Άλλο ένα γράμμα απ’ τον επίπεδο Βορρά

Ave Caius Pitsiricus,
Η δική μου ιστορία δεν είναι ιδιαίτερα πολυκύμαντη ή ενδιαφέρουσα όσο αυτή άλλων αναγνωστών σου (π.χ. η συγκινητική ιστορία του φίλου από το Βιετνάμ).
Γέννημα-θρέμμα Αθηναίος, ποτέ δεν συμπάθησα αυτήν την πόλη, αν και είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μία από τις πιο ανθρώπινες γειτονιές της.

Με το πού τέλειωσα το σχολείο, είχα βάλει σκοπό να ξεφύγω από αυτήν και σιγά-σιγά το κατάφερα.

Την απόφαση την έλαβα αμετάκλητα την περίοδο που διεκδικούσαμε την ανάληψη διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Ρωτούσα φίλους και γνωστούς τι θα μας προσέφερε μια τέτοια αυτοκτονική κίνηση, και η απάντηση που αναμασούσαν σχεδόν όλοι ήταν η προβολή της χώρας και τα έργα υποδομών που “θα έμεναν”, έστω κι αν τα χρυσοπληρώναμε.

Τότε κατάλαβα ότι το κλίμα δεν με σήκωνε και ότι η κρεατομηχανή -διάβαζε: κρετινομηχανή- θα με άλεθε.

Απ’ το 2007, ζω σε δύο από τα πιο βαρετά μέρη της ΕΕ.

Θα τα έλεγα χώρες, αλλά το ένα είναι μια σκωληκοειδής απόφυση με κάτι νεόπλουτους Γερμανόβλαχους (η πατρίδα του Γιούνκερ) και το άλλο, ακριβώς από πάνω, μια μεγάλη Θεσσαλία με πληθυσμό Ελλάδας, που αγωνιά να ορίσει την ταυτότητά της με βάφλες και τον Τεντέν.

Έχω μια καλή δουλειά με πολύ καλές απολαβές που μου επιτρέπουν να ταξιδεύω σε όποια χώρα/ήπειρο γουστάρω, και μόνο περιουσιακό στοιχείο ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, που σημαίνει ότι έχω να υποβάλω φορολογική δήλωση οπουδήποτε πάνω από 10 χρόνια.

Ενίοτε επιστρέφω στο ελεεινόν άστυ, για να δω οικογένεια και φίλους.

Απ’ τη μία πλευρά χαίρομαι πολύ, από την άλλη, όμως, με πιάνει μια διπλή μελαγχολία: η γνωστή παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας και η στασιμότητα όσων έμειναν πίσω.

Ακόμη κι αν η αθηναϊκή κοινωνία δεν είχε κακοφορμίσει τόσο γρήγορα, ακόμη κι αν υπήρχαν προϋποθέσεις πλήρους απασχόλησης με καλές απολαβές, θα είχα πάρει το καπελάκι μου γι’ αλλού.

Βλέπεις, είμαι της άποψης ότι πρέπει να ανακαλύπτουμε νέους τόπους και όχι μόνο ως τουρίστες.

Και μόνο η σκέψη ότι στα 40 μου θα είχα ζήσει όλη μου τη ζωή στην ίδια πόλη, οργώνοντας τους ίδιους δρόμους και τα ίδια στέκια, όπως αρκετοί φίλοι και γνωστοί, με κάνει να μελαγχολώ.

Τα τελευταία χρόνια, έχω τη δυνατότητα να κάνω διακοπές στα ελληνικά νησιά τον Μάη -ή και τον Σεπτέμβρη- και, όπως έχει γράψει/πει κι εσύ, είμαι ο μόνος Έλληνας περιτριγυρισμένος από γεροντάρες από τη ΒΔ Ευρώπη· ως γνωστόν, ο ρυθμός ανάπτυξης μιας οικονομίας είναι αντιστρόφως ανάλογος της μέσης ηλικίας των μετοίκων που προσελκύει.

Πλέον, όπως κι αυτοί, θέλω κι εγώ να εγκατασταθώ πια στην Ελλάδα, αλλά μακριά από τις κακάσχημες μεγαλουπόλεις και τις μίζερες κωμοπόλεις της.

Μόνο που δεν ξέρω πώς και πότε.

Η μόνη λύση είναι να χαλιναγωγήσουμε τον τουρισμό και να προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε τους νέους απ’ το εσωτερικό και το εξωτερικό στην περιφέρεια με πραγματικές, παραγωγικές δουλειές που θα τους κρατούν στο νησί ή στο ηπειρωτικό χωριό όλο τον χρόνο.

Ειδάλλως -και μάλλον εκεί πάει η δουλειά- μας βλέπω να γινόμαστε μια νέα Costa del Sol ή ένα μεγάλο Benidorm με τις ακτές τσιμεντωμένες, τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα παντού και αμιγή χωριά Ολλανδογερμανών που ουδεμία επαφή δεν θα έχουν με τους ιθαγενείς, πέραν της στιγμής που οι τελευταίοι θα τους σερβίρουν τη μπίρα δίπλα στην πισίνα.

Σαλόμ

Θ.

Υ.Γ. Αναλογιζόμενος τη φυλλοροή νέων Ελλήνων τα χρόνια της κρίσης, η αναλογία που μου έρχεται συχνά στο μυαλό είναι η ιστορία του Αυλητή του Χάμελν: από τη ντεμέκ Μεταπολίτευση, οι δύο προηγούμενες γενιές είχαν την ευκαιρία να σώσουν τον τόπο τους απ’ τα τρωκτικά, αλλά προτίμησαν να φεσώσουν τον αυλητή. Μόνο που αυτός, εκτός από των ομματιών του, πήρε και τα παιδιά τους φεύγοντας.

(Αγαπητέ φίλε, είχατε καλό προαίσθημα. Και η πρόληψη σώζει ζωές. Είναι εντυπωσιακό πως δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για την επιστροφή των Ελλήνων που έφυγαν ή, έστω, για να σταματήσει το φευγιό. Είναι σαν όλο αυτό να έγινε επίτηδες. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.