Ένας ακόμα ελληνοτουρκικός πόλεμος στα σκαριά
Ο τελευταίος μήνας για την Ελλάδα ήταν σαν σκωτσέζικο ντους. Από τους περήφανους Μακεδονομάχους που γέμιζαν τις πλατείες διατρανώνοντας την αταλάντευτη απόφασή τους να μην επιτρέψουν την χρήση του όρου «Μακεδονία» στο όνομα της ΠΓΔΜ, στον εμβολισμό του πλοίου του Λιμενικού και την de facto προσάρτηση των Ιμίων από την Τουρκία.
Μια βδομάδα δρόμος το ζεστό από το κρύο.
Σε αυτά προστίθεται και το σπουδαιότερο, η απαγόρευση της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που -κατά πάσα πιθανότητα- υπάρχουν μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ από τις φρεγάτες του Τούρκικου πολεμικού ναυτικού.
Οι «αναλυτές» έβλεπαν την μία μετά την άλλη τις προβλέψεις τους να διαλύονται στον αέρα.
Από τους Τούρκους που δεν θα τολμούσαν, μέχρι τις πετρελαϊκές εταιρίες που θα προστάτευαν τις εξέδρες των γεωτρήσεων από τον κακό λύκο Ερντογάν.
Από την απομόνωση του Ερντογάν από την «οργισμένη» Ευρώπη, μέχρι τα ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη που θα προστάτευαν τις Κυπριακές γεωτρήσεις.
Από τους Κούρδους που θα έσκαβαν τον λάκκο των Τούρκων στην βόρεια Συρία, μέχρι τον πάγο μέσα στον οποίο θα έχωναν τον Σουλτάνο οι ΗΠΑ και η Ρωσία.
Παρά τις αποτυχίες τους, οι «αναλυτές» επί των εθνικών ζητημάτων δεν πτοούνται και συνεχίζουν να αρθρογραφούν, εξηγώντας μας γιατί δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Τα συμπεράσματα και τα επιχειρήματά τους στερούνται για μια ακόμη φορά αξίας, αφού δεν βασίζονται ούτε στην ανάλυση των νέων γεωπολιτικών συνθηκών, ούτε στην αποκρυπτογράφηση των κοινωνικών συνθηκών που επικρατούν σε Ελλάδα και Τουρκία, ούτε φυσικά στη μελέτη των δεδομένων και παραδειγμάτων που προσφέρει η Ιστορία.
Τα συμπεράσματά τους είναι οι επιθυμίες τους, κι αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο πράγμα.
Μπορεί βέβαια ο στρουθοκαμηλισμός να μειώνει σημαντικά το stress σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν βοηθά σε τίποτα, όταν έχεις ήδη γίνει στόχος και τα λιοντάρια ετοιμάζονται να σου επιτεθούν για να σε κατασπαράξουν.
Δίπλα στους «αναλυτές» στέκονται και κάποιοι «δημοσιογράφοι» που αφελώς τάχα μου θέτουν το ερώτημα: «Θα πολεμούσαμε σήμερα για τα Ίμια;».
Αυτού του τύπου τα ερωτήματα ήταν πάντοτε κι εξακολουθούν να είναι και σήμερα ανόητα.
Κανείς δεν θέλει να πολεμήσει.
«Ο πραγματικός ήρωας είναι πάντα ήρωας κατά λάθος» έγραφε ο Ουμπέρτο Έκο.
«Ονειρεύεται πως είναι ένας έντιμος δειλός όπως όλοι οι υπόλοιποι» συμπληρώνει μετά.
Η εμπλοκή ενός κράτους σε μια πολεμική αναμέτρηση είναι πάντοτε μια πολιτική απόφαση της ηγεσίας και ποτέ η απόφαση ενός λαού.
Οι πόλεμοι δεν ξεκινούν μετά από δημοψηφίσματα. Το είδαμε και στον πόλεμο του 1940.
Αν ο Μεταξάς και το παλάτι δεν έλεγε το «Όχι», τοποθετώντας την χώρα στην πλευρά των Άγγλων, ο ελληνικός στρατός δεν θα είχε την ευκαιρία να κατατροπώσει τους Ιταλούς στα βουνά της Πίνδου· θα είχε παραδοθεί πριν καν πολεμήσει.
Ο ίδιος νικηφόρος στρατός, άλλωστε, δεν διαλύθηκε μέσα σε μια μέρα από την υπογραφή της συνθηκολόγησης στους Γερμανούς από τον Τσολάκογλου τον Μάρτη του 1941;
Μα αν είναι έτσι, θα αναφωνήσει κάποιος, δεν υπάρχει περίπτωση να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, γιατί η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι ξεπουλημένη.
Πέρα από το γεγονός ότι αυτό δεν είναι κάτι καινοφανές στην ιστορία του τόπου, μια ξεπουλημένη πολιτική ηγεσία δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί υπό προϋποθέσεις να οδηγήσει την χώρα σε μια πολεμική αναμέτρηση.
Επίσης, η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας δεν χαρακτηρίζεται από ένα μονάχα επίθετο.
Υπάρχουν και άλλα επίθετα –πέρα από το ξεπουλημένη– που μπορούν να την χαρακτηρίσουν, όπως πχ ανίκανη, αδίστακτη και επικίνδυνα φαντασμένη.
Στην πραγματικότητα, η πιθανότητα μιας καταστροφικής πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία στο προσεχές μέλλον δεν είναι καθόλου μικρή.
Κι ο λόγος είναι πολύ απλός:
Στην ηγεσία της χώρας εξακολουθούν να βρίσκονται εκείνοι που την κατέστρεψαν.
Χρόνο με τον χρόνο η Ελλάδα χάνει την όποια ισχύ είχε κάποτε.
Το 2018 την βρίσκει περισσότερο ανίσχυρη από ότι ήταν το 2010. Θα είναι ακόμα πιο αδύναμη το 2021 από ότι σήμερα και πάει λέγοντας.
Όσο η Ελλάδα δεν αλλάζει, όσο παραμένει μια χώρα όπου η δικαιοσύνη συμπεριφέρεται σαν το πουταvάκι των μαφιόζων πολιτικών και ολιγαρχών, και όσο οι Έλληνες δεν θέλουν ούτε αγωνίζονται για να αλλάξουν τα πράγματα και να αποδοθεί δικαιοσύνη, η χώρα μας θα εξατμίζεται.
Και θα έρθει πολύ γρηγορότερα από όσο κάποιοι φαντάζονται η στιγμή που όποιο νησί υπάρχει στο Αιγαίο ανατολικά των Κυκλάδων θα είναι –στην καλύτερη των περιπτώσεων– «γκρίζα ζώνη».
Για την Θράκη ας μην μιλήσουμε καλύτερα.
Όσο πιο αδύναμος γίνεσαι, τόσο περισσότερο βλέπεις τον πόλεμο –που ξέρεις καλά πως θα τον χάσεις– ως άλλοθι για να αποδεχτείς το status quo του ηττημένου.
Σε αυτήν την περίπτωση, θα έχουμε έναν πόλεμο οπερέτα, που σύντομα θα τελειώσει με την συνθηκολόγησή μας.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη περίπτωση στην οποία έχω ξανά αναφερθεί.
Να τα σπάσουν οριστικά οι Αμερικανοί με την Τουρκία και να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα όπως το Ιράκ ενάντια στην Περσία.
Σε αυτό το δεύτερο σενάριο, το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα είναι αβέβαιο και η πιθανότητα μιας ελληνικής «νίκης» σημαντική, το τίμημα όμως που θα πληρωθεί θα είναι απλά τεράστιο και οι συνέπειες εξίσου καταστροφικές.
Η μοναδική ελπίδα που έχουμε, προκειμένου να διασώσουμε την πατρίδα μας και να προστατέψουμε το μέλλον το παιδιών μας, είναι το να επαναλάβουμε τον σπουδαιότερο και δυσκολότερο από όλους τους άθλους του Ηρακλή.
Να καθαρίσουμε την κόπρο του Αυγεία, την σαπίλα και την βρωμιά που έχει καταπιεί και παραλύσει την ελληνική κοινωνία.
Μια κοινωνία που ανέχεται τα πάντα.
Μια κοινωνία που τα κάνει όλα και αδιαφορεί για όλα.
Αν θέλαμε θα βρίσκαμε τον τρόπο.
Οι Ισλανδοί «ψαράδες» έδειξαν τον δρόμο της σωτηρίας μιας χώρας.
Όμως εκείνοι αντέδρασαν με υπευθυνότητα, ως πολίτες που αγαπούν βαθιά –όχι υστερικά– την πατρίδα τους.
Από την στιγμή που ξέσπασε η κρίση, πίστευα ότι οι Έλληνες δεν θέλουν να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να σωθούν.
Τώρα πια γνωρίζω ότι ούτε μπορούν.
Και ο πόλεμος –στην όποια μορφή του– θα είναι το κερασάκι στην τούρτα της παρακμής που χρόνια τώρα παρασκευάζουμε.
Φιλιά πολλά από την –περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ. Εφτά κι απόψε για την όμορφη Βασιλίτσα μείνανε!
(Φίλε Ηλία, η χρεοκοπία του 2010 ήταν η απόλυτη προδοσία. Και παραμένει ατιμώρητη. Πατριωτισμός είναι να φροντίζεις η πατρίδα σου να είναι ισχυρή οικονομικά και να μην διώχνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες τους πολίτες της, για να συνεχίσει να ταΐζει πλουσιοπάροχα αυτούς που την ξέσκισαν. Ηλία, δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Όποιος γνωρίζει, δεν προβλέπει. Κι όποιος προβλέπει, δεν γνωρίζει. Αλλά θα σου πω τις σκέψεις μου, όπως θα της έλεγα σε έναν φίλο σε ένα τραπέζι. Το θέμα της κυπριακής ΑΟΖ έχει να κάνει με εταιρείες. Οπότε, εκεί μάλλον δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Οι εταιρείες πάντα τα βρίσκουν. Απλά, τα χρήματα από το φυσικό αέριο είναι πάρα πολλά και η Τουρκία θέλει μπαξίσι. Η Ελλάδα μπορεί να πάει σε πόλεμο, μόνο αν της το επιβάλουν οι σύμμαχοί της και θα πρέπει και η Τουρκία να βγει από το ΝΑΤΟ. Πάντως, αν υπάρξει τουρκική επιθετικότητα, η Ελλάδα θα φωνάξει “βοήθεια!!!”. Λογικό, για ένα προτεκτοράτο. Το αστείο είναι ότι η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1981 -ΕΟΚ λεγόταν τότε-, για να είναι ασφαλής απέναντι στην Τουρκία. Βλέπεις, η εισβολή στην Κύπρο ήταν πρόσφατη τότε. Μετά από 37 χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να εγγυηθεί στην πράξη τα σύνορά μας. Ηλία, δεν πολεμούν πια οι λαοί. Πολεμούν οι επαγγελματίες στρατιώτες. Ευτυχώς. Γιατί όταν σου έχουν πάρει τη χώρα, για ποια χώρα να πολεμήσεις; Αν είχαμε διάθεση για “πόλεμο”, θα την είχαμε δείξει όλα αυτά τα χρόνια, που η Ελλάδα χάθηκε και οι Έλληνες αδιαφόρησαν. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν την αίσθηση πως τους ανήκει η Ελλάδα. Έχουν αποδεχτεί πως η Ελλάδα ανήκει σε πολιτικά τζάκια και ολιγάρχες. Πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση οι Έλληνες. Και φαίνεται. Να είσαι καλά, Ηλία.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.