Η ομορφιά στη ζωή είναι η απλότητά της

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Κάθομαι εδώ κάτω από τη γέφυρα δίπλα στο ποτάμι. Οι φυλλωσιές από τα δέντρα και το αεράκι που έρχεται από τον ποταμό μετριάζουν τη ζέστη. Είναι όμορφα. Όμως, δεν ξέρω, ένα ανακάτεμα συναισθημάτων με παιδεύει μέρες τώρα.

Ετοιμάζομαι πάλι για ενα ταξίδι.

Όμως, οι ειδήσεις, τα νέα απο όλη την υδρόγειο μου δημιουργούν πιά ένα αίσθημα αηδίας.

Παντού νεκροί.

Άνθρωποι που πεθαίνουν, χωρίς λόγο και αιτία. Άλλοι από σφαίρες, άλλοι απο βόμβες άλλοι από την πείνα και τις αρρώστιες.

Ο λόγος ένας και μοναδικός: Το κέρδος με όποιο κόστος.

Μαντσεστερ, Λονδίνο, Καμπούλ, Βαγδάτη, Σαναά, Kεντρική Aφρική, Παρίσι, Νίκαια, Αγία Πετρούπολη, Σουδάν, Υεμένη, τίποτα διαφορετικό.

Θάνατος, και τα όρνεα να κλείνουν συμφωνίες δισεκατομμυρίων, συμφωνίες θανάτου.

Οι νεκροζώντανοι πολίτες των πολιτισμένων χωρών να κοιτάνε χωρίς ποτέ να αναρωτιούνται ποιός πραγματικά ευθύνεται γιά τις εκατόμβες νεκρών, το βάρος της ευθύνης πάντα θα πέφτει σε αυτούς που οι άλλοι δημιούργησαν.

Νεκροί πολίτες πριν έρθει καν ο θάνατος να τους συναντήσει.

Σε αυτό το καφενείο πρωτόρθα δέκα χρόνια πριν, τυχαία το βρήκα τους πρώτους μήνες που ήρθαμε. Ερχόμουν να ηρεμήσω και να αναπνεύσω.

Οι μαούνες πάνω κάτω στο ποτάμι μια αέναη κίνηση του ποταμού. Η ζωή να κυλάει.

Βρέθηκα ξανά σήμερα εδώ.

Όπως καθόμουν βυθισμένος στις σκέψεις μου, κοιτώντας την κίνηση στο ποτάμι, ένοιωσα ένα σκούντημα.

Ο ιδιοκτήτης απί σαράντα χρόνια αυτού του καφενείου ήρθε να μου μιλήσει.

Έκατσε δίπλα, όπως παλιότερα.

Είπαμε πολλά και διάφορα, ο άνθρωπος αυτός έζησε πολλά στη ζωή του.

Γεννήθηκε λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο, και έζησε για σαράντα χρόνια μέσα στον πόλεμο, Γιαπωνέζοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι.

Μου είπε πιά ότι το καφενείο το δουλεύει ο εγγονός του.

Τον φώναξε μου τον σύστησε κατι του είπε και έφυγε. Μετά από λίγο, γύρισε και του άφησε κάτι.

Σ’αυτό το καφενείο υπήρχε μιά πρωτότυπη μικρή βιβλιοθήκη. Έβαζες το βιβλίο που είχες μαζί σου και έπαιρνες ένα άλλο.

Ένα είδος ανταλλακτικής βιβλιοθήκης. Δεν ήταν μεγάλη, όμως με λίγα χρήματα μπορούσες να διαβάσεις αρκετά βιβλία

. Το σύστημα δούλευε. Μου φάνηκε όμορφο.

Εκείνη την περίοδο, είχα βρει εδώ σε ένα βιβλιοπωλείο σε αγγλική έκδοση ένα βιβλίο του Joseph Conrad.

The End of the Tether, στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Το όριο των δυνάμεων”, έτσι το άφησα, χωρίς όμως να πάρω κάποιο άλλο.

Συνήθως, όταν πήγαινα εκεί, καθόμουν και δεν έκανα τίποτα. Καθάριζα το μυαλό μου.

Σήμερα μου το επέστρεψε. Δεν είπα τίποτα. Το κοίταξα και χαμογέλασα.

Την βιβλιοθήκη τη μάζεψα μου είπε, κανείς πιά δεν έρχεται με βιβλίο.

Και από τότε που κάποιος με έβαλε χωρίς να το ξέρω στους χάρτες, άρχισαν να έρχονται εδώ διάφοροι. Το πρώτο που ρώταγαν ήταν το password γιά το Wi Fi.

Κοίταξε, όλοι με ένα τηλέφωνο στο χέρι, τι ήρθαν να κάνουν εδώ; Η ομορφιά στη ζωή είναι η απλότητά της.

Με αυτή την κουβέντα έφυγε. Εγώ επεστρεψα στην πραγματικότητα και τις σκέψεις μου.

Κοίταξα το ποτάμι και τις άφησα, έστω και γιά λίγο να τις πάρει μαζί του.

NIZ
Dalat

(Αγαπητέ φίλε, η ομορφιά στη ζωή είναι η απλότητά της αλλά πρέπει κάποιος να έχει εκπαιδευτεί να βλέπει την ομορφιά. Αν ο άνθρωπος δεν έχει εκπαιδευτεί να βλέπει την ομορφιά, ακόμα και θαύμα να γίνει μπροστά στα μάτια του, χαμπάρι δεν θα πάρει. Άλλωστε, το ζητούμενο στις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι η ομορφιά αλλά το κέρδος. Αυτές τις ημέρες είμαι σε έναν πανέμορφο τόπο, με απίστευτο φυσικό κάλλος, αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως οι άνθρωποι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να καταστρέψουμε την ομορφιά. Η ατομική ιδιοκτησία καταστρέφει τα πάντα. Την επόμενη φορά, να στήσετε αυτί και να ακούσετε τι σας λέει ο ποταμός. Ο ποταμός μας μιλάει. Ο ποταμός ξέρει. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.