Let’s party!
Καλησπέρα, Πιτσιρίκο, και καλό μήνα!
Ξεκίνησα άκεφα τη μέρα μου -και τον μήνα-, παρά τον υπέροχο καιρό, και πριν έρθω στη δουλειά, κατέβηκα από το μετρό στην Ακρόπολη, μπήκα Πλάκα, χάζεψα λίγο, και μ’ αυτά και μ’ αυτά έφτασα στη δουλειά με αρκετή καθυστέρηση.
Τη βόλτα αυτή στα λημέρια σου την κάνω πολύ συχνά, όταν τα πρωινά είναι γλυκά και νιώθω την ανάγκη να φτιάξω το τοπίο μου πριν κλειστώ σε ένα μουντό γραφείο.
Τη συνιστώ σε όσους δουλεύουν κέντρο. Πρωί πρωί, όμως, που έχει ακόμη ησυχία.
Η αιτία της κακοκεφιάς μου (αγαπητό μου ημερολόγιο) είναι –εκτός των άλλων- το ότι είχε οργανωθεί μια ωραία γιορτή για την Κυριακή και οι ακυρώσεις άρχισαν να έρχονται η μία μετά την άλλη, οπότε μας ειδοποίησαν ότι άκυρο.
Δεν είναι η γιορτή τόσο που με νοιάζει που δεν θα γίνει, αυτό που μου χάλασε το κέφι είναι ότι ψυλλιάζομαι γιατί ακυρώθηκε.
Ο κόσμος προτιμά τον πόλεμο από τη γιορτή.
Δεν έχω τρόπο να το δικαιολογήσω πώς γίνεται να δέχεται κάποιος να διαδηλώσει δίπλα σε νοσταλγούς του φασισμού, σε σκοτεινούς ανθρώπους, σαν να έχουν πράγματα να τους ενώνουν, χωρίς μάλιστα να νιώθουν την ανάγκη να διαχωρίσουν στο ελάχιστο τη θέση τους.
Δε γίνεται να υποτιμά κάποιος τόσο τον εαυτό του, την εικόνα και την αξία του.
Να αρνείται να φτάσει τη σκέψη του για την πορεία των πραγμάτων, ως το τέλος.
Θέλω να φωνάξω σε τόσους πολλούς, «δεν είσαι τόσο χάλια όσο έχεις αποδεχθεί ότι είσαι», εννοώντας, δεν έχεις συναίσθηση του πόσο χάλια είσαι/ φαίνεσαι/ γίνεσαι.
Τέλος πάντων, το θέμα μου είναι ότι με κάποιους ανθρώπους εγώ είμαι υποχρεωμένη να συναναστρέφομαι. Να συναντώ σε διάφορες περιστάσεις, σε γιορτές και πανηγύρια.
Απλά, ώρες ώρες φρικάρω περισσότερο από το συνηθισμένο. Και τι κάνω τότε; Γίνομαι αιτία να σου γράψω.
Για τη σαρωτική αυτή πλειοψηφία, που σε κάνει να νιώθεις παράταιρος.
Για τη μειοψηφία που το μόνο που καταφέρνει, τελικά, είναι να βοηθάει την πλειοψηφία να επιβεβαιώσει τη θέση της, να φανατιστεί, να νιώσει ξεχωριστή και την ανάγκη να υπερασπιστεί την άδεια, ετοιμόρροπη θέση της.
Η αξία του ηττημένου που δίνει δόξα και τιμή –και αίμα- στον νικητή.
Στον νικητή του τίποτα, αλλά ξέρεις τι γίνεται; Παλεύεις για το ελάχιστο και τελικά κερδίζει ο άλλος.
Και λες, τι στο καλό συμβαίνει με εμένα το απροσάρμοστο;
Και πόσο ακόμα με παίρνει να απομονωθώ από το πλήθος;
Ο κόσμος είναι τόσο …αφημένος, με τις αισθήσεις νεκρωμένες, με πολύ, πάρα πολύ κακή διάθεση και σκέψεις σκοτεινές, ή πολύ θολές και μπερδεμένες.
Ή με πάρα πολύ καλή διάθεση, που βρίσκω εξίσου προβληματικό.
Παραδομένος στις βολικές αλήθειες του, θεωρεί ότι έχει ερμηνεύσει αρκετά τον κόσμο, έχει φιλοσοφήσει επαρκώς τη ζωή και ταυτίζεται σε όλα τα επίπεδα με την πιο προβεβλημένη θέση, λες και παίζει σε ένα παιχνίδι πιθανοτήτων που είναι και αναμφισβήτητα καθαρό.
Πάντως, το καλύτερο καρναβάλι θα μπορούσε να γίνει την Κυριακή στο Σύνταγμα.
Οι μισοί ντυμένοι περίεργα, έτσι κι αλλιώς, θα είναι.
Αν το έχει κάποιος καημό να πάει, ας βάλει κάτι φανταχτερό, τουλάχιστον, να σπάσει αυτή η απαίσια μαυρίλα και η μουντίλα.
Δεν ταιριάζει με αυτόν τον υπέροχο καιρό, ούτε με το όμορφο τοπίο, πώς να το κάνουμε…
Και η μουσική να είναι δυνατή, να καλύπτει τα ανατριχιαστικά συνθήματα που θα ακουστούνε. Και τα άκαιρα.
Και όποιον τον ενδιαφέρει να διαχωρίσει τη θέση του, να έχει μαζί του σερπαντίνες και κομφετί. Και να προσέχει αυτούς που θα κρατάνε ρόπαλα.
Τα φιλιά μου και την αγάπη μου
Κατερίνα
(Αγαπητή Κατερίνα, για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα έχουν ευθύνη τα υπόλοιπα κόμματα. Και, βέβαια, η κοινωνία. Αν, μετά την χρεοκοπία της χώρας το 2010, δεν είχαν επικρατήσει τα κομματικά μαγαζάκια και η φαγωμάρα, δεν θα είχαν ξεμυτίσει οι νεοναζί και όλοι αυτοί οι μαύροι άνθρωποι. Κι άλλες χώρες χρεοκόπησαν αλλά δεν έβαλαν τους νεοναζί στη Βουλή. Αυτό μόνο οι Έλληνες το έκαναν. Και αποδεικνύει πόσο λούμπεν είναι η ελληνική κοινωνία. Όταν, πριν από λίγα χρόνια, ρώτησα μια Ισπανίδα γιατί δεν υπήρξε άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ισπανία, μετά τις οικονομικές περιπέτειες της χώρας, μου απάντησε πως η εναλλακτική ήταν πολύ ισχυρή, οπότε οι πολίτες δεν είχαν λόγο να στραφούν στην Ακροδεξιά. Κατερίνα, τα συλλαλητήρια επαναλαμβάνονται σαν φάρσα, 26 χρόνια μετά, και αποδεικνύουν την αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να αντιληφθεί τι συμβαίνει και να αλλάξει. Μια ξενοφοβική κοινωνία, με χαμηλά ποσοστά αυτοεκτίμησης. Κατερίνα, δεν χρειάζονται πολλοί άνθρωποι, για να κάνεις μια γιορτή. Καμιά φορά, και δυο άνθρωποι είναι αρκετοί. Η γιορτή δεν είναι πάντα εκεί απ’ όπου ακούγεται θόρυβος. Να γιορτάσεις λοιπόν. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.