Welcome daddy

Θα ξεκινήσω κάπως ανάποδα, Πιτσιρίκο. Σου γράφω για πολλούς λόγους. Ο πρώτος λοιπόν είναι για να μου ευχηθείς “Καλή Ζωή”. Είναι η πιο όμορφη ευχή που έχω ακούσει τελευταία, και ζήλεψα, διαβάζοντας τα γράμματα των υπολοίπων (εδώ γελάμε).

Αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες, είναι όνειρο. Μπαίνω διαρκώς για να διαβάσω το επόμενο.

Ο δεύτερος λόγος, λοιπόν, είναι επειδή ήθελα τόσο πολύ καιρό κι εγώ να γράψω για το θέμα της “ξενιτιάς”, και διαρκώς δίσταζα, λες και δεν ήθελα να παραδεχτώ μέσα μου το μέγεθος του προβλήματος.

Είναι σαν να ήσουν μέσα στο μυαλό μου. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Χτες, επέστρεψε ο άντρας μου από την ξενιτιά.

Το παιδί τον υποδέχτηκε στην πόρτα, με μια ζωγραφιά που έγραφε “Welcome daddy”, μιας και φέτος ξεκίνησε αγγλικά, ενώ εγώ του είπα να γράψει ελληνικά.

Το παιδί είναι 9 ετών και ο άντρας μου έλειπε από όταν ήταν 2 ετών.

Και να πώς έχουν τα πράγματα.

Για να καταλάβετε, η δική μας δουλειά ή ο τρόπος που εμείς επιλέξαμε να την εξασκήσουμε είναι λίγο περίεργη.

Εργοταξιακοί μηχανικοί για χρόνια στην Ελλάδα, σε πολλά έργα, και στη συνέχεια -μια ωραία μέρα που όλα έκλεισαν- στα Βαλκάνια.

Η δουλειά του εργοταξίου σημαίνει. κατά κύριο λόγο, εγκατάσταση σε βουνά, ποτάμια, δάση και, ενώ στην Ελλάδα, μπορούσες να ζήσεις αξιοπρεπώς σε ένα σπίτι, στα Βαλκάνια μπορούσες να ζήσεις σε κοντέινερ!

Συνεπώς, έφυγε ο άντρας μου και πήγε και εγκαταστάθηκε για δύο χρόνια σε ένα κοντέινερ, μέσα σε ένα δάσος γειτονικής χώρας, μαζί με άλλους Έλληνες, πράγμα που σήμαινε ότι δεν μπορούσα να τον ακολουθήσω.

Έκανε κάθε 15 ημέρες, οχτώ ώρες διαδρομή για να φτάσει σπίτι.

Μετά από αυτό, ακολούθησε άλλο έργο σε άλλη γειτονική χώρα, όπου πήραμε την απόφαση να πάμε όλοι μαζί και, αφού μείναμε πρώτα σε ένα κοντέινερ οι δυο μας για έξι μήνες, σε μονό κρεββάτι, βρήκαμε ένα σπιτάκι, σε ένα χωριό πάλι με δάσος και ποτάμια και κατοικήσαμε για τρία περίπου χρόνια.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι ανθρώπους γνώρισα και τι ιστορία κουβαλάει ο καθένας και ποιοι λόγοι τον εξανάγκασαν, να παρατήσει τα παιδιά του και να ζει σε ένα καμπ, για τόσα χρόνια.

Άλλος μηχανικός φαλίρισε κι έφυγε, άλλος ήταν ούτως ή άλλως του χώρου, εργάτες, μαστόρια, παππούδες σχεδόν, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Η δουλειά μας είναι, ούτως η άλλως, δύσκολη, πολλές ώρες εργασίας, πίεση …εργοτάξιο.

Έκανα φιλίες και δέθηκα με ανθρώπους πολύ, γιατί δένεσαι, όταν περνάς πολλά δύσκολα μαζί με τον άλλο.

Αλλά και γεύτηκα σε μεγάλο βαθμό το κυριότερο χαρακτηριστικό του Έλληνα, το να σου βγάλει το μάτι!

Είδα την κουλτούρα ενός άλλου λαού, πολύ πιο φτωχού από εμάς -κάποτε- και διαπίστωσα πως οι Βαλκάνιοι, είναι πολύ ανώτεροι από εμάς, γιατί εμείς δεν έιμαστε ούτε Βαλκάνιοι, δεν ξέρω τι είμαστε πια ως λαός.

Ακόμη και σε ένα μικρό χωριό, με φτωχούς ανθρώπους, κυρίως αγρότες, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μη μιλάει αγγλικά με πολύ καλή προφορά από το σχολείο παρακαλώ, που να μη σταματάει σε διάβαση πεζών και που να μη σέβεται τον νόμο σχετικά με το κάπνισμα μέσα στα μαγαζιά.

Ύστερα, εγώ μετακινήθηκα προς Έλλάδα, διότι το παιδί έπρεπε να πάει σχολείο.

Πάνω κάτω άλλα δυο χρόνια εγώ, πάνω κάτω ο άντρας μου επίσης.

Ήταν αρκετό για μένα να δουλεύω εξ αποστάσεως και να βρίσκομαι εκεί κάποιες μέρες το μήνα, καθώς γνώριζα τη δουλειά.

Ξαναγύρισε στο καμπ μαζί με τους άλλους.

Φούσκωσε το αυτοκίνητο χιλιόμετρα και μαζί με όλους τους λογαριασμούς κάθε τόσο, είχαμε λάστιχα, λάδια, μπουζιά, έσκασε η ψυχή μας απ τα εξόδα· κόντεψα να ανοίξω συνεργείο απ τις γνώσεις (χαχα).

Εγώ πάλι βαρέθηκα τα λεωφορεία και τα δρομολόγια -ως και με νταλίκα έχω πάει- γιατί ήταν κάπως δύσκολη η πρόσβαση.

Ωραίες στιγμές και δεν το λέω υποτιμητικά.

Εφόσον η χώρα, δεν μπορούσε να αξιοποιήσει το επιστημονικό της προσωπικό, έπρεπε να εξαντλήσουμε κάθε δυνατή λύση.

Τώρα, προς το τέλος, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσει ο άντρας μου το μικρό αυτοκίνητο, διότι το μεγάλο, το προ κρίσης, έμεινε χωρίς πινακίδες, διότι δεν συνέφερε πια.

Σχεδόν διαλυθηκε και αυτό.

Προχτές αλλάξαμε τρεις φορές κάποιο ανταλλακτικό (χαχα), οπότε την τελευταία φορά που επιστρέφαμε, μου λέει : θέλει αλλαγή και το αμορτισέρ, χάλασε. Πω πω, λέω, χάλασε και το αμορτισέρ; Άντε πάλι έξοδα.

Ίσως σας κούρασα, δεν έχω γράψει ούτε το ένα δέκατο της ταλαιπωρίας μας και πάλι λέγαμε κι ευχαριστώ.

Διότι η ταλαιπωρία δεν συνίσταται μόνο σε αυτή της δουλειάς, αλλά και σε αυτή του μεγαλώματος ενός παιδιού, που έλαχε οι γονείς του να κάνουν αυτή τη δουλειά του μηχανικού στην Ελλάδα της κρίσης.

Ξέρετε πόσα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς τους μπαμπάδες τους, επειδή οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν να βρίσκεται μια οικογένεια ενωμένη;

Μας τα πήραν όλα, πιτσιρίκο, μας τα στέρησαν.

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς μας να κρατάνε τα παιδιά, όταν λείπουμε, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα.

Έτσι μας κατάντησαν. Τουλάχιστον στη δική μας δουλειά.

Πολλές από τις ιστορίες που διάβασα, αφορούν κυρίως σε χώρες της Ευρώπης, οπότε και υπάρχει δυνατότητα εκπαίδευσης των παιδιών σε αγγλόφωνα σχολεία.

Η ιστορία είναι ότι ο άντρας μου γύρισε χτες και το παιδί χάρηκε πολύ.

Όμως, η επόμενη δουλειά που θα μπορούσε να έχει είναι πιο βόρεια, πολύ πιο βόρεια.

Θα πάμε -είπαμε- να δούμε.

Εκεί επίσης δεν υπάρχουν ελληνικά σχολεία, αλλά ούτε και αγγλόφωνα.

Θα είναι για κανά δυο χρόνια.

Και καλούμαστε να αποφασίσουμε.

Παίρνεις ένα παιδί από μια χώρα, να το πας πού; Σε ποιο σχολείο; Με τι θα πάμε;, ρώτησα τον άντρα μου.

Με το μικρό, μου απάντησε.

Μα το μικρό σκέφτηκα δεν έχει καλό αμορτισέρ! (χαχαχα)

Το ενδεχόμενο αναζήτησης εργασίας σε κάποια πιο αναπτυγμενη χώρα δεν το έχω σκεφτεί ως τώρα, γιατί φοβάμαι λίγο τα αγγλικά μου.

Στην ουσία, εμείς ήμασταν στην ξενιτιά με μικρές ανάσες κάθε μήνα.

Και τώρα καλούμαστε να αποφασίσουμε και πάλι.

Τι να κρατήσω στο μυαλό μου τη ζωγραφιά Welcome daddy ή το Βαλκανιζατέρ χωρίς αμορτισέρ;

Θέλω να κλάψω και να γελάσω μαζί.

Εξού, λοιπόν, και ο διπλός μου τίτλος. Έγραψα πολλά, αλλά πώς να τα πεις όλα σε μια κόλλα χαρτί;

Εύχομαι σε όλους υγεία και προσήλωση σε ότι αγαπάτε, για σωστές αποφάσεις.

Θα ήθελα να σας αφιερώσω ένα τραγούδι του Λεωνίδα Μπαλάφα το «Ανηφοριά».

Α.

Υ.Γ.1 Αν άλλαζα δουλειά, σκεφτόμουν σήμερα, θα ήθελα να αρθρογραφώ στα γραφεία του Πιτσιρίκου, σε ένα φανταστικό κόσμο (χαχα).

Υ.Γ.2. Προτείνω να βάζεις ένα θέμα κάθε φορά και να γράφει ο κόσμος τον καημό του. Είναι πολύ ενωτικό, αλλά δεν θα προλαβαίνεις να αναπνεύσεις, διότι είναι πολλά τα προβλήματα. Πριν λίγο καιρό, ας πούμε, απέβαλα από εγκυμοσύνη, ήταν νύχτα και στο ελληνικό νοσοκομείο δεν ήρθε ο γυναικολόγος γιατί, λέει, εφημέρευε από το σπίτι!!! Αναγκαστήκαμε να πάμε σε γειτονική πόλη.

(Αγαπητή φίλη, πολλοί Έλληνες έχουν την εντύπωση πως οι δυσκολίες ήρθαν μόνο για αυτούς και πως οι άλλοι την περνάνε φίνα. Επίσης, πολλοί έχουν την εντύπωση πως οι πάντες ξεπουλήθηκαν. Η αλήθεια είναι πως πολλοί Έλληνες ζουν δύσκολα -κάποιοι ζούσαν δύσκολα και πριν την χρεοκοπία- αλλά παλεύουν, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, προσπαθούν να παραμείνουν αξιοπρεπείς και δεν χάνουν το χαμόγελό τους, ακόμα και στις πιο κακές στιγμές. Η δική σας ιστορία, έχει όλα αυτά τα στοιχεία. Ειλικρινά, απορώ με το ότι δεν είναι πρώτο θέμα η ερημοποίηση της χώρας. Όσο και να ενδιαφέρεται κάποιος μόνο για την πάρτη του -και να αισθάνεται βολεμένος στη σημερινή Ελλάδα- δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πως τη φυγή των Ελλήνων θα την πληρώσει κι αυτός. Αν δεν τον ενδιαφέρει το θέμα από την ανθρώπινη πλευρά, ας έχει τουλάχιστον την εξυπνάδα να καταλάβει πως μια χώρα που την εγκαταλείπουν οι κάτοικοί της δεν θα είναι μια καλή χώρα για να ζει ούτε αυτός και τα παιδιά του. Το γραφείο του πιτσιρίκου αυτές τις ημέρες είναι το ιδανικό γραφείο. Στέλνω φωτογραφίες στους φίλους μου από το “γραφείο” και τρελαίνονται. Είστε πολύ δυνατή και ωραία. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου. Καλή ζωή!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.