Οι αλλοτινοί μικροαστοί

Αγαπητέ πιτσιρίκο.
Δεν μπορώ να κρατηθώ, σου γράφω ξέροντας ότι δεν προλαβαίνεις να διαβάζεις γράμματα αναγνωστών.
Αφορμή παίρνω από το κείμενο με τίτλο “Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ” της Βελγίδας που έγινε Ελληνίδα και τα βρίσκει όλα ωραία εδώ.

Η μητέρα μου είναι υπέργηρη και ψάχνω μία γηροκόμο να την φροντίζει κάποιες ώρες στο σπίτι.

Πρώτα απευθύνθηκα στην εκκλησία της γειτονιάς. Είδα ότι εκεί προσφέρονται συσσίτια και βοήθεια στους φτωχούς.

Δεν μπορεί, λέω, κάποια θα θέλει να εργαστεί.

Ο παπάς μου έκανε παζάρια σαν να ενδιαφερόταν να τακτοποιήσει κάποια δική του περίπτωση:

“Είναι λίγος ο μισθός, είναι πολλές οι ώρες , να κάνουμε λιγότερες τις μέρες κλπ”.

Τελικά, κράτησε τα στοιχεία μου, με ευλόγησε με τη φράση “ο Θεός μεθ’ υμών” αλλά δεν μου έδωσε πολλές ελπίδες.

Πράγματι, δεν ενδιαφέρθηκε καμία κυρία. Προτιμούν να ζουν απο τη φιλανθρωπία και να φτιάχνουν φανουρόπιτες.

Έβαλα μια αγγελία σε εφημερίδα. Με τα ίδια χρήματα.

Έγινε χαμός από τις προσφορές. Οι περισσότερες ήταν Ελληνίδες.

Και τότε, κατάλαβα τι έχει γίνει στη χώρα μου.

Γυναίκες κάθε ηλικίας, από 20 μέχρι 65 χρονών, να με παρακαλούν.

Γυναίκες από αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε μεσαία τάξη.

Οι περισσότερες είχαν δουλέψει σε μαγαζιά ή βιοτεχνίες που έκλεισαν, κάποιες είχαν οικογενειακές επιχειρήσεις που πτώχευσαν, αρκετές ήταν μορφωμένες λογίστριες, φιλόλογοι, νοσηλεύτριες κλπ.

Μέχρι ένας άνεργος άνδρας με πήρε που είχε απελπιστεί, μη βρίσκοντας κάτι άλλο.

“Θα είμαι υπομονετικός με τη γιαγιά θα την κάνω να γελάει, δοκιμάστε με σας παρακαλώ.”

Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα. Αλλά είμαστε περιχαρακωμένοι στο μικρόκοσμό μας και δεν θέλουμε να ξέρουμε.

Χάθηκαν οι αλλοτινοί μικροαστοί.

Αυτοί που ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε πως “χαράσσουν τη μοίρα της Ελλάδας”. Τα “αήττητα κνώδαλα, οι άνθρωποι με τα χρυσά μανικετόκουμπα.”

Δεν έζησε για να δεί πως ηττήθηκαν δίχως πόλεμο.

Σε ευχαριστώ, αν με διάβασες. Κι αν πάλι όχι, δεν πειράζει.

Τώρα που τα έγραψα, αισθάνομαι καλύτερα. Έχουν φύγει και τα παιδιά μου στο εξωτερικό κι έχω καημό.

Να είσαι καλά

Νότα

(Αγαπητή Νότα, εδώ έψαχνε για δουλειά η μάνα μου και είχα βάλει και αγγελία στο μπλογκ. Και μάλιστα έψαχνε για να φυλάει μια γηραιά κυρία -η μαμά αισθάνεται πολύ νέα. Γιατί δεν μου έγραψες να φυλάει η μάνα μου την μάνα σου; Θα έκανες και το κομμάτι σου στις φίλες σου: “Τη μάνα μου την φροντίζει η μάνα του πιτσιρίκου”. Θα έσκαγαν όλες από την ζήλεια τους. Πάντως, έγραψα πολύ νωρίς πως υπάρχει κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: εσύ να θέλεις να σε εκμεταλλευτούν και να μην υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί. Νότα, χάθηκαν και οι μικροαστοί και όλοι οι άλλοι. Μια κοινωνία λούμπεν. Που νομίζει ότι και γαμάτη. Βέβαια, ο μικροαστισμός βασιλεύει. Κάργα υποκρισία, τι θα πει ο κόσμος, παναγίτσες, πούλιες, αυγερινοί και τέτοια. Τελικά, έχει πλάκα η Ελλάδα. Μόνο σαν πλάκα μπορώ να την δω πια. Να είσαι καλά. Και να είναι καλά η μητέρα σου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.