι γραμμή περνάνε εδώ και χρόνια ενάντια σε όλους τους υπόλοιπους στην κοινωνία, τι κόψε ράψε έχουν κάνει και τι θάψιμο έχουν κάνει, το περνάνε στο ντούκου!

Ακούς; «Εμείς τη δουλειά μας κάναμε»!!!

Εδώ μιλάμε για άλλη αναγωγή του να «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

Εδώ έχουμε το δεν με νοιάζει αν σου ψοφήσει η κατσίκα αλλά αν ψοφήσει η δική μου πρέπει –ρε σκατάνθρωπε- να νοιαστείς.

Ναι το διάβασα και αυτό το «σκατάνθρωπε»…

Και λέω. Είναι άσχημο να μην έχει ένας άνθρωπος χρήματα να ζήσει. Ειδικά σε μεγάλη ηλικία. Ειδικά αν εξαρτώνται και άλλοι από αυτόν.

Αλλά ρε γαμώτο, δεν γίνεται να λες ότι εγώ συμμετείχα στο να διαδοθούν τόνοι ψεμάτων, να κρυφτούν τόνοι αλήθειας, την έπεσα ή βοήθησα το μηχανισμό να την πέσει σε όλους και να παραξενεύεσαι που παίζει να μείνεις χωρίς το μηχανισμό;

Τι δεν καταλαβαίνουν ακόμη όλοι τους; Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι πιόνια και αναλώσιμοι; Είναι τόσο βαθύ το όνειρο;

Δηλαδή ο Θανάσης Καρακάμερας (τυχαίο όνομα) που παίρνει εικόνα δεν καταλαβαίνει τι στηρίζει;

Είναι τόσα χρόνια πια με τα μνημόνια και 5 φορές τόσα πριν από αυτά.

Δεν ήξεραν όλοι πού συμμετείχαν; Δεν ήξεραν ποιος είναι το κάθε αφεντικό τους;

Μην με θεωρήσεις ανάλγητο. Δεν είμαι κανένας βολεμένος. Κάθε μέρα παλεύω για να καλύψω υποχρεώσεις και να στήσω κάτι για το μέλλον, αποφεύγοντας να ξενιτευτώ.

Αλλά αυτές τις μέρες μου έχει φύγει το κεφάλι με αυτά που συζητάω, αν και με διάφορους του χώρου αυτού τους τα λέω εδώ και 3 χρόνια τουλάχιστον ότι θα τους σκάσουν στα μούτρα. Αλλά με τρελαίνουν οι απαντήσεις τους.

Με βγάζουν από τα ρούχα μου βρε αδερφέ. Δηλαδή ούτε ένα ψήγμα ότι –έστω λόγω ανάγκης- συμμετείχαν στον κανιβαλισμό των υπολοίπων. Τίποτα.

Κιμ, πάτα το λοιπόν; Εκεί είμαστε;

Χρήστος

(Αγαπητέ Χρήστο, οι δημοσιογράφοι των καθεστωτικών ΜΜΕ είναι ιδρυματοποιημένοι· χώρια που νομίζουν πως είναι πάρα πολύ σημαντικοί. Τους έχω ζήσει -και από μέσα από τα ΜΜΕ- και το έχω διαπιστώσει. Βασικά, είναι για λύπηση. Θλιβερές περιπτώσεις. Αλλά δεν είναι και οι μόνοι. Τι να πει κάποιος και για αυτούς που τους παρακολουθούν. Και επιμένουν μάλιστα εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία. Δεν παλεύεται τόση ανοησία. Οι Έλληνες έχουν τους δημοσιογράφους που τους αξίζουν. Ακριβώς αυτούς. Πού είναι οι νέοι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα; Που είναι η γενιά του Διαδικτύου που δεν θα είχε ανάγκη από αφεντικά-μαφιόζους; Χρήστο, οι πάντες -κι όχι μόνο οι δημοσιογράφοι- πιστεύουν πως είναι αθώοι. Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αν δεν το έχεις διαβάσει, να διαβάσεις τον “Πειρασμό της αθωότητας” του Πασκάλ Μπρικνέρ. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.