Διώξτε τις αυταπάτες, αδέρφια

Έλεγε, φίλε μου Πιτσιρίκο, σε μια από τις συνεντεύξεις του ο Τζίμης Πανούσης ότι θα ήθελε να συμφιλιωθεί ο κόσμος με τα μνημόνια γιατί όλη αυτή η ένταση οδηγεί σε εκνευρισμούς και μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα.

Τα έλεγε αυτά την εποχή των αγανακτισμένων και των μαζικών διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας.

Προφήτης ο Τζιμάκος, έβλεπε από τότε όχι μόνο την κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ –το έβλεπα κι εγώ– αλλά και την πλήρη υποταγή του λαού και την εύκολη και γρήγορη προσαρμογή του στην νέα κατάσταση, κάτι που εγώ δεν το έβλεπα ούτε φυσικά το προέβλεπα τότε.

Πίστευα πως η αναμενόμενη προδοσία του Τσίπρα θα οδηγούσε τον λαό σε γρήγορη ριζοσπαστικοποίηση, θα διέλυε τις όποιες αυταπάτες είχε για την ΕΕ και θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για ανατροπές.

Μπούρδες! Το ακριβώς αντίθετο έγινε.

Κι απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έγινε τυχαία, ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο.

Η μελέτη της νεότερης ιστορίας του τόπου και της συμπεριφοράς των κατοίκων του θα έπειθε εκείνον που θα ήθελε να δει κατάματα την αλήθεια.

Ποτέ ο λαός δεν διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα, γιατί να το κάνει τώρα;

Μονάχα την περίοδο της Γερμανικής κατοχής –της πρώτης όχι της τωρινής– οργανώθηκε στα βουνά από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και αντιστάθηκε στους κατακτητές.

Μόλις όμως αυτοί αποχώρησαν, δίστασε να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο.

Παλινωδίες, συμβιβασμοί και υποχωρήσεις οδήγησαν στην ήττα τον Δεκέμβρη του ’44.

Τα υπόλοιπα απλά ιστορία. Και δικαιολογίες. Δεν μας άφησαν, κλπ, κλπ. Λες και τους υπόλοιπους τους έσπρωχναν.

Στην Ελλάδα πάντοτε υπήρχε –και σήμερα υπάρχει– σοβαρό έλλειμμα ηγεσίας.

Κι αυτό γιατί οι ηγέτες σε μια κοινωνία δεν βγαίνουν με παρθενογένεση, ούτε αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια.

Οι ηγέτες διαμορφώνονται μέσα από τους αληθινούς αγώνες για την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων.

Κι από αυτούς στην Ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια, δεν είχαμε.

Για να είμαστε, όμως, ακριβείς και δίκαιοι ούτε και στον υπόλοιπο κόσμο είχαμε.

Κλίνοντας τα ρήματα “συμβιβάζομαι” και “συμμετέχω” σε όλες τις δυνατές πτώσεις για χρόνια, δεν αλλάζεις την ζωή σου, την κάνεις όμως πιο μαλθακή, πιο εύκολη για να εξαγοραστεί με έναν μισθό Βουλγαρίας ή με ένα επίδομα της κοινωνικής μέριμνας, πιο εύκολη για να συντριβεί κάτω από την μπότα της πραγματικής εξουσίας που είναι η οικονομία της αγοράς με τις τράπεζες και τα χρηματιστήρια της.

Στο τελειωμένο Βασίλειο, η εσωτερική ειδησιογραφία κυριαρχείται τις τελευταίες ημέρες από την πτώχευση ενός βρετανικού κατασκευαστικού κολοσσού, της εταιρίας Carillion, η κατάρρευση του οποίου απειλεί χιλιάδες θέσεις εργασίας και έχει θέσει ήδη σε κίνδυνο την βιωσιμότητα εκατοντάδων άλλων μικρών επιχειρήσεων που συνεργάζονταν μαζί του.

Η εταιρία ήταν επί πολλά χρόνια ο «εθνικός» κατασκευαστής στην Βρετανία αναλαμβάνοντας την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, δρόμων, τούνελ, θεάτρων, νοσοκομείων, μουσείων, σχολείων, κλπ.

Ναι, μην σας προξενεί εντύπωση, ακόμα και στην πατρίδα του Θατσερισμού η διαπλοκή με το κράτος αποτελεί την βασική οδό πλουτισμού των ήδη πλουσίων.

Μα όπως και με την περίπτωση της Ελλάδας, τα χρέη έγιναν βουνά και τελικά οι τράπεζες έδωσαν την χαριστική βολή στο δυσκίνητο τέρας, αρνούμενες την περαιτέρω χρηματοδότηση των δανείων του.

Θα περίμενε κανείς πως αυτό το γεγονός θα προκαλούσε την κινητοποίηση των συνδικάτων και την οργισμένη αντίδραση του «αριστερού» Εργατικού κόμματος του Κόρμπιν, όμως όχι.

Η πολιτική τάξη του τελειωμένου Βασιλείου έχει επικεντρώσει στο Brexit, το οποίο έχει ήδη αποφασίσει να μην προχωρήσει αλλά στο μεταξύ ούτε τον τρόπο να την κάνει γυριστή έχει βρει ακόμα, ούτε έχει αποδεχτεί να πληρώσει το τίμημα των παλινωδιών της.

Έτσι όπως εξελίχθηκε η διαδικασία του Brexit άνοιξε την όρεξη των θεριών της ΕΕ –της Γαλλίας και της Γερμανίας κυρίως– να λαφυραγωγήσουν όσο καλύτερα και όσο περισσότερο μπορούν το τελειωμένο Βασίλειο, πριν του επιτρέψουν να επιστρέψει στην αγκαλιά τους με μια συμφωνία τύπου Ελβετίας ή Νορβηγίας στην λήξη της μεταβατικής περιόδου.

Μονάχα μια ελπίδα έχουν οι βασιλόμυαλοι Άγγλοι, την απασφάλιση της Ιταλίας που θα έχει εκλογές την άνοιξη.

Παλιά θα έγραφα μισή σελίδα για τα αντιευρωπαϊκά κόμματα που πιθανά θα αποκτήσουν πλειοψηφία στην ιταλική βουλή και θα απειλήσουν την επιβίωση της ΕΕ.

Τώρα θα γράψω απολύτως τίποτα.

Και 51% να πάρει το «ευρωσκεπτιστικό» κόμμα των 5 Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο στην εκλογές, μόλις σχηματίσει κυβέρνηση, θα μεταβληθεί αρχικά σε οραματιστή μιας άλλης ΕΕ και στους έξι μήνες θα είναι ένα από τα αγαπημένα γατάκια του Βερολίνου.

Όπως και ο ελληνικός λαός έτσι κι ο ιταλικός δεν πήρε ποτέ τον αποφασιστικό ρόλο στην διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού στην χώρα του.

Πάντα οι αντιπρόσωποι και οι παπάδες έκαναν τις δουλειές, γιατί να αλλάξει τώρα;

Μήπως είναι έτοιμοι στην Ιταλία –με τα χάλια που έχει κι εκεί η οικονομία και η διοίκηση– να αναλάβουν το ρίσκο της εξόδου από την Ευρωζώνη;

Νομίζω πως όχι.

Το όνειρο της εκ των έσω διάλυσης της ευρωζώνης θα παραμείνει όνειρο.

Άλλωστε, την εποχή της πρώτης γερμανικής κατοχής της ηπείρου υπήρχε κανείς που να πίστευε ότι θα κατάφερναν ποτέ οι υποταγμένοι ευρωπαϊκοί λαοί να διώξουν μόνοι τους τους Γερμανούς;

Όχι. Τα ραδιόφωνα συντονισμένα με τον Κόκκινο Στρατό τα είχαν, και με τις προετοιμασίες των Αμερικανών για την D-Day.

Κι εδώ που τα λέμε, αν δεν υπήρχε ο Κόκκινος Στρατός να διαλύει το 80% των μεραρχιών του Χίτλερ στο Ανατολικό Μέτωπο, ούτε τις προετοιμασίες για την D-Day θα είχαμε από τους Αμερικάνους.

Θα ήταν μεγάλο το ρίσκο και τρομακτικό το τίμημα για να το αναλάβουν.

Σήμερα τι υπάρχει για να διώξει τον γερμανικό ζυγό από τα μικρά και μεσαία ευρωπαϊκά κράτη;

Ο αγώνας των λαών τους; Η απειλή του Πούτιν;

Ή μήπως η τρομακτική σκιά του τελειωμένου Βασιλείου;

Μόνο ένας μπορεί να διαλύσει αυτήν την ΕΕ, κι αυτός είναι το ίδιο της το αφεντικό, η Γερμανία.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, οι ακροδεξιοί – δηλαδή οι νεοναζί – της Γερμανίας.

Και σε αυτό το σημείο μπορούμε να ανατριχιάσουμε όλοι.

Φιλιά από την -εξαιρετικά περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους- Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Ένας ακόμα μύθος που έσπασε μέσα μου και λέω να το μοιραστώ μαζί σου, είναι η αίσθηση που αρχικά είχα πως η υπόθεση της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας βασίζονταν στην ύπαρξη ενός διαφορετικού σε παραδόσεις και πολιτισμικό background λαού. Ε λοιπόν, τίποτα τέτοιο δεν ισχύει, τουλάχιστον σε βαθμό που να δικαιολογεί τον αγώνα για την εθνική τους ανεξαρτησία. Η υπόθεση θυμίζει λίγο την αντιπαλότητα μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, Οι Σκωτσέζοι είναι θυμωμένοι επειδή οι Εγγλέζοι κοροϊδεύουν –τα ομολογουμένως βλάχικα– αγγλικά τους και επειδή συνεχώς η Αγγλία αποφασίζει για όλα τα ζητήματα και για λογαριασμό της Σκωτίας. Κατά τα άλλα, γουστάρουν κι αυτοί Ελισάβετ, πριγκιπόπουλα και πριγκιποπούλες, charities και γαμήλια βασιλικά πανηγύρια.

Υ.Γ.2 Αφορμή για αυτό το κείμενο –εκτός από την συνέντευξη του Τζίμη–, υπήρξε κι ένα πρόσφατο δικό σου “Ειρήνη αδέρφια”.

(Φίλε Ηλία, ο Τζίμης Πανούσης δεν είχε καμία αμφιβολία για τους Συριζαίους γιατί τους ήξερε. Τους γνώριζε προσωπικά. Επίσης, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ. Είναι όλα και όλοι ΠΑΣΟΚ. Ηλία, δεν θέλω να πω δικαιολογίες για τους Έλληνες αλλά σκέφτομαι την νεότερη Ιστορία της Ελλάδας και είναι ένα διαρκές δράμα. Οπότε, προσπαθώ να μας αγαπήσω, όπως είμαστε. Και, δυστυχώς, είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τα πάντα. Και δεν είμαστε οι μόνοι πια. Να είσαι καλά, Ηλία. Καλή λευτεριά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.