Τελικά, τι είναι η πατρίδα;

Πιτσιρίκο γειά σου! Παίρνω το θάρρος να σου γράψω ξανά, πιο σοβαρά αυτή τη φορά, για ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τελευταία.

Έγραψες κι εσύ για την άνοδο -ή μάλλον την εκδήλωση- της ακροδεξιάς παγκοσμίως, γράφουν και οι χρυσαυγίτες σχόλια κάθε μέρα στο Facebook και δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε. Έχουν γραφτεί τραγούδια, βιβλία, λόγοι, άρθρα, κι όμως κάτι μου λέει ότι το σκεφτόμαστε περίεργα το θέμα.

Δηλαδή πχ, ένας Κρητικός που εξοργίζεται με τον όρο “Μακεδονία” που χρησιμοποιούν τα Σκόπια, τι τον κόφτει;

Δηλαδή να καταλάβω ότι μεγάλωσε στα Χανιά πχ, και τα αγαπάει, όμως τι τον συνδέει ουσιαστικά με τα βόρεια σύνορα, τόσα χιλιόμετρα μακριά, που πιθανότατα δεν τα έχει δει ποτέ;

Σύνορα που πολύ εύκολα θα μπορούσαν να είχαν χαραχτεί νοτιότερα.

Δηλαδή ορίζεται ο όρος πατρίδα από αόρατα σύνορα, ή από γεύσεις, ανθρώπους, μυρωδιές;

Για μένα πρόκειται για μια πολύ αόριστη έννοια.

Δηλαδή, πατρίδα μου είναι ας πούμε η συνοικία που μεγάλωσα. Ο κρεοπώλης, ο τυράς, ο μανάβης, ο ψιλικατζής, ο γεράκος με τις κρεμάστρες στη γωνία, η πλατεία, τα γειτονάκια μου, οι βόλτες στο πάρκο.

Οι γύφτοι με τα ακορντεόν το απόγευμα κάτω απ τα μπαλκόνια μας.

Το αίσθημα της κοινότητας, της ασφάλειας και της αλληλοβοήθειας.

Είναι περίεργο, πάντως, γιατί παράλληλα δεν θεωρώ τη γειτονιά αυτή πατρίδα μου έτσι όπως έχει γίνει πλέον.

Γιατί όλα τα παραπάνω εξαφανίστηκαν σιγά σιγά, και ο τόπος άλλαξε.

Οπότε πατρίδα μου είναι η γειτονιά των παιδικών μου χρόνων, όχι του τώρα. Τέλος.

Και επειδή ακριβώς είναι πατρίδα μου, με πονάει η ραγδαία αλλαγή που είδα τα τελευταία χρόνια.

Αντίστοιχα, πατρίδα μου είναι και η πόλη που πήγα για Erasmus.

Την καρδιά μου εκεί την άφησα, και δεν περνάει μέρα που να μην σκέφτομαι να δραπετεύσω και να πάω πίσω.

Κι ας μην γεννήθηκα εκεί, κι ας την έζησα μόνο ένα χρόνο.

Κι αν κάτι άσχημο γίνει εκεί θα πονέσω σαν να γινόταν δίπλα μου, εδώ.

Παράλληλα, πατρίδα μου είναι και ο Μπιθικώτσης, ο Τσιτσάνης, η Μπέλλου.

Πατρίδα μου είναι και οι ο Τσιφόρος. Αλλά και οι Χατζηφραγκέτα.

Πατρίδα μου είναι οι στιγμές που χόρεψα τη σούστα και είπα μαντινάδες.

Γενικά συμπεραίνω όσο περνάει ο καιρός ότι όλοι έχουμε πολλές πατρίδες.

Είναι τα μέρη που αγαπήσαμε, τα μέρη που γνωρίσαμε αγάπη, τα μέρη που συμβάλλανε στην πνευματική μας ανάπτυξη.

Τα μέρη που συνδέσαμε με όμορφες αναμνήσεις και ανθρώπους. Είναι όμως και μυρωδιές, ήχοι, συναισθήματα, στιγμές.

Για τους περισσότερους η πατρίδα συνδέεται και με την οικογένεια, και δεν θα διαφωνήσω.

Οι επισκέψεις στη γιαγιά στο νησί, να μας κάνει ταψιά φαγητό, να μας πηγαίνει για μπάνιο. Τα τραπέζια με το σόι, τα παιχνίδια με τα ξαδέρφια.

Οπότε, γιατί ο μέσος άνθρωπος βλέπει την πατρίδα σαν έναν γεωγραφικό χώρο, κι ας έχει δει πέντε μέρη του μόνο;

Εντάξει, μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε την ίδια κυβέρνηση, ίσως και ίδια θρησκεία αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω τον φανατισμό και τη λύσσα.

Γνώρισα έξω ανθρώπους που τους θεωρώ πιο κοντά μου από έλληνες.

Γνώρισα και στην ελλάδα ανθρώπους που τους θεωρώ πιο κοντά μου από ξένους.

Γενικά, ας κόψουμε τις μαλακίες.

Γνώρισα Ανθρώπους εδώ κι εκεί, με κάποιους συνδέθηκα, με άλλους όχι.

Τι σημασία έχει αν ήταν έλληνες, αλβανοί, ιταλοί, γερμανοί ή τούρκοι;

Άνθρωποι δεν είμαστε όλοι;

Ποιός θα πει ότι θα περάσει ο Σύριος και όχι ο Αφγανός;

Ποιός θα πει ότι τώρα κλείνουμε τα σύνορα;

Ποιά σύνορα ρε γελοίοι, αυτές τις γραμμούλες που χαράξανε κάποιοι στο χάρτη όπως τους βόλευε;

Θα απαγορεύσεις σε έναν άνθρωπο να περπατήσει στη Γη; Να διασχίσει βουνά; Να εγκατασταθεί αλλού; Με ποιό δικαίωμα;

Ποιός σου έδωσε τέτοια δικαιοδοσία; Κι ο Θεός να ήσουν -λέμε τώρα-, μαλάκας θα σουν αν έκανες έτσι.

Κατα τ’άλλα τα σύνορα υπάρχουν μόνο για τους ανθρώπους -του νοτίου ημισφαιρίου- και όχι για τις αγορές.

Αυτές συνεχίζουν να περνάνε παράνομα όλα τα σύνορα του κόσμου κάθε δευτερόλεπτο και να προκαλούν πολύ μεγαλύτερο κακό από τον Πακιστανό που ήρθε εδώ να γίνει δούλος των ελληναράδων και να μας πάρει τις δουλειές που ποτέ δεν θα κάναμε.

Σταματώ εδώ.

Ελπίζω όποιος το διαβάσει ας σκεφτεί τι είναι πατρίδα μέσα του.

Είναι μια ερώτηση που νομίζω όλοι πρέπει να την κάνουμε στον εαυτό μας.

Για να καταλάβουμε.

Δεν τις θέλω τις πατρίδες που χωρίζουν.

Πάντα συμπαθούσα τους νομάδες.

Ίσως μια μέρα να καταλήξω μαζί τους. Χωρίς πατρίδα.

Ή μάλλον με μια πατρίδα που θα απαρτίζεται από όμορφες αναμνήσεις και δεν θα περιορίζεται σε μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Με αγάπη πάντα

Τ.

ΥΓ1: Ένας φίλος μου ζήτησε να θέσω την παρακάτω ερώτηση σε τυχαίους εθνικιστές στο διαδίκτυο: έχεις δύο επιλογές, η πρώτη είναι να καταστραφεί η χώρα σου για να σωθεί η οικογένειά σου, και η δεύτερη είναι να καταστραφεί η οικογένειά σου για να σωθεί η χώρα σου. Κανείς δεν τόλμησε να απαντήσει ευθέως.

(Αγαπητή φίλη, πατρίδα είναι η καρδιά γιατί στην καρδιά μας ζούμε. Τελεία και παύλα. Η μεγαλύτερη υποκρισία των φιλελέδων είναι πως είναι υπέρ του ελέγχου της μετανάστευσης. Αλλού τα λόγια, αλλού οι πράξεις. Μην ασχολείστε με το Facebook, είναι πιο άθλιο και από την τηλεόραση. Εγώ το έχω μόνο για την δουλειά μου. Για κανέναν άλλο λόγο. Αλλά για πολλούς Έλληνες -και όχι μόνο-, το Facebook είναι η πατρίδα τους. Μην χάνετε χρόνο με Facebook, εθνικιστές κλπ. Υπάρχουν και πιο όμορφα πράγματα στη ζωή. Διαφορετικά, αρχίζει το “είπε αυτός εκείνο και ο άλλος είπε το άλλο και εγώ του είπα έτσι και αυτός μου είπε αλλιώς” και ένα κάρο μαλακίες που δεν τελειώνουν ποτέ γιατί “έχουμε όλοι δίκιο”. Διαβάστε κάνα βιβλίο καλύτερα. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.