Ιστορία εξωτερικού 2009-σήμερα (εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος)
Αγαπητέ Πιτσιρίκο, καλησπέρα!
Η δική μου ιστορία ξεκινάει τα Χριστούγεννα του 2009. Δούλευα τότε σε μια εταιρεία, ο συνάδελφος και καλός φίλος Σ. μου γνώρισε τον Δ., post-doc τότε στην Γερμανία, έρωτας διακοπών, γρήγορα αντιλήφθηκα πως είναι έρωτας μεγάλος και αποφάσισα να πάω να τον βρω.
Έξι μήνες μετά, κέρδισα μια καλή υποτροφία ευρωπαϊκών σπουδών και έφυγα για Γερμανία για να κάνω το διδακτορικό μου.
Υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και έρευνας, οργάνωση, πλάνο, υψηλό επίπεδο ζωής (μιλώντας για ανθρώπους στην έρευνα).
Από την άλλη, κουλτούρα τελείως διαφορετική, πιο κλειστοί άνθρωποι, άλλος τρόπος έκφρασης.
Έκανα το διδακτορικό μου σε μια εταιρεία, οπότε υπήρχε και μια δόση ανταγωνισμού, υπήρχε και μία έξτρα δόση αρνητισμού απέναντι στους Έλληνες τα πρώτα δύο χρόνια -ένεκα οι δημοσιεύσεις στην Bild και άλλοι παράγοντες- και μια τρελή ατάκα του supervisor μου σχετικά με τα κριτήρια επιλογής για συνεντεύξεις: «όταν βλέπω ότι είναι βιογραφικό από Βαλκανικές χώρες, απλά το αγνοώ».
Μετά από δυόμισι χρόνια, ο έρωτας αποφάσισε να πάει στην Γαλλία και, όταν τελείωσα το διδακτορικό, ακολούθησα κι εγώ (σταθερά).
Τρεις μήνες μετά, διαγνώστηκα με καρκίνο του στήθους, οπότε είχα την ευκαιρία να γνωρίσω σε πρώτη φάση και σε βάθος το σύστημα υγείας της Γαλλίας.
Γιατροί επαγγελματίες -και πάνω απ’ όλα άνθρωποι-, που εμπνέουν εμπιστοσύνη και δεν χρειάζεται να ψάχνεις μόνος σου ή να σου συστήνουν οι φίλοι σου άλλους γιατρούς.
Μηδέν φακελάκια, τα φάρμακα και η νοσηλεία καλυμμένα· θεωρώ πως είμαι πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος που το πέρασα αυτό στην Γαλλία, σωματικά και ψυχολογικά.
Τώρα εργάζομαι στη Γαλλία, ανθρώπινες ώρες, με σεβασμό στον εργαζόμενο.
Η γλώσσα με δυσκολεύει λίγο, με περιορίζει στην έκφραση αλλά θα γίνει κι αυτό!
Μετά από όλα αυτά, πιστεύω πως δεν έχει νόημα να γυρίσουμε Ελλάδα, για ευνόητους λόγους.
Ερχόμαστε τρεις φορές τον χρόνο, για να δούμε οικογένεια και φίλους και να πάμε στη θάλασσα (αυτά που μας λείπουν δηλαδή)!
Αυτά που δεν μου λείπουν είναι αυτά που ακόμα και τώρα με εκπλήσσουν, πχ. το τζιπ πάνω στον πεζόδρομο και να σου κορνάρει φύγε πεζέ από μπροστά του, η κυρία που πετάει την σακούλα με τα σκουπίδια στον δρόμο (δίπλα ακριβώς στον κάδο σκουπιδιών, γιατί;;;) και ‘επαγγελματίες’ που δεν ντρέπονται να παραδίδουν τσαπατσοδουλειές και να σου λένε μετά ότι φταις εσύ.
Όσο για το αν άλλαξα ιδέες και αν έγινα καλύτερος άνθρωπος, άλλαξα σίγουρα.
Πρώτα απ’ όλα, διαπίστωσα πως όλοι οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι, ίδιες ανάγκες, ίδιες ανασφάλειες, ίδια κίνητρα.
Ρατσισμός, φυσικά, σε όποια χώρα κι αν πας, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, παντού πιστεύω.
Μετά, εκτίμησα ανθρώπους και καταστάσεις που θεωρούσα δεδομένα (οικογένεια, μια βόλτα με φίλους, θαλασσίτσα, η τηλεοπτική σειρά «Απαράδεκτοι»).
Ίσως ωρίμασα λίγο.
Παρ’ όλ’ αυτά, μερικές φορές απορώ με τον εαυτό μου και νιώθω πως τελικά δεν έχω αλλάξει, περίεργο.
Για το καλύτερος άνθρωπος δεν ξέρω, καλό παιδί είμαι γενικά!
Καταλήγοντας, η ζωή είναι μικρή, και είναι όμορφη! Ας εστιάσουμε στα σημαντικά.
Ευχαριστώ, Πιτσιρίκο, να είσαι πάντα καλά να ομορφαίνεις τις ζωές μας.
Αγγελική
(Αγαπητή Αγγελική, δεν είναι καταπληκτικό που είναι ένας άνθρωπος στην ησυχία του, και ξαφνικά εμφανίζεται ένας άλλος άνθρωπος και τον ερωτεύεται τρελά, και τα παρατάει όλα και αρχίζει να ακολουθεί αυτόν τον άνθρωπο και σε άλλες χώρες, γιατί δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή χωρίς αυτόν, αν και λίγο καιρό πριν αγνοούσε ακόμα και την ύπαρξή του; Μπράβο σας. Σαν εσάς θα έπρεπε να είναι όλοι οι άνθρωποι. Πάντως, αν ακολουθήσεις τον έρωτά σου, δεν χάνεσαι ποτέ. Άντε, να αποφασίσει τώρα ο Δ. πως θέλει να ζήσει στην Ελλάδα, για να επιστρέψετε κι εσείς. Σας ευχαριστώ. Πάντα σιδερένια. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.