Βάζω την αξιοπρέπειά μου πάνω από τα καιρικά φαινόμενα

Πιτσιρίκο καλησπέρα.
Αρχικά, να σ’ ευχαριστήσω που μου επιτρέπεις να καταχραστώ λίγο από τον διαδικτυακό σου χώρο και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το μακροσκελές μου πόνημα. Δεν είναι πολλές οι φορές που κάποιος σου δίνει τη δυνατότητα να ανοίξεις την ψυχή σου χωρίς λογοκρισία.

Εγώ, Πιτσιρίκο, έφυγα για σπουδές.

Από 14 χρονών ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου· αν και, 12 χρόνια μετά, καταλήγω στο συμπέρασμα πως σκατά στα μούτρα μου ήξερα.

Είχαν, βλέπεις, και οι δύο γονείς φαρμακείο, οπότε πέρασα άπειρο χρόνο ανάμεσα σε συνταγές, αντιβιώσεις και Νορβάσκ των 5, ώστε να ξυπνήσω μια μέρα και να πω: θα γίνω κι εγώ φαρμακοποιός!

Κι έτσι, το έριξα στο διάβασμα για τα επόμενα 4-5 χρόνια.

Το πώς ειναι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα το γνωρίζεις πιστεύω. Έδωσα λοιπόν κι εγώ Πανελλαδικές.

Το είχα πάρει πολύ ζεστά Πιτσιρίκο, την ακουμπούσα σχεδόν τη Φαρμακευτική!

Έλα όμως που, κάτι η αιώνια γκαντεμιά που με δέρνει, κάτι ο Ερμής που ήταν ανάδρομος, ανέβηκαν οι βάσεις στο Θεό.

Κι εγώ που το είχα κάνει σκοπό ζωής -τόσο που με τα χίλια ζόρια με έπεισε η μάνα να βάλω άλλες δυο-τρεις σχολές στο μηχανογραφικό- έχασα τη σχολή για 103 μόρια.

Για τίποτα δηλαδή. Μαύρες πλερέζες και θανατικό.

Πέρασα Βιολογία στη Θεσσαλονίκη. Μου πήρε λιγότερο από χρόνο πριν γυρίσω στη μάνα και της πω πως τα παρατάω.

Σιχαινόμουν τη βρωμιά, τις αφίσες παντού, τις εξεταστικές που χάνονταν χωρίς λόγο, τις αηδιαστικές παρατάξεις και τα εκκολαπτόμενα κομματόσκυλα/δημοσιοϋπαλληλίσκους, τους καθηγητάκους που σου πάσαραν συγγράματα βιολογίας γραμμένα το 1980 και σε κοιτούσαν σαν κουράδα στο παπούτσι τους.

Και όταν κοιτούσα στο μέλλον, με έβλεπα μίζερη στην ουρά του ΟΑΕΔ.

-Μην τα παρατήσεις παιδί μου, κάτι θα κάνουμε.

-Μάνα, δεν μπορώ.

-Κι αν φύγεις έξω;

-Και πού να πάω ρε μάνα, με τι λεφτά; Άσε με να χαρείς.

-Ρουμανία, Τσεχία, Βουλγαρία.

Κι εκεί, σαν θρασίμι που ήμουν κιόλας, της λέω με στόμφο: ή Αγγλία ή Ιταλία, εγώ τρίτη γλώσσα δεν μαθαίνω.

Κάπως έτσι λοιπόν, Σεπτέμβρη του ’10, ανηφόρισα προς Αγγλετέρα, Λονδίνο συγκεκριμένα, για να ξεκινήσω την νέα μου ζωή.

Είχα και μια σχέση τότε, ίσα που κράταγε 6 μήνες.

Είπαμε θα δοκιμάσουμε την απόσταση κι ό,τι γίνει.

Με το πού άρχισε να τσουλάει το αεροπλάνο, έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει από μωρό. Κι ας το είχα επιλέξει εγώ.

Τον πρώτο χρόνο ζορίστηκα, έκλαψα, ήπια πολύ.

Είδα φίλους που θεωρούσα καρδιακούς να συμπεριφέρονται περίεργα, και στις συζητήσεις να μου πετάνε ατάκες του στιλ «εσύ έφυγες, δεν σου πέφτει πια λόγος στο τι γίνεται εδώ» ή το άλλο το κλασικό πια «πήγες εξωτερικό με τα λεφτά της μαμάς και του μπαμπά», λες κι αυτοί που σπούδαζαν μακριά απ’ το σπίτι με τα λεφτά τους τα έστελνε ο Φούφουτος.

Είδα άτομα που δεν με καλημέριζαν, ξαφνικά να θέλουν να γίνουμε φίλοι γιατί θα είχαν ενα κρεβάτι και τσάμπα ξενάγηση στα Λονδινα.

Είχα και τους Εγγλέζους να ρωτάνε «μα καλά, με τι λεφτά είσαι εδώ; Αφού χρεοκοπήσατε!», κι άλλες τέτοιες μπαρούφες.

Πολιτισμικό σοκ, Πιτσιρίκο.

Την πρώτη μέρα που έφτασα και βγήκα απο το μετρό, η πρώτη εντύπωση ήταν οι μυρωδιές. Φαγητό, κάρυ και fish & chips στον αέρα.

Έπαιρνα βαθιές αναπνοές να χορτάσω αρώματα!

Άλλο ένα απο τα πράγματα που μου έκαναν τεράστια εντύπωση ήταν πως κανένας δεν πάταγε κόρνα, όταν άναβε πράσινο το φανάρι.

Επίσης, σταματάνε στη διάβαση να περάσει ο πεζός. Ούτε παρκάρουν σε θέσεις αναπήρων.

Ναι ναι, όπως στα λέω!

Πάρκα παντού, πράσινο να γεμίζει η ψυχή σου.

Και χαμογελάνε, δεν έχουν πρόβλημα να επαναλάβουν κάτι αν δεν το κατάλαβες με την πρώτη.

Σιγά-σιγά συνήθισα στη νοοτροπία τους, δεν μου ήταν δύσκολο, καθώς θεωρώ πως είμαι ένα άτομο που προσαρμόζεται εύκολα όπου κι αν πάει.

Ενσωματώθηκα όσο μπορούσα, καθώς έτσι πίστευα πως όφειλα να κάνω, όντας σε ξένη χώρα.

Το ευχαριστώ, το παρακαλώ και το συγγνώμη φαντάσου έχουν γίνει τόσο δεύτερη φύση πλέον, που, όταν είμαι στην Ελλάδα, λέω στον σερβιτόρο «Με συγχωρείτε, θα μπορούσα να έχω έναν φρέντο καπουτσίνο παρακαλώ» αντί για το κοφτό «ενα φρέντο καπουτσίνο», λες και του κάνω και χάρη που του απευθύνω το λόγο.

Στην Ελλάδα αυτό φαίνεται φυσιολογικό, αλλά δεν είναι.

Πέρασαν που λες τα χρόνια, πήρα πτυχίο και έπιασα δουλειά. Χωρίς καθυστερήσεις.

Στα 24 μου έβγαζα ενα σκασμό λεφτά, για τα ελληνικά δεδομένα.

Η σχέση που είχα κράτησε, ήρθε κι εκείνος εδώ το ’13, σιγά σιγά προγραμματίζουμε και έναν γάμο.

Πλέον είμαστε καλά. Έχουμε κι οι δύο καλές δουλειές, ένα ζεστό σπιτι και αξιοπρέπεια.

Αξιοπρέπεια, Πιτσιρίκο.

Ξέρεις τι ειναι να είσαι 24 και να μην χρειάζεται να σου ξαναστείλει η μάνα λεφτά; Να μην έχει την έννοια σου πια; Να μην χρωστάς τίποτα και σε κανέναν;

Ανακούφιση.

Έχει βρει κι ο φίλος μου το δρόμο του που, όπως λέει, είχε χάσει στην Ελλάδα.

Πριν δύο χρόνια ήρθε και η αδερφή του με την οικογένειά της εδώ, τους φιλοξενήσαμε 3 μήνες και τώρα πια στέκονται κι αυτοί στα πόδια τους, καλύτερα από ποτέ.

Εδώ ζούμε καλά, Πιτσιρίκο. Μπορεί να βρέχει συνέχεια αλλά βάζω την αξιοπρέπειά μου πάνω από τα καιρικά φαινόμενα.

Χώρια που το Λονδίνο είναι κουκλίστικο, είτε βρέχει είτε έχει ήλιο.

Ξέρεις ότι, αν υπάρξει το οποιοδήποτε πρόβλημα, θα υπάρχει τρόπος για να λυθεί.

Ούτε θα ταλαιπωρηθείς σε ουρές ατελείωτες -το εθνικό σπορ των Άγγλων παρεμπιπτόντως!-, ούτε θα φτύσεις το γάλα που βύζαξες από τα νεύρα σου, επειδή ο δημόσιος υπάλληλος απέναντί σου έχει κεφάκια.

Στη δουλειά σου θα προσληφθείς αξιοκρατικά, κι όχι επειδή έχεις μπάρμπα στην Κορωνη.

Για φακελάκια στους γιατρούς, ούτε λόγος.

Έως τώρα, δεν έχουμε αντιμετωπίσει το παραμικρό.

Φυσικά, δεν είναι παράδεισος η Αγγλία.

Έχει κι αυτός ο τόπος τα στραβά του.

Το σύστημα επιδομάτων, για παράδειγμα, μπάζει από παντού, το Brexit έχει βγάλει πολλούς ρατσιστές απο τις σπηλιές τους και το σύστημα υγείας τους υποφέρει απο την έλλειψη κονδυλίων.

Όμως όλα λειτουργούν.

Σαν γρανάζια καλολαδωμένης μηχανής.

Μπορείς να προγραμματίσεις τη ζωή σου, βρε αδερφέ, τα σχέδιά σου και το κράτος δεν σε τσακίζει στη γραφειοκρατία για απλές υποθέσεις.

Είναι φορές που γινομαι συναισθηματική, κυρίως όταν έρχομαι Ελλάδα για διακοπές.

Σκέφτομαι πώς θα γινόταν να γυρίσουμε. Πού θα πάμε, τι δουλειές θα κάνουμε.

Και μετά, αρκεί μια βόλτα, για να έρθω στα σύγκαλά μου.

Άνθρωποι σκυφτοί, σκυθρωποί, έτοιμοι για καυγά.

Φταίνε οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και ο Τσίπρας για όλα τα δεινά τους.

Ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται.

Σαν την Χαλκιδική δεν έχει.

Οι φίλοι μου σε δουλειές του ποδαριού, ίσα να βγει ένα μεροκάματο.

Όνειρα; Τα όνειρα είναι για τους άλλους.

Είναι κάτι βράδια που κάθομαι με τον φίλο μου και με πιάνει μελαγχολία, μου λείπει η μάνα κι ο αδερφός.

Και με ρωτάει ο γλυκός μου, θες να γυρισουμε;

Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: να κάνουμε τι;

Κάποτε άκουγα Ελλαδα κι ανατρίχιαζα απο συγκίνηση, σκεφτόμουν αχ η πατρίδα μου, ο τόπος μου ο ευλογημένος.

Τι λέξη το πατρίδα, όμως, ε;

Πλέον, το μότο άλλαξε: όπου γης και πατρίς.

Ο Έλληνας δεν θέλει ν’ αλλάξει, Πιτσιρίκο.

Θέλει ν’ αλλαξουν όλα γύρω του κι αυτός, κατά προτίμηση, να μείνει ίδιος κι απαράλλαχτος.

Τρανταχτό παράδειγμα, ένα γκρουπ Ελλήνων στο Facebook που μετράει 36.000 κόσμο και τσακώνονται μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα.

Γκρινιάζουν ολημερίς για τη χώρα που τους φιλοξενεί, ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν σουβλατζίδικα και φρέντο καπουτσίνο, και εκνευρίζονται που το Λονδίνο έχει γεμίσει Πολωνούς και μαύρους.

Να τραβάς τα μαλλιά σου, Πιτσιρίκο!

Και στον Άρη να πάνε Έλληνες, πάλι τα ίδια θα κάνουν.

Μιζέρια, κουτοπονηριά, γκρίνια.

Κι αν τους πας κόντρα για όλα αυτά, είσαι αυτόματα ανθέλληνας!

Άλλη φοβερή λέξη το “ανθέλληνας”.

Οι λιγοστές εξαιρέσεις ανθρώπων που πονάνε την χώρα καταγωγής τους και θα ήθελαν να γυρίσουν και να αλλάξουν τα πράγματα δεν γυρνάνε εξαιτίας των Ελληναράδων.

Οι ίδιες λιγοστές εξαιρέσεις, επίσης, έχουν ήδη απηυδήσει με το γεγονός οτι έφυγαν από την Ελλάδα για να γλιτώσουν απο τους Ελληναράδες και ακόμα κι εδώ τους τρώνε στη μαπα.

Θα ξεχωρίσω δυο καλύτερες στιγμές, από τις πολλές.

Η πρώτη, όταν με δικά μου λεφτά έβγαλα εισιτήριο στη μάνα να έρθει να με δει.

Και η δεύτερη όταν πήρα ένα βραβείο σαν εκπαιδευόμενη φαρμακοποιός. Γιατί εδώ δεν έχει τόσο σημασία το ποιος ή από που είσαι, αλλά το τι κάνεις.

Η μακράν χειρότερη, όταν πέθανε ο παππούς μου.

Το έμαθα 9 η ώρα το βράδυ. Η κηδεία θα γινόταν την επόμενη στις 12 το μεσημέρι.

Πλήρωσα τον μισθό μιας βδομάδας για το μοναδικό εισιτήριο που θα με πήγαινε στην ώρα μου και πρόλαβα στο τσακ να τον αποχαιρετίσω πριν τον θάψουν.

Ο φίλος μου δεν ήταν τόσο τυχερός, καθώς δεν βρήκε εισιτήριο όταν έχασε τον δικό του παππού.

Η αμέσως επόμενη χειρότερη στιγμή, όταν εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας η μάνα δεν μπόρεσε να έρθει να με δει στην αποφοίτησή μου.

Ακόμα με πονάει αυτό.

Αυτή ειναι η μετανάστευση: Το να θες να ανοίξεις τα φτερά σου και να χτισεις τη ζωή σου μακριά από όλα όσα σε ανάγκαζαν να ζεις με το κεφάλι σκυφτό.

Ταυτόχρονα, να βρίζεις θεούς και δαίμονες που βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά από τους δικούς σου ανθρώπους.

Τους σιχαίνομαι, Πιτσιρίκο, όλους όσους καταντήσαν την Ελλάδα ενα απέραντο κωλοχανείο, κι ανάγκασαν τόσες χιλιάδες κόσμο να αφήσει τα σπίτια του και τις οικογένειές του, να μην προλαβαίνει να αποχαιρετήσει τους νεκρούς του, να είναι ξένος ανάμεσα σε ξένους, προκειμένου να μπορέσει να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Η Ελλάδα εχει την ατυχία να είναι απ΄τις πιο όμορφες χώρες του κόσμου και να κατοικείται, ως επί το πλείστον, απ’ τους πιο ηλίθιους ανθρώπους.

Κάποιοι μπορούν να το αντέξουν αυτο και γυρίζουν.

Εγώ δεν μπορώ. Γι’ αυτό και δεν θα γυρίσω.

Σ’ευχαριστώ.

Σ.

Υ.Γ. Εγώ σε προειδοποίησα! Για μια σελίδα το πήγαινα αλλά μάλλον κρατούσα πολλά μέσα μου, ελπίζω να μην βγήκα τελείως εκτός θέματος.

Υ.Γ.2 Το λες και παραλήρημα.

(Αγαπητή φίλη, με δυο γονείς με δικό τους φαρμακείο στην Ελλάδα, προφανώς το πρόβλημά σας δεν ήταν το αν θα βρείτε δουλειά. Διαβάζοντας τα μέιλ των φίλων αναγνωστών -και το δικό σας-, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι πολλοί Έλληνες θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει σε μια χώρα που είναι ζητιάνα. Γιατί οι ζητιάνοι δεν έχουν αξιοπρέπεια. Εγώ θεωρώ πως οι Έλληνες θα κάνουν το συνειδησιακό άλμα και θα αποκτήσουν συνειδητότητα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.