Καφρίλα

Έχω εγκαταλείψει την Ελλάδα από τα τέλη του 2013, όμως παρακολουθώ στενά τα όσα συμβαίνουν στον τόπο αυτό τα τελευταία χρόνια. Περισσότερο από ό,τι παλαιότερα. Είναι ο τόπος μου ή, μάλλον καλύτερα, ήταν ο τόπος μου.

Πάντοτε υπήρχαν –κι εξακολουθούν να υπάρχουν– εκεί κομμάτια ατόφιας ομορφιάς. Φως, ουρανός, θάλασσα.

Κάποτε υπήρχαν και κάποιοι ιδιαίτεροι άνθρωποι. Ίσως να υπάρχουν ακόμα μα να είναι πιο λίγοι, περισσότερο φοβισμένοι, σκυθρωποί και άφωνοι.

Ίσως πάλι και όχι. Να μην υπήρξαν δηλαδή ποτέ, να ήταν μονάχα δημιουργήματα της φαντασίας μας. Τέκνα ανύπαρκτα της διψασμένης μας ψυχής, σελίδες λευκές που τις φυλάγαμε με ευλάβεια κάτω από το μαξιλάρι τις νύχτες.

Πόσες αλήθεια βραδιές δεν διαβάσαμε χαμηλόφωνα πάνω από το προσκέφαλο των παιδιών τις φανταστικές ιστορίες τους με τα ανύπαρκτα κατορθώματά τους μέχρι που αυτά τα έπαιρνε ο ύπνος κι εμάς τα δάκρυα.

Θα έρθει η μέρα που όλο αυτό που ζούμε θα αλλάξει ψιθύριζε ο πατέρας μου πριν με φιλήσει στο μέτωπο και κλείσει το φως.

Κι από τότε έχει πεθάνει τρεις φορές.

Χωρίς να τον αξιώσει η μοίρα την χαρά μιας –έστω και «μικρής» καθώς λένε– ανάστασης.

Κι αυτή η φαρμακερή ελπίδα – μόλις θυμήθηκα το υπέροχο κείμενο που είχες γράψει για αυτήν – που μου είχε δηλητηριάσει την ζωή και που μου στέρησε τόσο χρόνια αλήθειας, αληθινής ευτυχίας και αληθινής δυστυχίας, καταραμένη να είναι.

Μετρούσαμε τόσα χρόνια τις σκιές πάνω στους τοίχους, σκιαζόμασταν εμείς και νομίζαμε πως φοβόντουσαν κι οι άλλοι.

Ποιος όμως στα αλήθεια νοιαζόταν;

Κανένας. Ούτε καν εμείς.

Τώρα κοιτάμε τα πράγματα από μακριά και δεν μπορούμε να πιστέψουμε όσα βλέπουν τα μάτια μας.

Το καθυστερημένο παιδί ενός παλιού αρχαιοκάπηλου και «αναντικατάστατου» πολιτικού κονταροχτυπιέται με έναν ψεύτη πρώην κνίτη που το παίζει πρωθυπουργός, ενώ δεν είναι παρά μονάχα ο επιστάτης των Γερμανών στην Ελλάδα.

Κι από κάτω να υπερθεματίζουν δύο φασίστες –ένας από κάθε πτέρυγα– ο τσεκουράτος και ο κατακαμένος.

Τι και αν πεθαίνουν χιλιάδες παιδιά από ασιτία στην βομβαρδιζόμενη από τους Σαουδάραβες, Υεμένη.

Ποιος νοιάζεται;

Ποιος νοιάστηκε ποτέ για τα παιδιά στην Γάζα, για να νοιαστεί και για αυτά;

Η «προοδευτική» άλλωστε προσέγγιση των πραγμάτων στις μέρες μας είναι εξαιρετικά απλή.

«Όχι στους πολέμους» που δημιουργούν εκατομμύρια πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες.

Λέξη όμως για τις βιομηχανίες που παράγουν τα εργαλεία του πολέμου, τις βόμβες, τις οβίδες, τα κάθε λογής πολεμοφόδια.

Αν κλείσουν κι αυτές, θα καταργηθούν …χιλιάδες θέσεις εργασίας, και θα πληγεί το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης.

Άλλωστε –όπως αναρωτήθηκε και κάποιος κυβερνητικός βουλευτής– δεν θα βρεθούν κάποιοι άλλοι να πουλήσουν στους μακελάρηδες τα όπλα;

Δεν θα βρεθούν κάποιοι άλλοι να πουλήσουν στα παιδιά ναρκωτικά;

Δεν θα βρεθούν κάποιοι άλλοι να βγάλουν στο κλαρί φτωχά κοριτσάκια κι αγοράκια;

Γιατί να μην τα κάνουμε λοιπόν όλα αυτά εμείς που είμαστε «προοδευτικοί» κι «αριστεροί»;

Γιατί να μην τα κάνουμε όλα αυτά εμείς που έχουμε και το «ηθικό πλεονέκτημα»;

Θα αντιδράσει μήπως κανείς;

Έχετε μήπως καμία αμφιβολία για το τι θα ψήφιζε η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού σε ένα υποθετικό δημοψήφισμα με το παρακάτω υποθετικό ερώτημα:

«Η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία EADS θα δημιουργήσει στην Ελλάδα 10.000 νέες θέσεις των 400 ευρών ανά μήνα, τα όπλα όμως που θα παράγονται θα χρησιμοποιούνται για την εξόντωση του άμαχου πληθυσμού στην Υεμένη και στην Συρία. Το δέχεστε αυτό ή το αρνείστε κατηγορηματικά;».

Τι πιστεύετε ότι θα απαντούσε ένας λαός που τον όγδοο χρόνο της χρεοκοπίας της χώρας του περιμένει στις ουρές να έρθει η «Black Friday», παραληρεί για το βρακί της σύγχρονης ρέπλικας του Νίκου Ξανθόπουλου, και που δηλώνει ικανοποιημένος από το χαρτζιλίκι που του μοιράζει ο Τζίφρας, ασήμαντο μέρος από τα κλοπιμαία τόσων ετών;

Ε, λοιπόν μάλλον σωστά μαντεύετε το πιθανό αποτέλεσμα.

Ενάντια θα ψήφιζαν μονάχα όσοι εναντιώνονται στην στρατιωτικοπολιτική συμμαχία της Ελλάδας και της Κύπρου με το κράτος–apartheid, το Ισραήλ. Δηλαδή, απειροελάχιστοι.

Οι υπόλοιποι χαίρονται με τα στρατιωτικά γυμνάσια που διεξάγει η χώρα μας σε συνεργασία με τον Αιγύπτιο δικτάτορα Σίσι, τον τύπο που πούλησε στην Σαουδική Αραβία όχι οβίδες, αλλά τρία μικρά στρατηγικής σημασίας νησιά στην Ερυθρά θάλασσα.

Γιατί, όμως, παραξενεύονται κάποιοι από τις εξελίξεις και τον κατήφορο που έχει πάρει η Ελληνική κυβέρνηση;

Δεν ήταν ο Τσίπρας που έσπευσε μόλις έγινε πρωθυπουργός να γιορτάσει με τον Σίσι την διάνοιξη της παράλληλης διώρυγας στο Σουέζ;

Δεν υπήρξε αυτός από τους πρώτους δυτικούς ηγέτες που αναγνώρισε με την παρουσία του το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν άλλο σχετικά με το μέλλον της χώρας μας.

Υπάρχει κι άλλος δρόμος μέχρι να πιάσουμε πάτο.

Δεν υπάρχει, όμως, πια ούτε ένα μικρό μονοπάτι διαφυγής.

Ηττηθήκαμε σε μια μάχη που δεν δώσαμε όπως θα άξιζε στην ιστορία μας.

Η επόμενη κυβέρνηση –της Γερμανίας– θα πάρει τις σχετικές με τον τόπο μας αποφάσεις.

Εμείς, Ντάνο, υποτέλεια και ζητιανιά.

Σκατά βάζαμε στο κεφάλι μας, σκατά βγάζουμε τώρα.

Υπάρχει άραγε καλύτερο παράδειγμα για την πνευματική κατάντια του τόπου από την αγόρευση του μισαλλόδοξου παπα-ταλιμπάν Άνθιμου σε επίτιμο καθηγητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης;

Υπάρχει μεγαλύτερη κατάντια από το να συμβαίνουν όλα αυτά και μην αισθάνεται κανείς ίχνος ντροπής;

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, σκέφτομαι πως είναι καλύτερα σήμερα που έχει φανεί πια η πραγματική Ελλάδα, οι πραγματικοί Έλληνες, παρά που νομίζαμε πως είμαστε θεοί και γαμάτοι. Γιατί αυτοί ήμασταν και πριν την χρεοκοπία. Οπότε, καλύτερα σήμερα. Τουλάχιστον τελείωσε το ψέμα και η αυταπάτη του ντεμέκ μεγαλείου. Και φάνηκαν ο κυνισμός και η χυδαιότητα. Ηλία, τελείωσε και το παραμύθι της Αριστεράς, που πουλάει τα όπλα για να σκοτώνονται τα παιδιά των άλλων λαών, και απαντά με κυνισμό πως, αν δεν πουλήσει όπλα η Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία, θα πουλήσουν άλλοι και πάλι θα σκοτώνονται τα παιδιά στην Υεμένη. Φοβερή λογική: ο άστεγος στη γωνία θα πεθάνει από το κρύο ή από κάποιον περαστικό, οπότε ας τον σκοτώσω εγώ, για να μην ταλαιπωρείται και να βγάλω και κάνα φράγκο. Πάντως, το να παραιτηθούν δεν τους πέρασε ποτέ από το μυαλό. Ξενηστικωμένοι που ήθελαν λίγη εξουσία ήταν κι αυτοί. Ηλία, καλύτερα χωρίς ελπίδα. Αυτοί είμαστε, αυτή είναι η χώρα μας -και επίσημα προτεκτοράτο πια-, και ας δείξει ο καθένας μας ποιος πραγματικά θέλει να γίνει μέσα σε αυτό το βούρκο. Ηλία, όταν βρεθούμε, θα σου περιγράψω όλες τις εμπειρίες μου αυτά τα τελευταία οκτώ χρόνια. Θα σου φύγει το καφάσι. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η ποιότητα των κατοίκων της. Και με τη φυγή αυτών που μπορούσαν να αλλάξουν τη χώρα, αυτό το πρόβλημα είναι και μεγαλύτερο και άλυτο. Ηλία, πάντα πίστευα πως αξία στη ζωή έχει να πέφτεις μέσα στο βόθρο και να βγαίνεις με το σταυρό στο χέρι. Από αυτή την άποψη, η σημερινή Ελλάδα είναι ιδανικός τόπος για να ζεις. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.