Αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ

Γειά σου, Πιτσιρίκο,
Είμαι Βελγίδα (τυπικά), ρωσικής καταγωγής, 62 χρονών, παντρεμένη εδώ και 42 χρόνια με Έλληνα, άρα Ελληνίδα πλέον. Έχουμε δύο παιδιά σε “παραγωγική” ηλικία, που έχουν την τύχη να δουλεύουν στην Αθήνα, δεν μετανάστευσαν. Εγώ η ίδια έχω δουλέψει πάνω από 34 χρόνια στην Ελλάδα και τώρα ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε συνταξιούχοι.

Αφορμή να σου γράψω σήμερα στάθηκε μια πρόσφατη ολιγοήμερη βόλτα -πάνε οι εποχές που είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε διακοπές 15 ημερών- στο ορεινό χωριό του άνδρα μου, όπου, μακριά από τον “πολιτισμό” της πολύπαθης Αθήνας, είχα την ευκαιρία να χαλαρώσω λίγο και να κάνω ορισμένες σκόρπιες σκέψεις πάνω στην κρίση που όλοι μας βιώνουμε αυτά τα τελευταία χρόνια.

Δεν θα αναλωθώ με όλα τα γνωστά προβλήματα που μας βασανίζουν όλους, μικρούς και μεγάλους, εδώ στην Ελλάδα. Όμως, διαβαζόντας εσένα, αλλά και τα πολλές φορές τόσο απαισιόδοξα γράμματα των αναγνωστών σου, θα ήθελα απλώς να επισημάνω ορισμένες φωτεινές περιπτώσεις της καθημερινότητας που παρατήρησα προσωπικά τον τελευταίο καιρό και που με συμφιλιώνουν, κατά κάποιο τρόπο, με όλα τα δύσκολα και στραβά της ζωής μας εδώ, γιατί, ΝΑΙ, υπάρχει ακόμα η ψυχή μιας Ελλάδας που τόσο αγάπησα από την στιγμή που πάτησα το πόδι στην νέα μου πατρίδα.

Ας ξεκινήσω με τα Ελληνικά πανεπιστήμια.

Λένε όλοι στα ΜΜΕ, ότι δεν λειτουργεί τίποτα στα Ελληνικά πανεπιστήμια.

Κι όμως, ο γιός μου τελείωσε πρόσφατα τις σπουδές του στην Κομοτηνή χωρίς κανένα παρατράγουδο, είχε εξαιρετικούς καθηγητές και πολύ καλό πρόγραμμα σπουδών· έχω μέτρο σύγκρισης, γιατί τελείωσα το Γαλλικό λύκειο στο Παρίσι και σπούδασα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

Το Πανεπιστήμιο Θράκης, από άποψη οργάνωσης και λειτουργίας, είναι απλώς άψογο. Αυτό φάνηκε και στην τελετή ορκωμοσίας που παρακολουθήσαμε την Άνοιξη, που, πίστεψέ με, ήταν αντάξια μιας αντίστοιχης τελετής στο εξωτερικό.

Ο σύζυγος μου χρειάστηκε να χειρουργηθεί δύο φορές φέτος το καλοκαίρι στο ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ.

Ευτυχώς, ήταν εγχειρήσεις σχεδόν ρουτίνας, δεν έπαυαν όμως να είναι κανονικά χειρουργεία με ολική νάρκωση με παραμονή αρκετών ημερών σε δύο διαφορετικές κλινικές (Γενική Χειρουργική – Ουρολογική).

Ήταν ουσιαστικά η πρώτη μας επαφή με ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο και ομολογώ ότι με όλα αυτά που ακούγαμε τόσα χρόνια για τα χάλια της Υγείας, είχαμε ένα άγχος γιά το τι θα βρίσκαμε εκεί.

Η εμπειρία μας ήταν πέρα γιά πέρα θετική.

Από πού να ξεκινήσω, από την τέλεια επαγγελματική επάρκεια των γιατρών – ο σύζυγός μου πάντα υποστήριζε ότι τα δημόσια νοσοκομεία έχουν ικανότατους γιατρούς και, ΝΑΙ, δεν έχουν φύγει όλοι στο εξωτερικό -, από τους εξυπηρετικούς και αφοσιωμένους νοσηλευτές, από την καθαριότητα των δωματίων και κρεβατιών (άνετα παραβλέψαμε κάποιες τρυπούλες στα σεντόνια), από την σχεδόν “γερμανική” ροή των απαραίτητων εξετάσεων, ιατρικών επισκέψεων και ωρών χειρουργείων. Υπήρχαν όλα τα απαραίτητα φάρμακα, γάζες κλπ., κάνενα σοβαρό πρόβλημα!

Αυτό που μου έκανε επίσης εντύπωση είναι πως, χωρίς καλά καλά να γνωριζόμασταν, οι συγγενείς των ασθενών έδειχναν ενδιαφέρον ο ένας γιά τον άλλον, σε σημείο που, όταν άργησε ο σύζυγός μου να βγεί από το χειρουργείο, με μένα να περιμένω απ’έξω, ανησύχησε η διπλανή άγνωστη κυρία και έτρεξε να με βρεί να δεί αν όλα πήγαν καλά.

Ο Ελληνας έχει διατηρήσει την ανθρωπιά και ζεστασιά του που εύκολα δεν θα τη βρεις στο εξωτερικό, πίστεψέ με !

Όσον αφορά την Ελληνική οικογένεια, έχω να πω το εξής. Ζεί και βασιλεύει!

Όσο ήμουν στο νοσοκομείο, παρατηρούσα με τι υπομονή και στοργή τα παιδιά φρόντισαν τον ασθενή πατέρα τους και την αγχωμένη μητέρα τους, με εναλλαγές βάρδιας μεταξύ τους.

Όσοι είχαν παιδιά, τα είχαν γύρω τους να τους νοιάζονται. Όσοι δεν είχαν, είχαν φίλους και συναδέλφους από την δουλειά τους.

Πουθενά δεν είδα διαλυμένες οικογένειες.

Ξέρω πολύ καλά ότι αφθονούν τέτοιες στην Ελληνική κοινωνία, δεν ωραιοποιώ τίποτα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ΔΕΝ είναι ο κανόνας.

Και μιά σκηνή από την “παλαιά” Ελλαδα.

Γυρίζοντας από τις διακοπές του στις Κυκλάδες φέτος, ο γιός μου μου περιέγραψε την εξής σκηνή στο πλοίο:

Μια γυναίκα, περίπου 60 χρονών, άρχισε να τραγουδάει ρεμπέτικα, μόνη της, γιά πολλή ώρα. Την σύνοδευαν ‘ενας άνδρας και μιά άλλη γυναίκα.

Στην αρχή, ξαφνιάστηκαν όλοι. Σιγά-σιγά όμως, ήρθαν κάτι παρέες Κρητικών και άλλοι ταξιδιώτες, τραγούδισαν και αυτοι μαζί και μετά, ‘επιασαν τον χορό που τελικά κράτησε τρεις ώρες! Το τέλειο, αυθόρμητο Ελληνικό γλέντι !

Παρ’ όλα τα ΕΝΦΙΑ, τους αμέτρητους φόρους και όλα τα άλλα προβλήματα, ο κόσμος ξεχνιέται ακόμα μ’ αυτόν τον τρόπο και δεν το βάζει κάτω, για μένα είναι και αυτό μιά μορφή αντίστασης!

Οι δε ξένοι τουρίστες είχαν τρελλαθεί να τραβάνε video γιά να τα απολαύσουν σπίτι τους τον χειμώνα.

Τώρα τελευταία στην γειτονιά μου, έχει ανοίξει ένα ΑΤΜ γάλακτος, μιά πρωτότυπη δημιουργία του συνεταιρισμού “ΘΕΣγάλα”.

Ανά πάση στιγμή και ώρα, βρίσκεις φρέσκο γάλα, γιαούρτι και τυριά στον αυτόματο πωλητή.

Να μια Ελληνική καινοτομία που έπιασε τόπο και δείχνει μια σύγχρονη Ελληνική επαγγελματική προσέγγιση.

Κρίση-ξεκρίση, υπάρχουν ακόμα Ελληνες ΕΔΩ που έχουν ιδέες και τολμούν!

Τέλος, θα ήθελα να απευθυνθώ στον Ηλία που γράφει τόσο ωραία από το εξωτερικό.

Του εύχομαι καλή σταδιοδρομία στην Ελβετία. Απλώς να ξέρεις, Ηλία, ότι όσα χρόνια και να ζήσεις έξω, δεν θα γίνεις ΠΟΤΕ Ελβετός στην νοτροπία και ΠΑΝΤΑ θα νοσταλγείς την Ελλαδα, όσο χάλια και να είναι.

Εγώ βρήκα μια δέυτερη πατρίδα εδώ, νιώθω Ελληνίδα.

Μετά από τόσα χρόνια, πέρα από την ομορφιά της χώρας αυτής, μ’έχουν κερδίσει οι Έλληνες με τα κυκλοθυμικά τους, την μυθομανία τους αλλά και με την απέραντη φιλοξενία και αγκαλιά τους.

Όταν τυχαίνει να επιστρέφω με αεροπλάνο από το εξωτερικό, αντικρίζοντας αυτά τα υπέροχα ξερά “μαβιά βουνά” στο δειλινό, που τόσο εύστοχα έχει περιγράψει ο Σεφέρης, νοιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και λέω στον εαυτό μου, Επιτέλους, είμαι σπίτι !

Ελπίζω όλες αυτές οι σκέψεις μου να προσφέρουν κάποια νότα αισιοδοξίας σ’ αυτούς που νιώθουν θυμό γιά την σημερινή πατρίδα τους.

Πρέπει να μάθουμε να κράταμε και να προβάλλουμε τις καλές πλευρές και στιγμές (έστω και αν είναι λίγες) και όχι να γκρινιάζουμε ασταμάτητα για το κάθε τι.

Φιλικά,

Όλγα Σ.

(Αγαπητή Όλγα, όλα μια χαρά είναι στην Ελλάδα, μην ακούς που λένε. Έξω είναι άσχημα και ψυχρά, στην Ελλάδα βασιλεύει η ζεστασιά και η ανθρωπιά. Κι εγώ τη σύνταξη περιμένω -αν ζήσω μέχρι τότε κι αν είναι πάνω από 100 ευρώ- για να ξεκινήσω το πάρτι. Αν δώσουν μια σύνταξη και στους 600 χιλιάδες Έλληνες που έχουν φύγει από το 2008, θα γυρίσουν όλοι πίσω. Πάντως, το τραγούδι του Ρσούλη έχει κι άλλους στίχους, που λένε “άλλα”. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.