Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα

Πιτσιρίκο καλημέρα,
Πολλή κουβέντα γίνεται για τους Έλληνες που είναι χάπατα, που ψήφισαν δεύτερη φορά τον Τσίπρα και θα ψηφίσουν τον Κούλη, που δεν αντιδρούν, που είναι απαθείς, που…, που…, που…

Τις περισσότερες φορές υπάρχουν και αναφορές στις “εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα”. Εγώ θα ήθελα να μιλήσω για αυτές τις εξαιρέσεις και όχι για τον κανόνα.

Κατ’ αρχάς, να πω ότι οι Έλληνες δεν είμαστε και τόσο χάπατα τελικά.

Στερούμαστε επιλογών.

Όλες οι ενέργειές μας έχουν σαν αποτέλεσμα νέο μνημόνιο και αυτό καταγράφεται σαν ήττα στο υποσυνείδητο και μας έχει αφοπλίσει.

Πλέον δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και η αλήθεια είναι ότι σαν άτομα δεν έχουμε και κάτι ουσιαστικό να προτείνουμε, σαν λύση στο αδιέξοδο.

Υπάρχει βέβαια, και η συλλογική προσέγγιση, αλλά για κάτι τέτοιο έχουμε μέλλον ακόμα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ας δούμε τα γεγονότα.

Ο Έλληνας κατέβηκε στις πλατείες και βγήκε στους δρόμους.

Αποτέλεσμα: Μνημόνιο και καταστολή.

Ο Έλληνας ψήφισε την μόνη αντιμνημονιακή δύναμη στο κοινοβούλιο (δεν συγκαταλέγω στους αντιμνημονιακούς το ΚΚΕ και τη ΧΑ, αν και ίσως θα έπρεπε, αλλά δεν τους θεωρώ σοβαρά κόμματα).

Αποτέλεσμα: Μνημόνιο.

Ο Έλληνας ψήφισε “Όχι” στο δημοψήφισμα, εν μέσω των γνωστών ασφυκτικών και αντιδημοκρατικών συνθηκών.

Αποτέλεσμα: “Ναι στο μνημόνιο”.

Δεν είναι και λίγο να τρως τέτοιες ήττες.

Ειδικά για ένα λαό που τις τελευταίες δεκαετίες είχε θεοποιήσει τις “τηλεπερσόνες” του τίποτα και τα golden boys.

Ειδικά για πολίτες που θεωρούσαν την “πουστιά” που επιφέρει εκατομμύρια ως μαγκιά και υπεραξία.

Για ένα λαό που η πολιτική του παιδεία ήταν και είναι επιπέδου προ πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Αλλά δεν ήταν και λίγες οι προσπάθειες. Μισές, κουτσές, ανώριμες, αλλά τουλάχιστον κάτι έγινε κάτι κινήθηκε.

Τώρα θα μου πεις, ήταν λίγες γιατί εκ του αποτελέσματος, ήταν ατελέσφορες.

Ναι, έχεις δίκιο, ήταν ατελέσφορες και θα συνεχίσουν να είναι, αλλά γιατί ήταν ατελέσφορες;

Δεν ήταν μαζικές; Σε σύγκριση με άλλες περιπτώσεις της ιστορίας οι πλατείες γέμισαν με πολύ περισσότερους σε αριθμό από ότι θα περίμενε κανείς ότι θα χρειαζόταν για να αλλάξει κάτι.

61,3% ψήφισε “Όχι” υπό τις γνωστές συνθήκες, τη στιγμή που τα περισσότερα δημοψηφίσματα παγκοσμίως, κρίνονται με πολύ μικρότερες διαφορές.

Πόσο μεγαλύτερη μαζικότητα;

Οπότε μάλλον δεν είναι αυτό το πρόβλημα.

Θα μπορούσαμε να κάναμε κάτι με περισσότερη συμμετοχή που θα ήταν ακόμα πιο δυναμικό, όπως πολιτική απεργία διαρκείας, αλλά παραπέμπω στο πώς κατέταξα την πολιτική παιδεία στων Ελλήνων.

Από την άλλη πλευρά, έχω αρχίσει να αμφιβάλω για το αν θα είχε αποτέλεσμα ακόμα και αυτό.

Ώρες ώρες νομίζω ότι η συνεργασία της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνηση με τους δανειστές-αφέντες, είναι τόσο αποτελεσματική που είναι έτοιμοι για το παν ενδεχόμενο.

Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο γράμμα.

Ξαναβγάλαμε το ΣΥΡΙΖΑ θα μου πεις στην κυβέρνηση.

Ναι, αλλά σε έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε πολλούς ψηφοφόρους. 320 χιλιάδες ψηφοφόροι λιγότεροι και στο σύνολό τους λιγότεροι από 2 εκατομμύρια τον ψήφισαν.

Βέβαια, λόγω της τεράστιας αποχής πήρε μόλις 0.88% λιγότερο.

Αλλά ο πολίτης που πάει μεμονωμένα να ψηφίσει ή παίρνει την απόφαση να μην πάει να ψηφίσει, δεν μπορεί να το ξέρει εκ των προτέρων αυτό.

Επειδή μιλάω με κόσμο και έχω επαφές με όλες τις ηλικίες και πολλές τάξεις και κοινωνικές ομάδες, όσοι υποστήριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ πλέον δεν τον υποστηρίζουν.

Ακόμα και αυτοί που θα ψηφίσουν πάλι ΣΥΡΙΖΑ, δεν μιλάνε υπέρ του ανοικτά, γιατί πολύ απλά τα επιχειρήματά τους δεν στέκουν πλέον και δεν έχουν τίποτα καινούριο να ψελλίσουν.

Άσε που είναι τραγελαφικό, ενώ είσαι σχεδόν δύο χρόνια κυβέρνηση, ακόμα να κατηγορείς του προηγούμενους για αυτά που υπογράφεις, που είναι και το κύριο επιχείρημά τους.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά του Έλληνα που με εξέπληξε.

Αυτή που βοήθησε και κράτησε ζωντανούς χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, εν μέσω κρίσης και χωρίς τις δυνατότητες που θα είχε πριν μερικά χρόνια, τη στιγμή που το “κράτος” εν πολλοίς απουσίαζε.

Σε ένα κείμενό σου ανέφερες ότι υπάρχουν σκοπιμότητες και προσωπικά οφέλη και σε αυτές τις προσπάθειες.

Συμφωνώ. Αλλά υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν συμφέρον.

Υπάρχουν και αυτοί που με ανιδιοτέλεια και συνέπεια, προσφέρουν τον χρόνο, τον κόπο και ακόμα και τα χρήματά τους καμιά φορά, για την ικανοποίηση των αναγκών των συνανθρώπων τους, χωρίς αντάλλαγμα και σχεδόν πάντοτε χωρίς αναγνώριση.

Βέβαια, δεν τους ενδιαφέρει ούτε η αναγνώριση ούτε το αντάλλαγμα. Για αυτό και μένουν αφανείς. Αλλά συνεχίζουν να κάνουν αυτό στο οποίο πιστεύουν.

Αυτές είναι οι εξαιρέσεις στον κανόνα.

Είναι αρκετοί αυτοί για να αλλάξουν τον κόσμο;

Μάλλον όχι.

Από την άλλη πλευρά δεν έχουν καμιά φιλοδοξία ούτε και καμιά ανάγκη να πουν στους άλλους τι να κάνουν ή πώς να ζήσουν.

Άσε που οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μαζικά, αλλά ατομικά, ο καθένας μόνος του.

Κάποια στιγμή βρίσκουν κοινά μεταξύ τους και ενώνονται, αλλά δεν υπάρχει συνταγή και δεν είναι κάτι που μπορεί να προβλεφθεί.

Υπάρχει απάθεια, ναι. Αλλά όχι από πεποίθηση.

Υπάρχει απάθεια γιατί ό,τι δοκίμασε ο πολίτης δεν ευόδωσε.

Δοκίμασε όμως τις πεπατημένες και τις μέρες που ζούμε οι πεπατημένες είναι αναποτελεσματικές.

Σου είχα γράψει πιο παλιά, ένα κείμενο και το τιτλοφόρησες “Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα”.

Το ζήτημα πιστεύω ότι είναι να επικεντρωνόμαστε στις εξαιρέσεις και να τις αναδεικνύουμε.

Να επισημαίνουμε το διαφορετικό, το λειτουργικό και αυτό που μπορεί να εμπνεύσει στο να έρθει αυτή η πολυπόθητη αλλαγή.

Η αλλαγή σε κοινωνικό επίπεδο και όχι η αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό.

Το πολιτικό σκηνικό, έχει κριθεί λίγο πολλάκις και αδυνατεί να σταθεί στο ύψος που απαιτούν οι ανάγκες του σήμερα.

Η όποια ουσιαστική αλλαγή θα έρθει από εμάς τους πολίτες.

Να μην ξεχνάμε λοιπόν τις εξαιρέσεις στους κανόνες.

Οι εξαιρέσεις είναι που προετοιμάζουν την αλλαγή, που πάνε κόντρα στα πιστεύω των άλλων και μένουν πιστές στα δικά τους.

Οι εξαιρέσεις είναι που με κόπο και πολλές φορές και πόνο μένουν αναλλοίωτες και δεν αλλοτριώνονται.

Οι εξαιρέσεις περιθωριοποιούνται από αυτούς που δεν τους συμφέρει να γίνονται γνωστές.

Ας μην βοηθήσουμε και εμείς σε αυτή την περιθωριοποίηση.

Στις εξαιρέσεις αξίζει εκτενέστερη εξέταση, πέρα από μία απλή αναφορά για την απόδοση της συνολικής εικόνας.

Ευχαριστώ και καλή συνέχεια.

Ευθαρσής

(Αγαπητέ φίλε, πολλές δικαιολογίες γράψατε για τους καημένους τους Έλληνες. Ούτε πασοκοσυριζαίος να ήσασταν. Οι Έλληνες μισούν τις εξαιρέσεις. Γιατί τους θυμίζουν τα δικά τους χάλια. Αυτός που είναι εξαίρεση στον κανόνα των Ελλήνων αντιμετωπίζεται σαν εχθρός. Δεν έχει νόημα να λέτε σε εμένα να επισημαίνω τις εξαιρέσεις γιατί το έχω κάνει και το κάνω. Επίσης, δεν έγραψα μόνο πως υπάρχουν σκοπιμότητες στην “αλληλεγγύη” στους πρόσφυγες -που υπάρχουν και το ξέρουμε όλοι- αλλά και πως οι Έλληνες στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και βοήθησαν τους πρόσφυγες. Δεν φταίω εγώ αν εσείς μένετε στο αρνητικό σχόλιο και δεν βλέπετε το θετικό. Αυτό είναι δικό σας θέμα. Αλλά κάνετε αυτό που γράφετε πως δεν σας αρέσει. Μη με αντιμετωπίζετε σαν κανόνα. Σκεφτείτε λίγο και μπορεί να διαπιστώσετε πως δεν είμαι. Αλλά, αν με θεωρείτε κανόνα στη σημερινή Ελλάδα, κακώς μου γράφετε. Θα πρέπει να απευθυνθείτε σε κάποια εξαίρεση. Βρείτε μια, αφού είναι τόσες πολλές. Ή, ακόμα καλύτερα, γίνετε εσείς η εξαίρεση. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.