Στραγάλια χρόνια

Πιτσιρίκο, γειά!
Θυμήθηκα μια φορά σε ένα δικαστήριο, ο εισαγγελέας, ο πρόεδρος και οι δικηγόροι μαζί, διαφωνούσαν για την ποινή που έπρεπε να δώσουν σε μια 19χρονη.

Δέκα χρόνια έλεγε ο ένας, πέντε ο άλλος, δεκαπέντε ένας τρίτος και, ενώ έπεφταν βροχή οι προτάσεις ποινής εκφρασμένες πάντα σε χρόνια, πετάγεται σαλεμένη η μικρή από το εδώλιο, και τους φωνάζει με αγανάκτηση «τι νομίζετε ότι είναι τα χρόνια; Στραγάλια;».

Στραγάλια χρόνια, Πιτσιρίκο.

Έχω την αίσθηση ότι όλοι οι Έλληνες κάθονται κατηγορούμενοι σε ένα εδώλιο, και δίπλα τους πέφτουν βροχή οι προτάσεις ποινής ως στραγάλια: πέντε χρόνια, δέκα χρόνια, σαράντα χρόνια και βλέπουμε…

Και αυτοί σε κατάσταση πλήρους αταραξίας τρώνε τα στραγάλια που τους επιβάλλουν, παρακολουθώντας την ποινική διαδικασία και ελπίζοντας να τους αναγνωριστεί το ελαφρυντικό προτέρου εντίμου βίου.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που θα πεταχτούν σαλεμένοι από το εδώλιο διαμαρτυρόμενοι για τα χρόνια «στραγάλια» αλλά, όσο περνάει ο καιρός, πείθομαι ότι δεν θα το κάνουν.

Είναι γεγονός ότι η υπερστραγαλοφαγία της χρεοκοπίας έχει καταστρέψει κάθε δυνατότητα στοιχειώδους αντίδρασης.

Πρέπει να δαπανηθεί πολλή ενέργεια για να ανακτηθούν όλα όσα χάθηκαν, καθώς όσο αυτή συνεχίζεται, τόσο διαπιστώνεται η ανικανότητα αντίδρασης στη δράση.

Νιώθω πλέον ότι καταρρίπτεται ο νευτωνικός νόμος.

Γιατί;

Διότι νομίζω ότι δεν υπάρχει ζωή.

Στη φύση, στη ζωή ποτέ δεν εκδηλώνεται η δράση χωρίς την αντίστοιχη αντίδραση.

Στην Ελλάδα όμως σήμερα δεν υπάρχει τίποτα, και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει αλληλεπίδραση στο τίποτα.

Πιτσιρίκο, διαπιστώνω καθημερινά ότι γύρω μου υπάρχει μόνο το τίποτα.

Άδειοι συναισθηματικά άνθρωποι, που δυστυχώς δε σαλεύουν.

Δεν μπορούν να αγαπήσουν, δεν μπορούν να αγαπηθούν.

Δεν μπορούν να δώσουν, δεν μπορούν να πάρουν.

Δεν θέλουν να δουν την αλήθεια και παρακαλούν για όμορφα ψέματα, ώστε να καλύψουν την αδυναμία τους.

Μόνο ένα όμορφο παραμύθι χρειάζονται για να συνεχίζουν να αναπνέουν και όσο το ακούνε, τόσο αδειάζουν μέσα τους και γίνονται περισσότερο τίποτα.

Έτσι, ο καιρός περνά με το παραμύθι που λέει ότι η ζωή είναι ωραία, ότι σημασία έχουν τα μικρά, καθημερινά πράγματα, ότι μπορεί η εφαρμοζόμενη πολιτική να είναι αλλού, αλλά συναισθηματικά είναι μαζί με όλους τους ταλαιπωρημένους Έλληνες και τέλος πάντων το ζητούμενο για να ανταπεξέλθουν είναι να τα βρουν με το τίποτα.

Και εκτιμώ ότι αυτό το παραμύθι, θα είναι το μοναδικό που δεν θα τελειώσει με τη φράση «και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», αλλά με εμετούς που θα περιέχουν τα στραγάλια του «τίποτα».

Δυσάρεστο, δεν λέω, αλλά τουλάχιστον ανακουφιστικό.

Φιλιά

Πόπη

(Αγαπητή φίλη, αν θέλαμε, θα άλλαζαν όλα σε μια στιγμή. Αλλά δεν θέλουμε. Για να λάβεις κάτι, πρέπει να το ζητήσεις. Νομίζω πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο των Ελλήνων. Όλος αυτός ο ατομικισμός και ο νεοφιλελευθερισμός της Δύσης έχει προκαλέσει συναισθηματική αναπηρία σε πολλούς ανθρώπους. Το πολύ εγώ σακατεύει. Αγαπητή φίλη, αυτό το παραμύθι τελειώνει με εμάς να πεθαίνουμε. Οπότε, ας ζήσουμε λίγο. Όπως μπορεί ο καθένας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.