Έρωτας
Φίλε μου Πιτσιρίκο, καλησπέρα.
Τον τελευταίο καιρό, όπως σου είπα και κατ’ ιδίαν, πέρασα μία λίγο περίεργη προσωπική φάση. Ακόμα, δηλαδή, την περνάω, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα.
Ίσως μόνο ότι αναγνώρισα το πρόβλημα και αυτό από μόνο του είναι μία μικρή νίκη.
Γιατί, αν αναγνωρίσεις το πρόβλημα, τότε έχεις κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα για τη λύση του.
Ενώ αν δεν το αναγνωρίσεις, τότε μάλλον είναι πιο δύσκολο να το λύσεις, γιατί δεν ξέρεις ότι υπάρχει. Το προφανές είναι αυτό, δεν χρειάζεται να είσαι και ειδικός για να το καταλάβεις.
Ο καθένας φυσικά κάτι κουβαλάει.
Κάποια σκέψη που τον βασανίζει, κάτι που έκανε και θα ήθελε να το αλλάξει, κάτι που δεν έκανε και του τρώει το μυαλό.
Άλλα τα προβλήματα τα δικά μου, άλλα του Λάτση και άλλα του ανθρώπου που μπορεί για παράδειγμα να ζει σε μία εμπόλεμη ζώνη.
Δεν συζητάμε ποιανού τα προβλήματα είναι πιο σημαντικά.
Όμως, όσο μικρό και αν είναι αντικειμενικά το δικό σου πρόβλημα, είναι αυτό που θέλεις πρώτο να λύσεις.
Δεν θέλω, όμως, να μιλήσω για εμένα.
Απλά, με αφορμή αυτό, άρχισα να αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο ένας άνθρωπος φτάνει να βρίσκεται σε μία κατάσταση που δεν είναι καλή για τον ίδιο. Και, ακόμη περισσότερο, σε μία κατάσταση που βλάπτει και τους άλλους.
Βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν.
Πυροβολισμοί σε σχολεία, άνθρωποι που συμμετέχουν σε πολέμους και σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, ακόμα και παιδάκια.
Συμπολίτες μας που είναι έτοιμοι να πάρουν τα άρματα και να μπουκάρουν σε άλλες χώρες χωρίς να σκέφτονται τι σημαίνει αυτό για τους ίδιους και για τους υπόλοιπους.
Και όχι μόνο αυτά.
Πολιτικοί που παίζουν παιχνίδια σε βάρος πολιτών, αλλά και, ακόμη χειρότερα, σε βάρος ασθενών που η ζωή τους κυριολεκτικά κρέμεται από την τιμή του φαρμάκου που πρέπει να πάρουν.
Απλοί άνθρωποι που, αντί να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, δεν αποφασίζουν να αλλάξουν κάτι.
Αν εξαιρέσεις τους ανθρώπους που έχουν κάποια ψυχική διαταραχή και υποθέτω ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τις σκέψεις και τις πράξεις τους, οι υπόλοιποι δεν ξέρω τι τρέλα κουβαλάμε και είμαστε όπως είμαστε, ας αποφανθούν οι ειδικοί.
Προφανώς, κάποιο ρόλο παίζει η κοινωνία και ο τρόπος που μεγαλώνουμε, αλλά αυτό επίσης δεν είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις και είναι και λίγο σχετικό.
Δηλαδή, όλοι λίγο πολύ στην ίδια κοινωνία μεγαλώνουμε, αλλά δεν γινόμαστε ίδιοι.
Τελικά, λοιπόν, και με δεδομένο ότι η κοινωνία μας δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον, επομένως θα εξακολουθήσουν να ισχύουν οι ίδιες κοινωνικές κατασκευές και οι άνθρωποι θα γαλουχούνται με τα ίδια πιστεύω και προκαταλήψεις, σκέφτηκα ότι δύο είναι οι πιθανές λύσεις για το πρόβλημα.
Α) Η πρώτη λύση είναι να δουλεύουμε όλοι μέρα νύχτα ώστε να μην έχουμε κανένα περιθώριο ελεύθερου χρόνου. Αν δεν έχεις ελεύθερο χρόνο, τότε δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Δηλαδή, με το πού πέφτεις το βράδυ στο κρεβάτι σου, ξεραίνεσαι και ξυπνάς το άλλο πρωί, όταν χτυπήσει η συσκευή του διαβόλου (= ξυπνητήρι). Έτσι, δεν καλλιεργείς μίσος για τους γύρω σου γιατί δεν προλαβαίνεις, και επιπλέον ξεχνάς ποιος είσαι και με τι σάπιες προκαταλήψεις σε μεγάλωσαν.
Β) Η δεύτερη λύση είναι να ερωτευτούμε όλοι κάποιον/ κάτι. Εννοώ είτε κάποιο πρόσωπο είτε μία ενασχόληση. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση γιατί είμαι και λίγο τεμπέλα. Δηλαδή, και δε θα χρειάζεται να δουλεύεις σαν το σκυλί για να απασχολήσεις το μυαλό σου, αλλά και θα περνάς καλύτερα. Όλη μέρα και όλη νύχτα θα ασχολείσαι με το αντικείμενο του πόθου και δεν θα έχεις χρόνο για μίζερες σκέψεις.
Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, όπως κατάλαβες, θα επιλέξω το Β γιατί δεν έχω καμία όρεξη να δουλεύω πολύ, προτιμώ να είμαι αραχτή.
Προς το παρόν -και για τις ανάγκες της ανάλυσης- θα παραβλέψω τα προβλήματα που απορρέουν από αυτή την επιλογή, όπως πχ ποιος θα μου πληρώνει το ενοίκιο κτλ.
Επίσης, θα παραβλέψω και το ενδεχόμενο ο έρωτας να αποδειχθεί ανεκπλήρωτος, οπότε εκεί την έχουμε πατήσει και άστα μην τα συζητάς.
Επίσης, όπως σου είπα, μπορείς να επιλέξεις να ερωτευτείς ένα πρόσωπο, αλλά υπάρχουν και άλλες επιλογές.
Για παράδειγμα, να ερωτευτείς τη δουλειά σου ή ένα χόμπι, να μαζεύεις γραμματόσημα ή ό,τι άλλο θέλεις.
Και αυτό θα ήταν μια καλή λύση, γιατί μπορείς να κάνεις κάτι ευχάριστο και δημιουργικό, να περνάς ωραία την ώρα σου και να μη σκέφτεσαι πως θα καταστρέψεις τους διπλανούς σου.
Να, ας πούμε εσύ, δεν νομίζω να πάρεις το όπλο σου παραμάσχαλα και να μπουκάρεις σε κανένα σχολείο ή να μαχαιρώνεις ανθρώπους στα καλά καθούμενα.
Γιατί έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις.
Να διαβάζεις εμάς που σου στέλνουμε ό,τι μας κατέβει πχ και να αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά μάλλον είσαι καλά με τόσους βαρεμένους που κυκλοφορούν εκεί έξω.
Είσαι πολύ τυχερός σε περίπτωση που δεν το είχες σκεφτεί ήδη.
Αυτά που λες.
Οπότε, για να μη μας φάει και η πολλή δουλειά, νομίζω ότι η λύση για τα προβλήματά μας είναι ο έρωτας.
Σε θεωρητικό επίπεδο, γιατί ακόμη δεν έχω φτάσει στην πρακτική εφαρμογή.
Στην τελική, και τίποτα να μη λύσουμε, τουλάχιστον θα περνάμε καλύτερα.
Είναι win win situation που λέμε και στο χωριό μου.
Φιλιά
Ελένη
(Αγαπητή Ελένη, είναι πολύ πρακτικό και χρήσιμο να έχεις ένα “γυναικείο” μυαλό. Αλλά ούτε όλες οι γυναίκες έχουν ένα “γυναικείο” μυαλό. Ελένη, καλούμαστε να τα κάνουμε όλα μαζί. Και να δουλέψουμε, και να ερωτευτούμε, και να έχουμε φίλους, που έρωτες είναι κι αυτοί. Και νομίζω πως αυτή είναι μια πλήρης ζωή. Αν και καλό θα ήταν να κάναμε όλοι μια δουλειά που την αγαπάμε. Αν συνέβαινε αυτό, ο κόσμος θα ήταν παράδεισος. Εγώ κάνω πια μια δουλειά που την αγαπάω -και δεν την θεωρώ δουλειά- αλλά δεν ήταν πάντα έτσι στη ζωή μου. Από την άλλη, πόσο ανεπηρέαστος μένει ο έρωτας -και ο τρόπος που ερωτευόμαστε- σε μια τέτοια εγωπαθή εποχή; Είναι που είναι εγωιστικό πράγμα ο έρωτας, τώρα οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση μοιάζουν ικανοί να ερωτευτούν μόνο τον εαυτό τους. Παγίδα ο ναρκισσισμός στην εποχή της αποθέωσης της εικόνας, των selfie και των social media. Παγίδα, γιατί οδηγεί σε τρομακτική μοναξιά. Ακόμα κι όταν έχεις παρέα. Ελένη, love is a losing game, που λέει και η Amy. Αλλά τουλάχιστον, όταν αγαπάς, ξέρεις πως είσαι ζωντανός. Γιατί σημασία έχει ν’ αγαπάς. Να είσαι καλά, Ελένη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.