Το νησί – 2

Γεια σου ξανά, φίλε μου Πιτσιρίκο. Δουλεύω που λες εδώ στο καταραμένο και τελειωμένο Βασίλειο για εκείνο το σπίτι που λέγαμε. Στα αρχικά μας σχέδιο το σπίτι θα βρισκόταν χτισμένο κάπου στο νότιο τμήμα της ηπειρωτικής ή νησιώτικης Ελλάδας.

Πολλές οι υποψήφιες περιοχές και φυσικά δεν υπάρχει βιάση καμία.

Για να κτιστεί ο τοίχος θέλει δουλειά πολλή, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής αν δεν ήταν ποιητής του ήλιου, της θάλασσας και της Ελλάδας, αλλά ένας απλός οικοδόμος ή έστω μικρομεσαίος εργολάβος με ευαισθησίες.

Όλα αυτά, όμως, που συμβαίνουν στην γενέθλια γη, το ξεχείλισμα του βόθρου και η μυρωδιά της παπαδίλας και της εθνικοφροσύνης που πλημμυρίζει τον αέρα, μοιάζουν να λειτουργούν υπέρ σου.

Βρε μπας και είναι καλύτερα να αποκτήσουμε κανένα σπίτι στην όμορφη –ξενέρωτη μεν πλην όμως καθόλου ξεφτιλισμένη– χώρα των Άλπεων;

Άριστα θα ήτανε!

Και για αργότερα βλέπουμε και για κάτι δεύτερο στην γενέθλια γη, που από ό,τι φαίνεται γρήγορα θα μετατραπεί σε τόπο αναπαύσεως Ευρωπαίων συνταξιούχων, και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας.

Ολόκληρη η χώρα θα ξεπουληθεί, μονάχα η ψυχή της Μακεδονίας θα παραμείνει Ελληνική, είχε προφητέψει κάποτε ένας γέροντας μοναχός. Παστίτσιος λεγότανε, Μουζάκιος ή Γιουβαρλάκιος λεγότανε, θα σε γελάσω.

Η ιδέα του σπιτιού στην Ελβετία, εκτός από ωραία, είναι και απραγματοποίητη.

Δεδομένης της απόφασης που έχω πάρει να μην μπλέξω ποτέ ξανά με τραπεζικό δάνειο, ο χρόνος της ζωής που μου απομένει –αν συνεχίσω να δουλεύω σαν γιατρός– δεν φτάνει για να μαζέψω τα απαραίτητα χρήματα και να το αγοράσω.

Είτε λοιπόν θα πρέπει είτε να αλλάξω επάγγελμα και να βρω κάτι για το οποίο θα πληρώνομαι καλά και μάλιστα με δικαιώματα –όπως πχ συγγραφέας, σκηνοθέτης ή μουσικοσυνθέτης στον αγγλόφωνο κόσμο- είτε να αλλάξω σχέδια.

Κι εδώ έρχεται η πραγματικότητα και περιπλέκει τα πράγματα. Ο Jones άρχισε ξαφνικά (;) να παίρνει τα Down του.

Οι ασιατικές και οι ευρωπαϊκές χρηματιστηριακές αγορές εισήχθησαν εσπευσμένα στην εντατική με συμπτώματα βαριάς πνευμονίας.

Να είναι άραγε μια «αναγκαία διόρθωση», όπως ευελπιστούν οι νεοφιλελέδες, ή το σπάσιμο μια κολοσσιαίας φούσκας και η απαρχή μιας μεγάλης κατάρρευσης;

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αυτή την στιγμή. Μονάχα οι επόμενοι μήνες θα είναι αυτοί που θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.

Ό,τι και να γίνει πάντως σε διεθνές επίπεδο –είτε «διόρθωση» είτε «κατάρρευση»- εκείνο που θα συμβεί σίγουρα θα είναι η ανάγκη μιας ακόμα κεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών των οποίων η χρηματιστηριακή αξία θα εξατμιστεί.

Κι αυτό με την σειρά του σημαίνει δύο ακόμα πράγματα.

Το πρώτο θα είναι το bail in, δηλαδή το κούρεμα των καταθέσεων, και το δεύτερο θα είναι ένα ακόμα πρόγραμμα συνδυασμένης λιτότητας και φοροεπιδρομής εις βάρος των γενναίων μας …Μακεδονομάχων και Ελληνομάχων.

Γιατί μπορεί η Μακεδονία να είναι ελληνική, οι τράπεζες, όμως, όσες φορές κι αν τις πληρώσεις σαν τον μ@λάκα, θα ανήκουν στους δανειστές.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις λοιπόν.

Κι όπως τα σκεφτόμουν αυτά, και έβλεπα τον Οδυσσέα με τα παλικάρια του για μια ακόμα φορά να χαροπαλεύουν μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης, μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μια τρελή ιδέα.

Υπάρχει πιο όμορφος τόπος για όλους εμάς -όλους εμάς που μοιάζουμε έστω και λίγο σε αυτά που πιστεύουμε εννοώ- από ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί στον κόσμο;

Προφανώς και όχι.

Άρα, θα μπορούσαμε θεωρητικά –κι αν το συντονίζαμε λιγάκι το πράμα– να μαζευόμαστε σιγά σιγά σαν τους Εβραίους στην δική μας Γη της Επαγγελίας.

Τα πιθανά, όμως, προβλήματα που θα προέκυπταν από μια τέτοια απόφαση, θα ήταν επίσης δύο.

Το πρώτο και λιγότερο σημαντικό είναι πως στο νησί αυτό θα υπάρχουν και άλλοι Έλληνες, θα είναι όμως λίγοι και πιθανότατα διαφορετικοί από τους Αθηναίους.

Το δεύτερο και σπουδαιότερο είναι πως και στο νησί αυτό το ελληνικό δημόσιο θα μπορεί να σου αλλάξει τα φώτα στην φορολογία, αφού θα ανήκεις στην δικαιοδοσία του.

Στο σημείο αυτό, έρχεται η τρελή λύση που σου έλεγα.

Το νησί μας κηρύσσει την αυτονομία-ανεξαρτησία του, υψώνει την δική του σημαία –πχ ένα αρμυρίκι κι από κάτω η φράση «Ή ταν ή επι τας»- πάνω στα μπλε καμπαναριά των γραφικών του εκκλησιών και ζητά να τεθεί υπό την προστασία του Ερντογάν.

Γίνεται ένα ακόμα γκρι νησί στο χάρτη του Αιγαίου που δεν θα τολμάει να το αγγίξει το κράτος των Αθηνών.

Κανένας δεν θα ασχολείται με εμάς, ούτε οι Μακεδονομάχοι.

Ζωή και κότα σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι.

Ούτε φόροι, ούτε τίποτα. Μονάχα μπάνια και παγωτά!

Τι λες; Ψήνεσαι;

(Όπως φαίνεται τα έχω παίξει εντελώς εδώ πάνω που βρίσκομαι. Μου φαίνεται ότι πρέπει να μπω στον international Σπιτόγατο και να αρχίσω να ψάχνω το real estate των Καναρίων νήσων. Ίσως να είναι και η καλύτερη λύση. Πρώτα όμως πρέπει να πάω εκεί για να δω πιο νησί μου ταιριάζει καλύτερα.)

Φιλιά από την – περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους – Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, πολύ χαίρομαι που επιτέλους έχεις μπει στη διαδικασία να φτιάξεις αυτό το σπίτι που θα έχει ένα δωμάτιο και για μένα. Ηλία, εσύ κοίτα στα Κανάρια Νησιά. Στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα και στην Κρήτη δεν έχουμε θέμα πού θα μείνουμε, γιατί υπάρχουν τόσοι καλοί αναγνώστες του μπλογκ που με φιλοξενούν. Θα τους πω πως θα φέρω και ένα φίλο μου με την οικογένειά του μαζί. Θα χαρούν πολύ, γιατί έχεις πολλούς φίλους σε αυτό το μπλογκ. Ηλία, εγώ θα κάνω μπάνια όλη μέρα, κι εσύ θα εξετάζεις δωρεάν τους νησιώτες, για να βγάλουμε την υποχρέωση. Και θα σε φωνάζουν όλοι “Γιατρό”. Στις μικρές κοινωνίες, ο γιατρός δεν έχει όνομα. Είναι “ο Γιατρός”. Όταν θα μένουμε στα νησιά της άγονης γραμμής -που ούτε γιατρό δεν έχουν- θα σε έχουν για θεό. Βέβαια, αν θέλεις οπωσδήποτε ένα δικό σου σπίτι, η νότια Κρήτη είναι ιδανική. Έχει κάτι παραλίες, που είναι ατελείωτα χιλιόμετρα. Στην τελική, φτιάχνουμε και μια καλύβα. Να είσαι καλά, Ηλία. Δούλευε, δούλευε!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.