Ξενιτιά στο Λονδίνο

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Μπορεί να είμαι μόλις 9 μήνες μακριά από την Ελλάδα αλλά πιστεύω πως έχω διαμορφώσει μια γνώμη για την απόφαση που πήρα να φύγω.

Αποφοίτησα από το Πολυτεχνείο, μπήκα στρατό και, μόλις τελείωσα, την έκανα για το Λονδίνο για να ξεκινήσω τις διδακτορικές σπουδές μου, που είχα ήδη βρει όσο ήμουν στρατό.

Ήμουν ενθουσιασμένος που επιτέλους θα έφευγα απο το πατρικό μου αλλά ταυτόχρονα ήμουν σίγουρος πως η ζωή δεν θα είναι ρόδινη.

Τα προβλήματα άρχισαν από νωρίς, όταν καταλάβαμε -ευτυχώς αποφάσισε και η κοπέλα μου να με ακολουθήσει- πως με τα λεφτά που θα έπαιρνα θα μπορούσαμε να νοικιάσουμε το πολύ ένα δωμάτιο σε ένα σπίτι, που θα το μοιραζόμασταν με 2-3 άτομα, μέχρι να βρει και εκείνη μια σταθερή δουλειά.

Και όταν γινόταν αυτό, και πάλι δύσκολα θα βρίσκαμε ένα αξιοπρεπές σπίτι να ζήσουμε.

Παραιτήθηκε λοιπόν η Μαρία από την δουλειά, μαζέψαμε κάποια λεφτά μέσα στο καλοκαίρι και τον Σεπτέμβρη φύγαμε με βάρκα την ελπίδα, να ζήσουμε σε ένα δωμάτιο που δεν είχαμε δει παρά μόνο σε φωτογραφίες και με ανθρώπους που ποτέ δεν είχαμε γνωρίσει.

Ήμασταν και οι δύο 24 χρονών.

Οι πρώτες μέρες ήταν τραγικές και ίσως οι δυσκολότερες που έχουμε ζήσει.

Κάθε δευτερόλεπτο μετανιώναμε για τη απόφασή μας, αφού όλα ήταν άθλια και οι ρυθμοί ζωής ήταν αδιανόητα γρήγοροι.

Το σπίτι που μέναμε ήταν πολύ βρώμικο και οι άλλοι ένοικοι αποδείχθηκαν να είναι πέντε αντί για τρεις.

Αλλάξαμε σπίτι μέσα σε μια εβδομάδα και νοικιάσαμε ένα στούντιο.

Αυτό μας έδωσε κουράγιο αλλά έπρεπε πλέον η Μαρία να βρει επιτακτικά δουλειά.

Συνεχίζαμε να είμαστε μονίμως απογοητευμένοι και ήμασταν με το ένα πόδι στην επιστροφή.

Τελικά, τα καταφέραμε.

Τώρα που το γράφω, δεν μπορώ να το πιστέψω πως μετά από 9 μήνες είμαστε ακόμα εδώ και πως μάλιστα δεν θέλουμε να φύγουμε για κανένα λόγο.

Η προσαρμογή μας στοίχισε πολύ σε ψυχικά αποθέματα.

Ίσως σε αυτό να ευθυνόταν και το γεγονός πως όλοι οι συνάδελφοι -συναπόφοιτοι και φίλοι μου από τη σχολή- βρήκαν σχετικά εύκολα καλές δουλειές στον τομέα μας, σε μια χώρα που φαινομενικά δεν έχει θέσεις εργασίας.

Αυτό με έκανε να αναρωτιέμαι γιατί σηκώθηκα και έφυγα, αφού θα μπορούσα να έχω μια καλή δουλίτσα πίσω την πατρίδα μου.

Ούτως ή άλλως, ποτέ δεν είχα στο μυαλό μου να κάνω διδακτορικό.

Η Ελλάδα μας λείπει. Εμένα ειδικά μου λείπει πάρα πολύ.

Δεν ξέρω αν για αυτό ευθύνεται η παράλογη αγάπη που έχω για την θάλασσα, τον ήλιο ή την ρεμπέτικη μουσική αλλά νιώθω ξενιτεμένος.

Με ενευρίζει που δεν μπορώ να αγκαλιάσω τους δικούς μου ή που δεν μπορώ να παίξω μπουζοκοκίθαρο με τον μικρό μου αδερφό.

Με στεναχωρεί που δεν έχω τους κολλητούς μου εδώ, για να αμπελοφιλοσοφούμε.

Αν τελικά το έχω μετανιώσει;

Όχι! Σε καμία περίπτωση.

Το Λονδίνο είναι μια απίθανη, ατελείωτη πόλη. Είναι τρομερά πολυπολιτισμική, έχει φανταστικά πράγματα να ανακαλύψεις και δεν την βαριέσαι ποτέ.

Από την άλλη, είναι μια πολύ σκληρή πόλη όπου τίποτα δεν σου χαρίζεται αλλά πάντα θα πάρεις αυτό που αξίζεις.

Αγαπώ την δουλειά μου, στην οποία περνάω 10-12 ώρες την ημέρα -γιατί έτσι θέλω, δεν με αναγκάζει κανείς-, και νιώθω πως η καριέρα μου δεν έχει ταβάνι.

Νιώθω πως, ό,τι κάνω και ό,τι γνώση αποκτώ, θα βοηθήσει στην μελλοντική μου εξέλιξη.

Θα γυρνάγαμε κάποια στιγμή Ελλάδα;

Νομίζω ναι.

Θέλω να γυρίσω, για να μπορώ να παίζω με τον αδερφό μου μουσική και για να μπορώ να βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους.

Για να μπορώ να μυρίζω την θάλασσα και για να με εκνευρίζει και πάλι ο πολύς ο ήλιος.

Είμαι απλός άνθρωπος και έχω ανάγκη αυτά τα απλά πράγματα.

Οι φίλοι μου, πάντως, όλοι, ένας ένας, την κάνουν για έξω.

Αυτό λέω και σε όσους μένουν Ελλάδα. Φυγετε για λίγα χρόνια.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα έξω, αλλά είναι αξιοκρατικά και οι εμπειρίες που θα κερδίσεις ειναι ανεκτίμητες.

Θα ήθελα λοιπόν σε μια δεκαετία να γυρίσω Ελλάδα.

Μόνο, όμως, αν τα πράγματα είναι πιο αξιοκρατικά και αν οι φίλοι μου είναι ακόμα εκεί.

Ούτε λεφτά θέλω, ούτε αναγνώριση, για τις σπουδές μου.

Στην Νίκαια θα πάω να χωθώ πάλι σε ένα μικρό σπιτάκι, εκεί που μεγάλωσα.

Να παίζω πάλι κιθάρα, χωρίς να φοβάμαι την σπιτονοικοκυρά, αλλά έχοντας αποδεχτεί την μετριότητα που προσφέρει η χώρα μας ως αντάλλαγμα για τις ομορφιές της.

Σε δέκα μέρες μετακομίζουμε σε ένα ανθρώπινο σπίτι ύστερα από 9 μήνες σε ένα μικρό στούντιο.

Η αλήθεια είναι πως δεν θα με πείραζε να μείνω και 10 χρόνια σε αυτό το σπιρτόκουτο γιατί εδώ νιώθω πως η ζωή στους δρόμους είναι τόσο σημαντική που δεν θα με ένοιζε να κοιμάμαι σε σκηνή.

Με εκτίμηση

Παύλος

Υ.Γ. Συγχώρα με για τα ορθογραφικά μου αλλά πάντα ήμουν λάτρης των μαθηματικών και όχι της έκθεσης!

(Αγαπητέ Παύλο, θέλω να είμαστε και οι δυο καλά, και να μου γράψεις σε δέκα χρόνια. Αν επιστρέψεις στην Ελλάδα νωρίτερα, να μου γράψεις όταν γυρίσεις. Να το κάνεις σαν άσκηση, για να δεις τι σκεφτόσουν δέκα χρόνια πριν και τι θα σκέφτεσαι τότε. Και να μου γράψεις και όσα έγιναν σε αυτά τα δέκα χρόνια. Και το πώς θα βλέπεις πια τη ζωή στην Ελλάδα. Εύχομαι τα καλύτερα και σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.