Αγχωθείτε ρε!

Γεια σου Πιτσιρίκο! Μπαίνω και σε διαβάζω κάθε μέρα, έτσι για να νιώσω ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που με καταλαβαίνει, και βλέπει τη ζωή όπως εγώ. Είναι δύσκολο να βρεις πλέον αυτό το συναίσθημα, ακόμη και με ανθρώπους που κάποτε ήσουν κοντά.

Με έχουν κουράσει οι τσακωμοί στο ίντερνετ, και, κυρίως, η ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Σ’ ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς, που διατηρείς αυτό το μπλογκ, και δίνεις παράλληλα βήμα στους αναγνώστες σου.

Ήθελα να μιλήσω για το άγχος, πιτσιρίκο, με αφορμή μια κουβέντα που είχα σήμερα με τους γονείς μου.

Που λες, γύρισα τέρμα χαλαρή μετά από ένα χρόνο Erasmus.

Μηδέν άγχος. Και τρόμαξαν.

Δηλαδή, όντως δεν είναι πράγματα αυτά. Είμαι κι εγώ λίγο απαράδεκτη που δεν φιλοτιμήθηκα να αγχωθώ με όλα αυτά που συμβαίνουν παγκοσμίως.

Δηλαδή εντάξει, τα παιδάκια πεθαίνουν στην Αφρική, το χρέος αυξάνεται, οι πολυεθνικές κάνουν ό,τι γουστάρουν, έχω εξεταστική, το πτυχίο αχνοφαίνεται, η επανάσταση δεν έρχεται, πρέπει να βρω δουλειά, είμαι ταπί πλέον, κι άλλα πολλά.

Εδώ που τα λέμε, αν αγχωθώ έστω και λίγο, θα βρέξει μπιφτέκια στην Αφρική, το χρέος θα διαγραφεί, οι πολυεθνικές θα καταργηθούν, το πτυχίο θα μου το φέρει ένα περιστέρι χωρίς άλλες εξεταστικές, οι Έλληνες θα ξεχυθούν στους δρόμους ενωμένοι, θα βρω δουλειά με 10.000 ευρώ το μήνα και πάει λέγοντας.

Καλά μου λένε οι γονείς μου. Δεν έχω επαφή με την πραγματικότητα. Πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι.

Πώς αλλιώς θα πετύχω τους στόχους μου, πώς αλλιώς θα κάνω καριέρα και λεφτά;

Μα καλά, δεν ανοίγω τηλεόραση να δω όλη τη μαυρίλα του κόσμου;

Πώς μένω τόσο ήρεμη, ενώ εκείνοι έχουν χάσει τον ύπνο τους;

Πώς τολμώ να ζω σε σύγχρονη μεγαλούπολη 5 εκατομμυρίων, στην Ελλάδα της κρίσης, στο απόγειο του νεοφιλελευθερισμού και να μην αγχωθώ;

Λοιπόν αλλάζω πλάνο ζωής.

Έχουμε και λέμε:

Θα αγχωθώ.

Και αφού αγχωθώ, θα τελειώσω γρήγορα τη σχολή, μιάς και δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να χαλαρώσει πίνοντας φραπεδιές.

Τα κεφάλια κάτω.

Μετά θα στείλω-αγχωμένη πάντα-βιογραφικά παντού, κι όταν με προσλάβουν, θα φύγω για τα ξένα και θα ζήσω σαν χαρντ-γουέρκινγκ αγχωμένη σύγχρονη ευρωπαία.

Θα παντρευτώ, θα κάνω παιδιά, θα μου τα μεγαλώσουν οι φιλιππινέζες γιατί πού χρόνος, και κάπου στα 40 θα πάθω καρκίνο, γαστρίτιδα, νευρικό κλονισμό και δυσεντερία.

Από το πολύ άγχος.

Όχι παιδιά. Λυπάμαι.

Μπορεί να έχουμε αποδεχτεί το άγχος ως μια φυσιολογική παρενέργεια της σύγχρονης ζωής, αυτό όμως δεν το κάνει ούτε ευχάριστο, ούτε παραγωγικό.

Είναι αυτοκαταστροφικό. Τέλος.

Καιρός να αναθεωρήσουμε τι είναι αυτό που λέμε “πετυχημένος άνθρωπος”, και κατά πόσο συνδέεται με τα λεφτά και το επάγγελμα.

Για μένα πιο πετυχημένη είναι μια φυλή γύφτων της Ινδίας που έβλεπα πρόσφατα σε ένα ντοκιμαντέρ, παρά οι γιάπηδες της Wall street.

Τουλάχιστον οι πρώτοι γελούσαν ασταμάτητα, ταξίδευαν, χόρευαν, διασκέδαζαν, και δεν εξαρτιόταν η ευτυχία τους από αόρατες μαλακίες, όπως τα spread και οι μετοχές και από το πόσα λεφτά θα χάσει κάποιος για να τα κερδίσουν αυτοί.

Τα δυσάρεστα γεγονότα είναι στη ζωή.

Δεν θα τα σταματήσουμε με το να αγχωνόμαστε.

Απλά, θα κάνουμε επί πλέον κακό στον εαυτό μας.

Γι αυτό κι εγώ, θα μείνω έτσι χαλαρή, αν και αυτό θα αγχώσει κι άλλο τους γονείς σίγουρα.

Εύχομαι χαλαρότητα σε όλους, ευτυχία και σωστές προτεραιότητες, γιατί η δουλειά δεν είναι το παν, ούτε η υστεροφημία.

Με αγάπη,

Τ.

(Αγαπητή φίλη, το άγχος σκοτώνει. Εμένα μου το είπαν και οι γιατροί. Όποιο γιατρό και να ρωτήσετε, το πρώτο που θα σας πει είναι η κληρονομικότητα και το δεύτερο είναι το άγχος. Για την κληρονομικότητα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, για το άγχος μπορούμε. Κι αυτό οφείλει ο καθένας να το βρει μόνος του, γιατί οι γιατροί δεν ξέρουν να σου πουν πώς να μην έχεις άγχος. Αγαπητή φίλη, εγώ μαζί σας. Δεν ξέρετε πόσο. Δεν γράφω άλλα γιατί οι αναλύσεις είναι αγχωτικές. Και οδηγούν σε παραλυσία. Πάντως, καλό είναι να αποφεύγει κάποιος την “πολλή συνάφεια του κόσμου”. Και να μην έχει ιδιοκτησία. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.