Να ζούμε να τον θυμόμαστε

Αγαπημένε Πιτσιρίκο, πρώτα απ’ όλα θέλω να πω ότι η εξέλιξη του blog σε podcast είναι μεγάλη απόλαυση! Έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως πρέπει να αποφεύγω να πίνω καφέ την ώρα που σε ακούω γιατί είναι μεγάλος ο κίνδυνος να εκτοξευθεί η γουλιά από το στόμα την ώρα που σκάει η ατάκα σου, και να θυμίζει η φάση κλιπάκι από μπoυκάκε παιγμένο ανάποδα.

Έλα που δεν ξέρεις τι είναι το μπουκάκε…

Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τα γιαπωνέζικα πορνoδιαστρoφικά κατά μέρος γιατί είναι ημέρα μεγάλου πένθους για κάποιους.

Ήδη, η αστυνομία δεν ξέρει πώς θα κλείσει τους δρόμους για τα εκατομμύρια κόσμου που αναμένεται να παραστούν στην κηδεία του πρώην πρωθυπουργού μας.

Θα είναι σαν μια ιστορία που μου έλεγε ένας φίλος: Πέθανε ένας καθηγητής ανατομίας και στην κηδεία του, υπολογίζοντας με το μάτι, πρέπει να ήταν πάνω από δυο χιλιάδες άτομα. Τίγκα το νεκροταφείο, πατείς με πατώ σε.

Ένας τύπος που δούλευε στο νεκροταφείο δεν είχε ξαναδεί ποτέ τόσο κόσμο σε κηδεία ιδιώτη, και ρώτησε έναν από τους παρευρισκόμενους γιατρούς αν ήταν πραγματικά τόσο αγαπητός ο προφεσόρε.

Όχι, απάντησε ο συνάδελφος, απλά ήρθαμε για να βεβαιωθούμε πως πραγματικά ψόφησε το @ρχίδι.

Να ξεκαθαρίσω πως ο χαρακτηρισμός “@ρχίδι” με τίποτα δεν αποδίδεται από την πλευρά μου στον εκλιπόντα, γιατί έχει πάρει φόρα ο εισαγγελέας και κυνηγάει όλους εμάς τους επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.

Άσε που ζω και εκτός Ελλάδας και θα παίζει συνεννόηση με την Ιντερπόλ και τα υπεραστικά κοστίζουν.

Πού να με συλλάβουν κιόλας και να πρέπει να με μεταφέρουν με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου. Δεν σας κόβω να αντέχετε άλλες έκτακτες εισφορές.

Κάπως έτσι λοιπόν βλέπω να μαζεύεται ο κόσμος και στην κηδεία του δικού μας, που, αν σκεφτείς τελικά και κοίτα την πoυτάνα την ζωή πώς τα φέρνει, έμελε να μην είναι ο μεγαλύτερος προδότης στην νεότερη ελληνική ιστορία.

Εξ ου και το “@ρχίδι” χαραμίζεται σε κάτι τέτοιες περιστάσεις.

Καλά, χαραμιζόταν και πριν. Αν σκεφτείς πως τον “γέρο της δημοκρατίας” έπρεπε να τον λένε “γέρο της αγγλικής εισβολής και του εμφυλίου”, και πως τον έκαναν πρωθυπουργό μαζί τον γιο του και τον εγγονό του, μαζί με Ράλληδες και παρά τρίχα Έβερτ…

Ευτυχώς που δεν είχε τίποτα παιδιά ο Εφιάλτης, παίζει μετά τις Θερμοπύλες να τα κάναμε πρωθυπουργούς και αυτά.

Ήρεμοι άνθρωποι ρε παιδί μου, γι αυτό ζουν μέχρι βαθιά γεράματα. Τα έχουν βρει με την συνείδησή τους πολλά χρόνια πριν.

Εκεί που ο μέσος μαλ@κας σαν εμένα και εσένα δίνει καθημερινά τις μάχες του με το σύστημα, την προσωπική του ηθική, τις αμφιβολίες του και τα διλήμματά του και του γίνονται οι αιμορροΐδες νά με το συμπάθιο, αυτοί το έχουν λύσει το πρόβλημά τους.

‘Εχουν στείλει την συνείδησή τους στο διάολο και απλά σκέφτονται το κέρδος.

Όχι απαραίτητα το χρηματικό, μπορεί να είναι η φιλοδοξία του να ηγούνται και να ελέγχουν, να έχουν τους αυλικούς που να κάνουν τη μια υπόκλιση μετά την άλλη.

Ένας συμφοιτητής μου που είχε μπλέξει με τα πολιτικά του πανεπιστημείου, αφού μας είχαν ζαλίσει τα παπάρια από τα τηλεφωνήματα και δεν μπορούσαμε να πιούμε έναν καφέ με την ησυχία μας και πλέον τον έβριζα φριχτά κάθε φορά που χτύπαγε το κινητό του, μου είχε πει πως αυτό είναι ακριβώς που γούσταρε στην φάση: Να είναι μέρος μιας αλυσίδας εξουσίας, να τον παίρνει ο άλλος τηλέφωνο για να του ζητήσει ρουσφέτι.

Φώτιζε το πρόσωπό του κάθε φορά που έλεγε “μην ανησυχείς, θα πάρω τον τάδε να το κανονίσει, μίλησα με τον τάδε, κανένα πρόβλημα”.

Εξουσία φίλε μου, στο τέλος σε εξουσιάζει…

Παρεμπιπτόντως, μιας και το έφερε η κουβέντα -που κάνω μόνος μου- σε νεαρούς πολιτικούς και πολιτικάντηδες, πηδάω όπως πάντα σε άλλο τελείως άσχετο θέμα.

Άκουγα πρόσφατα στο ραδιόφωνο μια εκπομπή στην οποία συμμετείχαν δύο Σουηδοί πολιτικοί, από τις φωνές θα έλεγα και σχετικά νέοι, στην οποία μιλούσαν ανοιχτά για το άγχος που τους προκαλεί η δουλειά τους.

Αφορμή ήταν το γεγονός -μη γελάσετε αναίσθητοι – ότι ο Σουηδός υπουργός Υγείας βγήκε σε αναρρωτική άδεια, λόγω κακής ψυχικής κατάστασης.

Αυτό που οι Σκανδιναβοί αγαπούν να ονομάζουν utbrändhet (burnout) και να το κολλάνε στην φάση που οι υπόλοιποι λαοί και κυρίως οι νότιοι ονομάζουν περιφραστικά “δεν την παλεύω με την κωλoδουλειά, θέλω να τους ρίξω μπουρλότο και να τους κάψω ζωντανούς τους παλιογ@μιόληδες γ@μώ την κ@ριόλα την ώρα και την πουτ@να τη στιγμή που έγινα …” (συμπληρώστε το επάγγελμά σας).

Έλεγαν λοιπόν το παλικάρι και η κοπελιά για το πόσο πολύτιμη είναι η επαγγελματική βοήθεια σε αυτές τις περιπτώσεις, και πως ψυχοθεραπεία και αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά και υπνωτικά φάρμακα τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν το άγχος που συνοδεύει τις καθημερινές δύσκολες αποφάσεις που συμπεριλαμβάνονται στα επαγγελματικά τους καθήκοντα.

Εδώ, σαν ψυχίατρος, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός στις εκφράσεις και στις διατυπώσεις μου ώστε να μην ενισχύω το στίγμα της ψυχικής νόσου και να μην διαιωνίζω τις προκαταλήψεις.

ΕΙΣΤΕ Μ@ΛΑΚΕΣ;

Κάνετε μια δουλειά που σας έχει ρίξει στα σκληρά και συνεχίζετε;

Τι, δεν είναι σκληρά; Όλα τα φάρμακα είναι σκληρά, όχι μόνο τα ψυχοφάρμακα.

Ο ένας έχει πίεση και, αντί να κουνηθεί και να κόψει τη μάσα, χαπακώνεται.

Ο άλλος έχει τριγλυκερίδια και, αντί να κόψει τη μάσα και να κουνηθεί, χαπακώνεται.

Θα μπορούσα να κατονομάσω καμπόσες “σωματικές” και “ψυχιατρικές” ασθένειες οι οποίες δεν χρειάζονται συνήθως κάποιου είδους ιατρική παρέμβαση παρά αρκεί να σηκωθείς από τον κώλο σου και να κάνεις κάτι άλλο από αυτό που κάνεις τόσο καιρό και σε έχει οδηγήσει εκεί που έφτασες.

Ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής.

Έτσι λοιπόν, όπως κάποιοι χαπακώνονται για να τρώνε σε μια ημέρα όσο ένα μικρό αφρικανικό κράτος, άλλοι χαπακώνονται για να μπορούν να παίρνουν χωρίς άγχος και αϋπνίες τις δύσκολες αποφάσεις.

Απορώ γιατί φωνάζουν τότε, όταν οι άλλοι παίρνουν αναβολικά για να μπορούν να σπάνε τα ρεκόρ. Και οι μεν και οι δε κάνουν το ίδιο: δεν τα καταφέρνουν από μόνοι τους και παίρνουν βοηθήματα.

Έχω βαρεθεί πλέον, το έχω ξαναγράψει, να ακούω κόσμο να λέει πως έχει άγχος και κατάθλιψη, και όταν διηγούνται για την ζωή τους να σκέφτομαι πως το περίεργο θα ήταν να μην είχαν άγχος και κατάθλιψη.

Αλλά στα τέτοια τους, δώσε κάτι γιατρέ να μου περάσει. Αμ το σύστημα το ίδιο δεν βοηθά πραγματικά, αμ το έχουμε ρίξει όλοι στην ελάχιστη προσπάθεια και στη μετάθεση ευθυνών. Το ότι δεν ξεκουνάμε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας δεν μας λέει τίποτα.

Γιατί αν κάνω κάτι εγώ και δεν βγει αναλαμβάνω εγώ τις ευθύνες, αν όμως τα χάπια δεν λειτουργούν είναι ο γιατρός μαλ@κας…

Πρέπει να μπαίνουμε στο καλούπι της σκλαβιάς και να μασάμε φύλλα κόκας για να δουλεύουμε αποτελεσματικά, σαν τους σκλάβους των Ίνκας.

Κάπου εκεί, για να ξαναγυρίσω στο θέμα της καθημερινής μάχης με τις αρχές και τη συνείδηση, την ακούω και εγώ ντόλμπι στέρεο και σκέφτομαι τι κάνω στον κόσμο και κατά πόσο γίνομαι και εγώ μέρος αυτού του παράλογου και απάνθρωπου συστήματος.

Και να έχεις και τους από επάνω να επαναλαμβάνουν το μάντρα “θα πάνε όλα καλά”.

Σαν το ελατήριο της ελληνικής οικονομίας, θα εκτιναχτεί και το ελατήριο της σουηδικής ψυχικής υγείας. Σε 99 χρόνια…

Οπότε δεν την παλεύω, και τι κάνω γιατρέ μου; Αρχίζω τα χάπια και την θεραπεία;

Όχι, παραιτήθηκα από την δουλειά μου και μαζεύω δυνάμεις, σχεδιάζω το επόμενό μου βήμα προσεκτικά και ελπίζω, γιατί δεν υπάρχουν βεβαιότητες σε αυτόν τον κόσμο.

Εδώ πέθανε ο Μητσοτάκης…

Στέλνω την αγάπη μου και το βαρύ μου πένθος από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Σοβαρά τώρα, και ψυχική νόσος υπάρχει, και είναι σοβαρότατη, και η ψυχοθεραπεία και τα φάρμακα χρειάζονται και βοηθούν. Απλά, στην καθημερινή απαλεψιά που προκαλεί άγχος και εώς και μέτριου βαθμού κατάθλιψη δεν αλλάζει τίποτα και γίνεται και χειρότερα όσο και να φαρμακώνεται κανείς, αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες που δημιουργούν τα συμπτώματα.

Υ.Γ.2 Ρε μπας και να έκανα και εγώ ένα podcast να τραβάω τα παραληρήματά μου και να τα βγάζω από μέσα μου; Όχι τίποτα άλλο, έχει βαρεθεί να με ακούει η γυναίκα μου…

(Βασίλη, έχεις σώσει κόσμο. Ξέρεις πως έχεις ζήτηση και έτοιμη πελατεία εδώ στην πατρίδα -σου έχω στείλει και μέιλ αναγνωστών- και πως, αν επιστρέψεις στην Ελλάδα, θα γίνεις “ψυχίατρος του Κολωνακίου”. Να επιστρέψει και ο Ηλίας από την Ελβετία, να ανοίξετε και οι δυο ιατρεία, και να βάλετε δίπλα στην ταμπέλα με το όνομάτά σας “Σχολιαστές και αναλυτές στο pitsirikos.net”. Χαμός θα γίνει. Βασίλη, την έχω καταβρεί με τα podcast. Να μην το λέμε, όμως, γιατί θα κάνουν συνδρομή και όλοι οι άσχετοι, και δεν θέλω να με ακούνε πολλοί. Λίγοι και καλοί. Βασίλη, αν θέλεις, κάνει ένα podcast μέχρι 7-8 λεπτά και στείλε μου να το ανεβάσω. Ένα εξωτερικό μικροφωνάκι για κινητό χρειάζεται. Άντε να κάνετε και τα podcast εσείς, για να μην χρειάζεται να κάνω εγώ τίποτα. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.Για τον Μητσοτάκη θα τα πω αύριο στο podcast.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.