Να μην είμαστε με κανέναν

Γεια σου πιτσιρίκο,
Έχουμε μπει στην επταετία της κρίσης και όπως όλες οι επταετίες που σου κάθονται στο σβέρκο -χωρίς να τις θέλει κανείς (εκτός απο το βαθύ κεφάλαιο)-, έχουν αρχίσει όχι μόνο να βρωμούν αλλά και να σπέρνουν την αποφορά τους σε όλο και μεγαλύτερη ακτίνα.

Πρώτα φυσικά στην κοινωνία, ανάμεσά μας.

Πρωτοπαίδες της δυσάρεστης κατάστασης φυσικά τα πολιτικά πρόσωπα που οργανώνουν τη διάλυση της χώρας αλλά και οι δημοσιογράφοι που ζωγραφίζουν στον καμβά τους την πολύπλοκη εικόνα, βάσει της δικής τους -εδώ γελάμε- οπτικής, σερβίρουν μια πιο εκλαϊκευμένη εκδοχή της σε όλους εμάς.

Κάπως έτσι, η εικόνα της μεγάλης διεθνούς και εγχώριας διαφθοράς που εντέλει έφερε και τα μνημόνια, εκλαϊκεύθηκε με τη μετατροπή της σε τηλεοπτικότατη διαφθορά στον δημόσιο τομέα, στον μικρό ιδιώτη, στα νοσοκομεία, στα ταξί και -κυρίως- στους μεγαλοεγκληματίες ψήστες καλαμποκιού στα πανηγύρια που, άκουσον άκουσον, δεν κόβουν αποδείξεις ή δεν έχουν άδεια ή και τα δύο!

Χτες λοιπόν, στην ΔΕΘ υπήρξε εκείνη η “ερώτηση” της δημοσιογράφου ενός καναλιού που δε κατάφερε να πάρει άδεια, που εκνεύρισε τον πρωθυπουργό, ο οποίος της απάντησε όσο καλύτερα μπορούσε.

Σοβαρά, όσο καλύτερα μπορούσε της απάντησε.

Δηλαδή, περίμενε κανείς κάτι καλύτερο απο έναν άνθρωπο σαν τον Αλέξη Τσίπρα που θα μείνει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος ψεύτης που έχει περάσει από τα έδρανα της Βουλής;

ΟΚ, μετά τον ΓΑΠ αλλά και πάλι.

Ακούσαμε λοιπόν τον σπαραξικάρδιο λόγο της δημοσιογράφου που μας έκανε όλους να δακρύσουμε γιατί -με βάση τη δική της τραγική ιστορία- με κάποιο τρόπο όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε, είτε επειδή και εμείς έχουμε ήδη περάσει τα ίδια, είτε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο.

Στα social media φυσικά και έγινε χαμός -στα social media με όλα γίνεται χαμός- και όλοι μιλούσαν για την δημοσιογράφο που κοίταξε στα ματιά τον πρωθυπουργό, που τον ξεγύμνωσε, που τον έκανε να χάσει τη ψυχραιμία του και για έναν πρωθυπουργό αγενή, ανάγωγο που μίλησε άκαρδα και σκληρά στη χειμαζόμενη απο το φάσμα της ανεργίας εργαζόμενη.

Δε λέω, η απάντηση του Τσίπρα ήταν άθλια, σκληρή και δείχνει πόσο εκτός πραγματικότητας ζει αυτός ο άνθρωπος -θα φτάσουμε και εκεί- αλλά θέλω αρχικά να πω δυο λογάκια για το πόσο εκτός πραγματικότητας νόμιζε πως ζούσε η συγκεκριμένη δημοσιογράφος και πιθανόν κάθε δημοσιογράφος που την είχε γλιτώσει μέχρι σήμερα, μιας και τα αφεντικά τους είχαν κάνει τα κουμάντα τους να έχουν μπόλικο λίπος ώστε να μην κλείσουν τα μαγαζιά τους μια ώρα αρχίτερα.

Τι περιμένατε, αγαπητή κα Τσικρίκα μου;

Ότι αυτή η φωτιά που μας καίει δεν θα κάψει εσάς;

Γιατί όχι εσάς; Ποιά είστε;

Εκτός απο κάτι όμορφα εσταντανέ με πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας στα social media δε σας έχω δει πουθενά αλλού.

Βέβαια, εγώ δεν βλέπω τηλεόραση γιατί βαριέμαι τη προπαγάνδα των αφεντικών σας και τις επαναλήψεις που βάζετε όταν δεν βάζετε προπαγάνδα.

Να σας πω και για τις φωτογραφίες με τους πολιτικούς.

Δεν με νοιάζει, αν σας αρέσει να βρίσκεστε στο ίδιο κάδρο με τον Μεϊμαράκη, τον Μιχαλολιάκο ή τον Κουτσούμπα.

Αλήθεια, δικαίωμα σας και ποιοί είμαστε εμείς να σας κρίνουμε.

Ξέρω, όμως, ένα πράγμα: Ότι στα κάδρα σπάνια μπαίνουμε, όταν δε θέλουμε να μπούμε.

Μπορεί να τύχει και καμιά φορά.

Σε εσάς έτυχε 3-4 και ποιος ξέρει πόσες άλλες.

Άρα, κυρία Τσικρίκα μου, δεν έτυχε κάποια στιγμή να κάνατε παρέα με κάποια κομματικά στελέχη.

Ήταν επιλογή σας γιατί σας αρέσει να βρίσκεστε ανάμεσα τους.

Και μπράβο σας.

Αλλά μη μας πουλάτε δυστυχία μπροστά στον πρωθυπουργό των τελευταιων δυο ετών σε πανεθνικό δίκτυο, όταν τα προηγούμενα πέντε χρόνια -που και τότε καιγόταν το σύμπαν-, δεν βγήκατε μπροστά να ξεμπροστιάσετε το σύστημα.

Αλλά έχετε δίκιο, τότε δε καιγόταν ακριβώς το δικό σας σύμπαν και έπρεπε να μας πείσετε ότι αυτό που μυρίζει δεν είναι φωτιά που καίει αλλά μια περαστική ομίχλη.

Κυρία Τσικρίκα, ειλικρινά λυπάμαι αν χάσετε τη δουλειά σας, αν και πιστεύω ότι, όταν η παρέα σου αποτελείται απο τους κύριους και τις κυρίες των φωτογραφιών σας, δεν νομίζω να χαθείτε.

Τώρα μάλιστα που γίνατε γνωστή, ποιός σας πιάνει.

Και ο κόσμος άλλωστε μαζί σας είναι, γιατί κάνατε αυτό που θα θέλανε να κάνουν εκατομμύρια έλληνες.

Να κλαφτούν για τη μιζέρια τους μπροστά στον κύριο πρωθυπουργό.

Να κλαφτούν.

Το να σηκωθούν και να μιλήσουν, εκπροσωπώντας όλους τους Έλληνες ως ίσους στη διεκδίκηση των ζωών τους ούτε λόγος.

Αυτό, για κάποιο λόγο, το λένε λαϊκισμό, ενώ αυτό που κάνατε εσείς “κατάθεση ψυχής”, “μαγκιά”, “μπράβο κορίτσι μου” και “πέστα του, του π…!”.

Τι να πω, δε ξέρω…

Σας λυπάμαι λοιπόν, κυρία Τσικρίκα, αλλά πιο πολύ λυπάμαι τον Αλέξη που είναι ανίκανος να σας δώσει μια απλή απάντηση χωρίς να χάσει τη ψυχραιμία του και να σας κάνει ηρωίδα.

Αυτός παίρνει αποφάσεις για όλους μας και δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί με εσάς, πώς να κοιτάξει στα ματιά την Μέρκελ και τον Σόιμπλε, πλάκα κάνουμε τώρα;

Ο πρωθυπουργός μας είναι ικανός μόνο στα ψέματα και στις άβολες πόζες μπροστά στο φακό, όταν έχει να αντιμετωπίσει πολίτες που δε τον γλείφουν.

Κυρία Τσικρίκα μου, τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν κάποιος είναι για λύπηση δεν είστε εσείς.

Είμαστε όλοι εμείς που δεν είμαστε με κανέναν.

Ούτε με τον Καρανίκα, ούτε με τη Βούλτεψη.

Ξέρετε καλά σε ποιά αναφέρομαι.

Είμαστε αναγκασμένοι είτε να ζούμε σε μια χώρα που καταστρέφεται προκειμένου να φροντίζει λίγους προνομιούχους, είτε απο απόσταση (όσοι μεταναστεύσαμε) να την βλέπουμε να καταστρέφεται.

Εμείς είμαστε για λύπηση.

Και, κυρίως, είμαστε για λύπηση γιατι έχουμε πλέον κάθε λόγο να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Ούτε εσάς και τα δάκρυά σας.

Για την ακρίβεια είναι ακόμα χειρότερο. Δε μας νοιάζουν καν τα δάκρυά σας. Όπως δε σας ένοιαξαν ποτέ τα δικά μας.

Διαίρει και βασίλευε το λένε. Και το κατάφεραν.

Ποιοί; Όλοι αυτοί που βρίσκονται στα ίδια φωτογραφικά κάδρα με εσάς. Η παρέα σας.

Ίσως μάλιστα και να έχουν και μαντήλια στο πέτο τους να σας δώσουν να σκουπίσετε τα δάκρυα σας.

Εσείς θα τη βολέψετε κα Τσικρίκα, είμαι σίγουρος.

Μέχρι και στο ευρωκοινοβούλιο σας βλέπω, αρκεί εσείς να το θέλετε…

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, οι περισσότεροι Έλληνες δεν διανοούνται πως μπορεί να μην είναι με κανέναν. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με κάποιον. Ο Σιδηρόπουλος τραγούδησε “ληστέψανε την τράπεζα, και τι με νοιάζει εμένα, δεν είμαι με κανένα” αλλά οι Έλληνες δεν μπορούν. Ούτε Τσίπρας, ούτε Τσικρίκα. Δεν είναι άσπρο-μαύρο τα πράγματα, ούτε Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Αρκεί να σκέφτεσαι ψύχραιμα. Και βασικά, να μπορείς να σκεφτείς, γιατί οι περισσότεροι δεν μπορούν να σκεφτούν. Τα λόγια του Τσίπρα στην Τσικρίκα θα είχαν αξία αν ήταν έντιμος, και τα λόγια της Τσικρίκα στον Τσίπρα θα είχαν αξία, αν δεν είχε θιχτεί μόνο όταν κινδυνεύει η δική της εργασία. Πάντως, Δημήτρη, είναι επικίνδυνο να μην είσαι με κανέναν. Ειδικά, στην Ελλάδα. Σου την πέφτουν όλοι. Σου μιλάω από εμπειρία. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.