Για τον δάσκαλό τους με αγάπη
Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Χώθηκα βαθιά σε ένα σκοτεινό λαγούμι, να μη με βρει κανείς, γιατί είμαι περιζήτητη, ξέρεις.
Κατερίνα! Μαμά! Όλη μέρα, εναλλάξ, ταυτόχρονα και επιτακτικά. Πού να βρω χρόνο και ηρεμία να σου γράψω, να εκτονωθεί λίγο το πνεύμα μου (το ποιο;).
Αφού κλάφτηκα και για σήμερα, να σου πω πως δεν μπορούσα να μην ανταποκριθώ στο υπέροχο κάλεσμά σου.
Θα σου γράψω, λοιπόν, για έναν δάσκαλο, ο οποίος διδάσκει σε κάποιο σχολείο στο Κερατσίνι.
Δεν ξέρω αν θέλει να δημοσιευτεί το όνομά του, το πιθανότερο είναι ότι θεωρεί ότι δεν υπάρχει λόγος να δημοσιευτεί.
Οι μαθητές του το γνωρίζουν και μάλλον δε θα το ξεχάσουν και ποτέ.
Κλαίνε ομαδικά, με μαύρο δάκρυ, στο τέλος κάθε χρονιάς που πρέπει να τον αποχωριστούν για πάντα – παίρνει τελευταίες τάξεις.
Τη γνώμη και τη διάθεσή τους δεν συμμερίζονται όλοι οι δάσκαλοι και οι γονείς.
Έναν πόλεμο από κάποιους πρέπει να τον τρώει, αν και δε φαίνεται να χαμπαριάζει ιδιαίτερα.
Τι του καταλογίζουν; Πάνω κάτω ότι δεν ακολουθεί πιστά το ωρολόγιο πρόγραμμα του δημοτικού, γιατί …δεν προλαβαίνει.
Τους μιλάει ατέλειωτες ώρες για κοινωνικά θέματα, συζητάει μαζί τους, τους αναλύει και τους εξηγεί ζητήματα της καθημερινότητάς τους και της πολιτικής επικαιρότητας, τους ενθαρρύνει να του μιλήσουν για τις έννοιες τους, οργανώνει διάφορες ωραίες εκδηλώσεις.
Κομματικοποιημένος δεν είναι, δεν τον κατηγορεί κάποιος ότι είναι.
Προφανώς, όμως, δε θα τους μιλάει για την ιδεολογία των αγορών και την ανάγκη στήριξης των τραπεζών υμνώντας το χρήμα και τη θυσία των πάντων στο βωμό του κέρδους.
Άρα, πώς να τον χαρακτηρίσουμε; Και γιατί να τον χαρακτηρίσουμε, τελικά;
Δεν έχει κάνει δικά του παιδιά.
Λένε, λοιπόν, πως μεγάλο μέρος του μισθού του το διαθέτει στα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς και στο κυλικείο του σχολείου, όπου ψωνίζει γραφική ύλη και κολατσιό για τα παιδιά που παρατηρεί ότι δεν έφεραν από το σπίτι τους.
Διακριτικά και χωρίς ποτέ να το κάνει θέμα.
Τις πληροφορίες τις πήρα από τα ίδια τα παιδιά που είχαν την τύχη να τον έχουν δάσκαλο και τους γονείς τους.
Δεν θα πω παραπάνω, μόνο αυτό: θα ήθελα πολύ να τον είχα δάσκαλο –ιδίως όταν σκέφτομαι τον …κάλο που είχα εγώ στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού- και θα ήμουν ευτυχής αν τον είχαν και τα παιδιά μου.
Κι ας έμεναν πίσω σε Γλώσσα-Γλώσσα-Μαθηματικά-Θρησκευτικά-Γεωγραφία.
Που δεν θα έμεναν.
Μια και δεν έχει ανακαλύψει κανείς ακόμη την κρυψώνα μου, θέλω να σου πω και κάτι ακόμα. Να σου εξομολογηθώ, στην ουσία, κάτι.
Δυσκολεύομαι να το διατυπώσω, αλλά στην ουσία, αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν διάβασα το κείμενο- κάλεσμά σου, άρχισα να κάνω σκέψεις για τον κόσμο με τον οποίο από επιλογή ή ανάγκη ή τύχη συναναστρέφομαι και για πόσους από αυτούς θα μπορούσα να σου γράψω κάτι αξιοσημείωτα καλό.
Όχι ότι δεν υπάρχει κανείς. Υπάρχουν αρκετοί.
Για παράδειγμα ο Θ., ιδιοκτήτης αρκετά μεγάλης εταιρίας, ο οποίος συνέχισε επί 3 χρόνια να καταβάλει τον ιλιγγιώδη μισθό υπαλλήλου του, της οποίας αρρώστησε το παιδί και έφυγε για εξωτερικό να το σώσει.
Και όταν έγινε το κακό, της έβαλε ένα γραφείο δίπλα στο δικό του «για να μην τη φάνε», όπως είπε, οι άλλοι υπάλληλοι, που έλειπε τόσα χρόνια.
Βοηθάει πολύ κόσμο, προσφέρει μεγάλη βοήθεια, η οποία δεν εκπίπτει από το εισόδημά του γιατί δεν το μαθαίνει ποτέ κανείς, εκτός από αυτόν που άμεσα βοηθάει.
Ή η Χριστίνα, η συνάδελφός μου, για να πω και κάτι προσωπικό, η οποία προσπάθησε να με προστατέψει και να με ενημερώσει για τα παιχνίδια που παίζονταν πίσω από την πλάτη μου κι ας ήταν εις βάρος της.
Και κάπως έτσι, έγινε φίλη μου η Χριστίνα.
Και όχι μόνο για αυτό.
Κυρίως, γιατί την έχω δει να υπερασπίζεται και να προσπαθεί να καλύψει, όταν χρειάστηκε, ανθρώπους που την κακολογούσαν και της έσκαβαν τον λάκκο.
Και για άλλα πολλά που δε θέλει να ξέρετε.
Η Χριστίνα είναι ένας καλός άνθρωπος. Σαν την οικογένειά της.
Υπάρχουν κι άλλοι βέβαια, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία. Η πλειοψηφία δεν είναι απαραίτητα κακοί, δεν είναι και αξιοσημείωτα καλοί.
Αυτό με έκανες να σκεφτώ.
Κι αυτό δεν είναι και τόσο καλό.
Το χειρότερο είναι ότι ούτε για μένα έχω κάτι καλό να πω.
Για την ανεπάρκειά μου έχω, βέβαια, δικαιολογίες μπόλικες, τις οποίες τις πιστεύω κιόλας, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι.
Ή μάλλον, για να μην είμαι άδικη με τον εαυτό μου, έχω ένα.
Είμαι για διάφορους λόγους απαραίτητη. Τόσο που κατάφεραν να με ανακαλύψουν.
Πρέπει να κλείσω.
Τα φιλιά μου
Κατερίνα
(Αγαπητή Κατερίνα, τυχεροί όσοι είχαν -εγώ είχα- έναν τουλάχιστον καλό δάσκαλο. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς πόσο καλό σου έκαναν οι καλοί δάσκαλοι. Θέλει και τύχη να πετύχεις καλό δάσκαλο στη ζωή σου. Όλα θέλουν τύχη. Από τύχη ζούμε. Να είσαι καλά, Κατερίνα. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.