So what?

Φίλε Πιτσιρίκο, θυμάμαι, καιρό πριν, τότε που το οραματικό διαδικτυακό μέσο δημοσιογραφίας The Press Project έφτασε κοντά στο να τινάξει τα πέταλα και έβγαιναν δακρύβρεχτες ανακοινώσεις και εκκλήσεις για νέες δωρεές «αίματος», σου είχα στείλει ένα κείμενο όπου αναφερόμουν στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι τότε κωπηλάτες της διαδικτυακής γαλέρας και καυτηρίαζα την απαράδεκτη στάση του «ιδιοκτητάκη» απέναντί τους.

Τότε μου είχες απαντήσει με ένα mail και μου έλεγες πως δεν θα ήθελες να δημοσιεύσεις εκείνο το τμήμα του κειμένου γιατί, παρά το γεγονός ότι συμμεριζόσουν την άποψη μου, δεν θα ήθελες να τοποθετηθείς δημόσια ενάντια σε ανθρώπους με τους οποίους -καλώς ή κακώς- είχες συνεργαστεί μαζί τους.

Τότε μου είχες πει ότι το διάστημα στο οποίο είχε συνεργαστεί με τον ιδιοκτήτη του μέσου, ούτε είχες ζητήσει, ούτε είχες πάρει καθόλου χρήματα. Τώρα το είπες και δημόσια, οπότε το λέω κι εγώ.

Στην πραγματικότητα, το όραμα χρειάζεται ανθρώπους που να ενώνουν τους υπόλοιπους ανθρώπους, όχι ανθρώπους που να διχάζουν ή να επενδύουν στον διχασμό.

Και στον σεβασμό φυσικά των συνεργατών και των αναγνωστών.

Και μάλλον δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως οι συνεργασίες για την προώθηση του «οράματος» καταλήγουν σχεδόν πάντα σε ανοιχτές συγκρούσεις και έχθρες.

Τα παραδείγματα και τα ονόματα της λίστας είναι πολλά.

Και δεν θα ήθελα να σταθώ μονάχα στο εγχείρημα του Τhe Press Project αφού κι άλλα παρόμοια ή σχεδόν παρόμοια από τον χώρο της λεγόμενης «αντισυστημικής» αριστερας σε παρόμοια μίζερα ξεκατινιάσματα και διαδικτυακά μαλλιοτραβήγματα κατέληξαν.

Δεκάδες οι ανεβασμένοι στο αυτοσχέδιο βάθρο τους Κήνσορες που εκδίδουν συνεχώς καταδικαστικές αποφάσεις.

Πιο πρόσφατη η δική σου καταδίκη για «Τραμπισμό», ρατσισμό, μισογυνισμό και …ελλιπή κατανόηση και ερμηνεία του Μαρξ!

Βέβαια, εσύ γράφεις στο δικό σου blog τις ιδέες και τις σκέψεις σου που πολλές φορές επηρεάζονται από τα συναισθήματα σου, τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις σου.

Σκέψεις και απόψεις που συχνά μεταβάλλονται κι αντικρούουν η μια την άλλη.

Αλλά αυτό είναι το blog ενός ανθρώπου.

Δεν είναι δελτίο τύπου, δεν είναι πρακτικά συνεδρίου επαναστατικού κόμματος, όπως κάποιοι πιστεύουν πως θα έπρεπε να ήτανε.

Και δίπλα από τους Κήνσορες απλώνουν τους πάγκους τους κι οι έμποροι.

Και χάνεις τον μπούσουλα, όταν προσπαθείς να διακρίνεις ποιος είναι τι και πού βρίσκονται -κι αν τελικά βρίσκονται- κάποιες καλές κι αγαθές προθέσεις πίσω από τα πρόσωπα, τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων.

Δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε από ένα σημείο και μετά, ούτε σε αφορά.

Όταν έφυγα από την Ελλάδα, διαπίστωσα με έκπληξη ότι αυτό που εμείς γνωρίζουμε ως «αριστερά» στην Ελλάδα, δεν υπάρχει πουθενά στο εξωτερικό.

Η πρώτη μου σκέψη πήγε φυσικά στην μεγάλη αποτελεσματικότητα των μηχανισμών καταστολής των προοδευτικών κινημάτων στις χώρες της Εσπερίας.

Μια απειροελάχιστη επαφή με τα υπολείμματα της πάλαι ποτέ κραταιής βρετανικής αριστερής διανόησης με έκανε να αντιληφθώ πως ένα μεγάλο ρόλο στην συρρίκνωση των δυνάμεων τους έπαιξαν οι ίδιες παθογένειές που ταλανίζουν χρόνια τώρα και την ελληνική Αριστερά.

Ένας θλιβερός μικρόκοσμος αυτιστικής κακίας και μια μεταφυσική πίστη στην ορθότητα των απόψεών τους και στην νομοτελειακή πραγμάτωση ενός θαύματος.

Μια τυφλή πίστη –που όπως και η κάθε τυφλή πίστη– δικαιολογεί σχεδόν πάντα την αναγκαιότητα μιας «Ιεράς Εξέτασης».

Αν λοιπόν αναγνωρίσουμε πως το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι το διαχρονικό ζητούμενο στην ανθρώπινη κοινωνία, θα πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τα αίτια της διαρκούς ματαίωσης του.

Και φυσικά, υπάρχουν εκείνα τα αίτια που μονάχα ανατρέπονται με συγκεκριμένες δράσεις κι εκείνα που διορθώνονται υπό την προϋπόθεση βέβαια πως κοιτάμε με ειλικρίνεια και θάρρος μέσα μας.

Γιατί δεν φτάνει η μεγαλόπνοη και οραματική σκέψη σύντροφοι. Δεν φτάνει γιατί συνοδεύεται από μικρόπνοες πράξεις και μίζερες πρακτικές.

Και έχουμε φτάσει στο σημείο να οργιζόμαστε που ο Τράμπ είχε πει πως πιάνει τις γυναίκες από το μoυνί αλλά δεν δίνουμε δεκάρα για το ποιοι από πού μας έχουν πιάσει όλους εμάς του «εξοργισμένους».

Κλίνοντας θα επιχειρήσω να γίνω και εγώ λιγάκι Τραμπολόγος μπας και ξεκολλήσει η σκέψη μερικών «αγανακτισμένων συντρόφων».

Ο Τράμπ είπε ότι «πιάνει τις γυναίκες από το μoυνί» γιατί του ήταν πολύ δύσκολο να πει την πραγματική αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως ο Τραμπ – που ήταν πάντα πλούσιος – δεν τις έπιανε ποτέ τις γυναίκες από το μoυνί τους.

Τις αγόραζε με τα λεφτά του.

Όπως αγόραζε τους δικαστές, τους γερουσιαστές, τους φυλάρχους σε μακρινές Μπανανίες όπου έκτιζε τα ξενοδοχεία του.

Όπως αγόραζε τους υπαλλήλους του μαζί με τις συνειδήσεις των περισσοτέρων από αυτούς.

Όπως αγοράζουν οι πολιτικοί και οι ολιγάρχες παντού στον κόσμο τους ανθρώπους.

Με τα λεφτά.

Μονάχα η τιμή αλλάζει.

Όμως, δεν λέγονται αυτά τα πράγματα σε μια «δημοκρατία» έτσι δεν είναι;

Μπορεί να ξυπνήσουν και μερικά ζώα και να έχουμε μπλεξίματα.

Οπότε ας πω ότι «πιάνω τις γυναίκες από το μoυνί» να ξεσηκωθούν οι ακίνδυνες φεμινίστριες και να στρίψουν σιωπηλά με ικανοποίηση την μουστάκα τους οι ευνουχισμένοι άντρακλες.

Κι ας γνωρίζει φυσικά ο Τραμπ πως πριν την «πιάσει από το μoυνί» της είχε χαρίσει ένα χρυσόν ωρολόγιο στο Μανχάταν, ή της είχε τάξει προαγωγή στα γραφεία του στο Trump Tower, ή της είχε αφήσει ένα δεκαδόλαρο στο bar-restaurant του Ρίο όπου έπινε Καϊπιρίνια και χόρευε σάλσα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας.

ΥΓ-1 Σε αυτή την ιστορία –όσο κι αν τα «έχωσα» τότε στον Βασίλη που είχε αμέσως μυριστεί την ιστορία των «1101» στο The Press Project– δεν συμμετείχα. Περίπου δύο χρόνια νωρίτερα, το The Press Project είχε ξεκινήσει μια προσπάθεια για την έκδοση ενός περιοδικού μέσω του μηχανισμού co-funding και ήταν η πρώτη -και φυσικά τελευταία- φορά που έδωσα χρήματα για αυτή την προσπάθεια, υποθέτοντας ότι, αν δεν μαζευτούν τα απαραίτητα για το εγχείρημα, τα χρήματα επιστρέφονται πίσω. Κάτι που, φυσικά, δεν έγινε. Ειπώθηκε βέβαια –πολύ αργότερα– ένα χαμηλόφωνο «Mea Culpa». So, what?

ΥΓ-2 Κι έτσι, Πιτσιρίκο μου, έπαιξες κι εσύ, ​άθελα σου, τον ρόλο σου στο process της επανάστασης! Σηκώθηκε μια μέρα στο δάσος ο λαγός και φώναξε δυνατά για να τον ακούσουν τα άλλα ζώα: «δεν φοβάμαι τον σκιουράκο-πιτσιρίκο». Κι έμεινε το λιοντάρι να ρωτά με απορία: So, what?

(Αγαπητέ Ηλία, εγώ το μόνο που έχω να πω για το The Press Project είναι πως δεν μπορεί κάποιος να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα. Τον παίρνουν όλοι χαμπάρι κάποια στιγμή. Πάντως, Ηλία, την πάτησε κι ο Γιάνης Βαρουφάκης με το The Press Project, που τον κόβω για πιο γάτα από εμένα. Ηλία, ήταν τέτοια η επιθυμία μου να υπάρξουν νέα ΜΜΕ και να πάρουν οι πολίτες την ενημέρωση στα χέρια τους που βοήθησα και στήριξα τους πάντες, και δεν έβλεπα μπροστά μου. Δεν μετανιώνω. Το χρέος μου απέναντι στην κοινωνία το έκανα. Αλλά πρέπει να θέλει και η κοινωνία. Πάντως, θέλω να ξέρεις πως είμαι πια ο πιο καχύποπτος Έλληνας. Πριν από μερικές εβδομάδες, ένας κύριος μου έκανε μια πρόταση για ένα νέο ΜΜΕ. Του είπα “με την εμπειρία που έχω τα τελευταία χρόνια, είναι θέμα χρόνου να αποδειχτεί πως είστε απατεώνας και λαμόγιο”. Έμεινε ξερός ο άνθρωπος. Ηλία, μου τηλεφωνούν ή μου στέλνουν μέιλ δημοσιογράφοι και πολιτικοί για να συναντηθούμε και σχεδόν τους βρίζω. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν πια. Μόνο τους φίλους μου. Ηλία, δεν με πείραξε το The Press Project -είναι γνωστή σε όλους, εδώ και καιρό, η θλιβερή ιστορία του- αλλά κάτι άλλο. Γι’ αυτό έγραψα το κείμενο. Κάτι άλλο με χάλασε πάρα πολύ. Θα σου το πω από κοντά. Φτιάξε επιτέλους στην Ελβετία εκείνο το σπίτι που θα έχει κι ένα δωμάτιο για μένα. Δεν με λυπάσαι; Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.