Είμαστε όλοι παιδιά της ίδιας κοινωνίας

Λένε ότι δεν πρέπει ποτέ να γράφεις ένα κείμενο, όταν δεν είσαι απόλυτα σίγουρος για αυτό που θέλεις να πεις. Το καλό σε ένα μπλογκ είναι ότι μπορείς να γράφεις και χωρίς βεβαιότητες. Άλλωστε, εμένα οι βεβαιότητες με έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια.

Η αίσθηση που μου δίνει πια η ελληνική κοινωνία είναι της διαρκούς βύθισης.

Μια πτώση που δεν έχει τέλος.

Πολίτες που δεν ξέρουν από πού να πιαστούν.

Όλες οι σταθερές του παρελθόντος έχουν καταρρεύσει.

Τα πολιτικό σύστημα υπέκυψε, οι πολιτικοί -στη συντριπτική πλειοψηφία τους- ενδιαφέρονται μόνο για την επιβίωσή τους.

Τα αισιόδοξα νέα για την οικονομία της χώρας έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα και την καθημερινότητα.

Και λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Άλλωστε, η λύση μπορεί να έρθει πια μόνο από τους πολίτες.

Δεν βλέπω διάθεση και δυναμική για κάτι τέτοιο.

Μακάρι να διαψευστώ.

Το θετικό είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν βρει -καθένας για τον εαυτό του και τους πολύ δικούς του ανθρώπους- έναν τρόπο να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, που δεν είναι πια κρίση αλλά μια μόνιμη κατάσταση.

Το αρνητικό είναι ότι πολλοί Έλληνες έχουν τάσεις ανθρωποφαγίας και γίνονται πολύ εύκολα δικαστές.

Επειδή δεν μπορούν να γίνουν δικαστές αυτών που τους ρήμαξαν τις ζωές -Ελλήνων και ξένων- ξεσπούν στους συμπατριώτες τους.

Αφού δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τους ισχυρούς, ας εξοντώσουμε με τον διπλανό μας.

Με αφορμή δυσάρεστα περιστατικά -που συμβαίνουν, όμως, σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου-, το μίσος, η μοχθηρία και οι ατομικές δικαστικές αποφάσεις κάνουν αμέσως την εμφάνισή τους.

Η οργή στρέφεται κατά ανθρώπων, οι οποίοι είναι ήδη σε δύσκολη θέση εξαιτίας κάποιας πράξης τους.

Αυτό μου λέει πως, μπορεί η ζωή στην Ελλάδα να δίνει την εντύπωση της κανονικότητας, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι με καταπιεσμένα συναισθήματα.

Άνθρωποι που μισούν.

Γιατί;

Γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο.

Και ξεσπούν στον πεσμένο.

Μάλιστα, η οργή τους είναι τέτοια που θα νόμιζες πως οι ίδιοι είναι άμεμπτοι.

Δεν έχουν αδικήσει ποτέ κανέναν, δεν έχουν επιδείξει ποτέ παραβατικότητα, δεν υπήρξαν ποτέ νέοι και άπειροι στα θέματα της ζωής, και, γενικά, κάνουν τα πάντα άψογα.

Όλοι είναι τέλειοι γονείς, τέλειοι επαγγελματίες, τέλειοι φίλοι, τέλειοι πολίτες.

Μέχρι εδώ, αυτά που γράφω, είναι διαπιστώσεις.

Είμαστε πια όλοι ειδικοί στις διαπιστώσεις.

Με τις πράξεις έχουμε ένα μικρό πρόβλημα.

Τώρα, θα γράψω και την πρότασή μου.

Θα ήταν καλό να θυμόμαστε πως οι απλοί συνάνθρωποί μας -που κρίνουμε με τόση ευκολία και τόση λύσσα- προέρχονται από την ίδια κοινωνία από την οποία βγήκαμε κι εμείς.

Και βιώνουν σήμερα την ελληνική πραγματικότητα που βιώνουμε και εμείς.

Είμαστε όλοι παιδιά της ίδιας κοινωνίας.

Και ο νομπελίστας και ο φονιάς από την ίδια κοινωνία βγαίνουν.

Στην Εγκληματολογία, οι επιστήμονες ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με το πώς γεννιέται το έγκλημα, με τους λόγους που οδηγούν κάποιους ανθρώπους σε εγκλήματα, και στο πώς γίνεται κάποιος εγκληματίας.

Δεν είμαι ειδικός αλλά είναι προφανές, πως, σε πολύ συγκεκριμένες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές συνθήκες, όλοι μπορούμε να φτάσουμε στο έγκλημα.

Μέχρι σήμερα, η ελληνική κοινωνία, παρ’ όλες τις δυσκολίες και την πίεση, έχει επιδείξει αυτοσυγκράτηση.

Θα περίμενε κάποιος η φτώχεια, η ανεργία και η πίεση, να έχουν αυξήσει τα ποσοστά εγκληματικότητας.

Αυτό δεν συμβαίνει.

Βέβαια, δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι του κάθε πολίτη.

Δεν μετριέται η ευτυχία και η δυστυχία του κάθε ανθρώπου.

Επειδή η διαρκής πίεση διαλύει τους ανθρώπους -και αυτή η πίεση δεν προβλέπεται να εκτονωθεί σύντομα-, θα έλεγα να προσπαθούμε να δείχνουμε κατανόηση για τα λάθη συναναθρώπων μας που δεν γνωρίζουμε ούτε ποιοι είναι, ούτε ποια είναι η ψυχολογική τους κατάσταση, ούτε ποια είναι η οικονομική τους κατάσταση, ούτε τι έχουν βιώσει στη ζωή τους.

Ένας τρόπος να γίνει αυτό, είναι, πριν κρίνουμε, να σκεφτούμε αν θα μπορούσαμε εμείς να έχουμε κάνει αυτό που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι, και είναι αυτό για τους οποίο τους κατηγορούμε· δηλαδή, να προσπαθήσουμε να τους νιώσουμε.

Θα διαπιστώσουμε πως, στις περισσότερες περιπτώσεις, μπορεί κι εμείς να είχαμε κάνει το ίδιο.

Ίσως, αυτό να είναι που τρομάζει τους ανθρώπους και γίνονται αδέκαστοι δικαστές των άλλων: η ενστικτώδης σκέψη πως θα μπορούσαν να έχουν κάνει αυτοί αυτό που έκανε αυτός.

Σκεφτείτε πόσες φορές έχετε ακούσει ανθρώπους να λένε “εγώ γιατί δεν το έκανα αυτό;”, “εγώ γιατί δεν έπεσα στα ναρκωτικά;”, “εγώ γιατί δεν έκανα ληστεία;”, “εγώ γιατί δεν έκανα φόνο;” κλπ.

Πλήρης αδυναμία κατανόησης της κοινωνίας και της λειτουργίας της.

Και αδυναμία αντίληψης αυτού που μας αποδεικνύει καθημερινά η ζωή: δηλαδή, ότι ο ίδιος άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να κάνει την πιο σπουδαία πράξη και την πιο άθλια πράξη.

Επίσης, ας σκεφτούμε πως αυτοί οι άνθρωποι που κατηγορούμε έχουν μανάδες, πατεράδες, αδέλφια, παιδιά, φίλους, όπως όλοι μας. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι ήδη σε πολύ άσχημη κατάσταση.

Και τελικά, ας αποδεχτούμε την ανθρώπινη φύση μας.

Είναι κι αυτοί άνθρωποι, όπως είμαστε κι εμείς.

Και έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.

Αυτή την δεύτερη ευκαιρία που ζητάει η χώρα μας και η κοινωνία μας.

Peace.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.