Κι όμως είμαι ακόμα εδώ!

Γειά σου Πιτσιρίκο!
Το κάλεσμα σου να μοιραστούμε την εμπειρία μας, ως μετανάστες, μου κίνησε το ενδιαφέρον, και θα ήθελα να πω και εγώ την δική μου ιστορία, και να ονειρευτώ που βλέπω τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια από τώρα.

Θυμάμαι ότι τον χειμώνα του 2011, καθώς ολοκλήρωνα την διδακτορική μου διατριβή στην Ελλάδα, έψαχνα μια πόρτα φυγής από το προτεκτοράτο.

Ήθελα να φύγω γιατί με έπνιγε η ίδια μου η πατρίδα, με τις μηδαμινές δυνατότητες να ζήσω με αξιοπρέπεια και να προσφέρω στον κοινωνικό σύνολο.

Άλλωστε, η Ελλάδα είναι μικρή χώρα για μεγάλα όνειρα.

Έκανα κάποια απόπειρα να βρω κάποια θέση στην Ευρώπη αλλά, όσο θυμωμένη ήμουν με τους Έλληνες, άλλο τόσο ήμουν και με τους Ευρωπαίους και δεν ήθελα να ζήσω σε κάποια χώρα που εθνικότητα μου θα προσδιόριζε και την αξία μου.

Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στην Αμερική.

Έκανα δύο αιτήσεις, μια συνέντευξη και η προσφορά εργασίας έφτασε σύντομα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο.

Δεν είχα τίποτα να σκεφτώ πάρα μόνο από ποιόν θα (ξανά) δανειστώ χρήματα για τα πρώτα μου έξοδα…

Έτσι, έφυγα τον Σεπτέμβρη του 2011 με οικονομικό χρέος 8500 Ευρώ και ηθικό χρέος να πετύχω και να ξαναγυρίσω σύντομα.

Το οικονομικό χρέος το ξεπλήρωσα μέσα στον πρώτο χρόνο, το ηθικό ακόμα το δουλεύω.

Είμαι 7 χρόνια στην Αμερική, έχω ζήσει σε τρεις διαφορετικές πολιτείες και έχω μετακομίσει 6 φορές.

Δουλεύοντας σκληρά, πέρασαν 7 χρόνια και πλέον είμαι καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο και έχω την δική μου ομάδα.

Τον έκτο χρόνο έβαλε και η τύχη το χέρι της και ερωτεύτηκα!

Το πρώτο εξάμηνο, είχα κάθε μέρα πονοκέφαλο γιατί προσπαθούσα να καταλάβω τους συναδέλφους μου και τους συγκατοίκους.

Μου έλειπαν απίστευτα πολύ η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, η γλώσσα μου, οι μυρωδιές· γενικά, η καθημερινότητα μου στην Αθήνα.

Ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα με τον τρόπο δουλειάς στο Αμερικάνικο πανεπιστήμιο και με το επίπεδο συνεργασίας.

Μάλιστα, μου φάνηκε απίστευτο που οι καθηγητές μου με επιβραβεύανε για τις επιδόσεις μου, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στην Ελλάδα.

Παράλληλα, ήμουν ενθουσιασμένη με τους ανθρώπους που γνώριζα που προέρχονταν από διαφορετικές κουλτούρες και, ταυτόχρονα, τους ένωνε η αμερικάνικη ταυτότητα.

Βέβαια, δεν είναι δύσκολο να μαντέψεις ότι, αντίθετα με το ελληνικό στερεότυπο, οι άνθρωποι εδώ είναι τόσο χαζοί όσο είναι οι άνθρωποι παντού.

Όμως, είναι διαφορετικοί από τους Έλληνες.

Η ύπαρξη των ανθρώπων που ζουν σε αυτήν την χώρα συνδέεται με την δουλειά τους, το άτομο τους και τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.

Οι κοινωνικές συναναστροφές συνδέονται με κάποια δραστηριότητα -ομαδικό παιχνίδι- και οι συζητήσεις σπάνια αφορούν κάποιο κοινωνικό ζήτημα ή έστω αμπελοφιλοσοφία.

Το 2015, σκεφτόμουν σοβαρά να γυρίσω πίσω αλλά μετά το Βατερλό του δημοψηφίσματος και της υποτιθέμενης διαπραγμάτευσης αποφάσισα να μείνω λίγο ακόμα.

Η Αμερική δεν είναι Ευρώπη.

Είναι μακριά, η κουλτούρα είναι διαφορετική, η διαφορά ώρας δεν επιτρέπει να επικοινωνήσεις -όταν έχεις ελεύθερο χρόνο- με Ελλάδα, και ο ανταγωνισμός είναι απίστευτος.

Για να μπεις στην χώρα χρειάζεσαι βίζα και, κάθε φορά που επιστρέφεις από κάποιο ταξίδι, ιδιαίτερα μετά την εκλογή του Trump, πάντα υπάρχει ένα μούδιασμα αν θα τα καταφέρεις· περιμένω την πράσινη κάρτα, οπότε τελειώνουν τα βάσανα μου.

Έπρεπε να φτάσω στα 30 μου για να καταλάβω την αγωνία των αλλοδαπών στην χώρα μας που -με σπαστά ελληνικά- λένε «έχω χαρτιά».

Η Αμερική δεν είναι Ελλάδα.

Εδώ, η υγεία και η παιδεία δεν είναι δωρεάν, οι ταξικές διαφορές όχι μόνο είναι τεράστιες αλλά και κοινωνικά αποδεκτές.

Εδώ, οι άνθρωποι εξαγοράζουν την ανθρωπιά τους με ανόητες φιλανθρωπίες και γυρνάνε την πλάτη στους άρρωστους και άστεγους συμπολίτες τους.

Μου θυμίζουν την φράση της Α. Λυμπεράκη «Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές».

Εδώ, οι ανθρώπινες σχέσεις σπάνια μου χαϊδεύουν την ψυχή.

Και αυτό ισχύει και για πολλούς Έλληνες που γνωρίζω εδώ.

Βλέπεις, πιτσιρίκο, πολλοί Έλληνες του εξωτερικού έχουν την τάση να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από αυτούς του εσωτερικού και με κάθε ευκαιρία να χλευάζουν όσους έμειναν πίσω.

Δεν θέλω να γίνω σαν αυτούς· η μιζέρια της Ελλάδας και τα προβλήματα των Ελλήνων με πληγώνουν και με θυμώνουν, δεν με κάνουν να αισθάνομαι ότι γλίτωσα και είμαι πιο άξια από αυτούς που παλεύουν με δράκους ή έχουν παραδοθεί.

Δεν ξέρω ποιες θα είναι οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα στο μέλλον, όπως δεν γνωρίζω τι θα συμβεί εδώ.

Οι οικονομικές κρίσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον καπιταλισμό και ο καπιταλισμός δεν κάνει χωροταξικές διακρίσεις.

Οι λύσεις πρέπει να αναζητηθούν μέσα από επαγρύπνηση και συλλογικές δράσεις, δράσεις που νιώθω πιο άνετα να λάβω μέρος στην Ελλάδα.

Οι προσωπικές επαναστάσεις είναι όμορφες για τα μυθιστορήματα αλλά αδιάφορες για την ανθρωπότητα.

Σε 10 χρόνια, θα ήθελα να είμαι στην Ελλάδα.

Να ξυπνάω το πρωί και να βλέπω θάλασσα.

Είχα εγκαταλείψει αυτήν την ιδέα αλλά, από τότε που γνώρισα τον άντρα μου, θυμήθηκα πως είναι η ζεστασιά της οικογένειας, και μαζί ονειρευόμαστε να μεγαλώσουμε το παιδί μας κοντά στις ρίζες μας, να είμαστε κοντά στους γονείς και τα αδέρφια μας.

Όσο κι αν προσπάθησα να ριζώσω εδώ, όσο κι αν ξεγέλασα τον εαυτό μου, μου είναι αδύνατο.

Θέλω να γυρίσω πίσω για έναν ακόμα λόγο.

Θέλω να κάνω το ίδιο που έκανα με την επιστήμη μου: Να δημιουργήσω, να αντιπροτείνω, να χρησιμοποιήσω όλες μου τις ικανότητες και να είμαι ένα χρήσιμο μέλος της ελληνικής κοινωνίας.

Σύντομα θα γίνω μητέρα.

Ίσως αλλάξω γνώμη.

Άλλωστε, κάθε χρόνο επιστρέφω και όμως είμαι ακόμα εδώ.

Γ.Μ.

(Αγαπητή φίλη, από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου, με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, οι Ηνωμένες Πολιτείες -που δεν είναι στην πεντάδα- είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Χάος. Από την άλλη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι Αμερικανοί -και αυτοί της Λατινικής Αμερικής- είναι οι πιο καλοί άνθρωποι στον κόσμο. Και είναι πολύ λιγότερο ρατσιστές από τους υποκριτές Ευρωπαίους. Δεν είναι χαζοί οι Αμερικανοί. Απλά, δεν είναι πονηροί. Και οι πονηροί -που δεν είναι έξυπνοι- τους περνάνε για χαζούς. Νομίζω πως δεν θα έμενα στις ΗΠΑ γιατί, πιο πολύ από όλες τις χώρες του κόσμου, είναι η χώρα που όλα είναι χρήματα. Είναι φτιαγμένη έτσι. Δεν ξέρω πώς είναι τα πράγματα στην πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά είναι σχεδόν αδύνατον να κάνεις οποιαδήποτε συζητήση με απλό Αμερικανό και να μη μιλήσεις για χρήματα. Και θεωρώ πως, από ένα σημείο και μετά, αυτό είναι αδύνατον να μην καθορίσει την προσωπικότητά σου, όσο όμορφος άνθρωπος κι αν είσαι. Σας ευχαριστώ. Με το καλό το μωρό. Με έναν πόνο! Και καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.