Απαρτχάιντ

Φίλε μου Πιτσιρίκο, έχω γράψει και παλαιότερα για το ίδιο θέμα, όμως θα αναφερθώ σε αυτό πάλι παίρνοντας την αφορμή από τις εκδηλώσεις στην μνήμη του Νέλσονα Μαντέλα που έλαβαν χώρα σε ολόκληρο τον Δυτικό, «πολιτισμένο» και «δημοκρατικό» κόσμο.

Οι εκδηλώσεις μνήμης για τον μεγάλο αγωνιστή κατά του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ σχεδόν συνέπεσαν με την επίσημη ανακήρυξη του Ισραήλ σε αυτό που ήταν στην πράξη εδώ και μερικά χρόνια, σε κράτος απαρτχάιντ μετά την ψήφιση μια σειρά νόμων από την Κνεσέτ που μετατρέπουν τους Άραβες πολίτες αυτού του κράτους -20% στο σύνολο του πληθυσμού, 45% σε περιοχές όπως το Βόρειο Ισραήλ- σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Οι Εβραίοι κάτοικοι του Ισραήλ και οι αντιπρόσωποί τους, προχώρησαν στην ανοιχτή υιοθέτηση των φυλετικών διακρίσεων ως στοιχείο της κρατικής τους οντότητας και φυσικά της κοινωνικής τους ταυτότητας.

Νομίζω ότι είχες ανεβάσει κάποια στιγμή τις συνεντεύξεις που είχε πάρει από Ισραηλινούς πολίτες –ανθρώπους της διπλανής πόρτας– η σπουδαία Αμερικανίδα δημοσιογράφος Abby Martin, όπου φαινόνταν το παρανοϊκό μίσος μιας νέας γενιάς Ισραηλινών που έχει βάλει σκοπό της να μοιάσει με τους δολοφόνους των παππούδων και των πατεράδων τους.

Από τις απαντήσεις τους στις συνεντεύξεις και πολύ περισσότερο από την δολοφονική λύσσα με την οποία επιτίθενται στους Παλαιστίνιους στην Γάζα και στην Δυτική Όχθη είναι φανερό πως θεωρούν τους Παλαιστίνιους υπανθρώπους με τον τρόπο που παλαιότερα οι Ναζί αντιμετώπιζαν τους προγόνους τους, τους Ρομά και τους Σλάβους.

Οι σύγχρονοι Ισραηλινοί επιδιώκουν το βάθεμα της σιωνιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία τους κι αναζητούν διαρκώς με τρόπο παράνομο και αποκρουστικό «ζωτικό χώρο» για τους ίδιους, μέσα από την πολιτική των εκτοπισμών και της δημιουργίας νέων εβραϊκών οικισμών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Ο νόμος-απαρτχάιντ περί «εβραϊκού έθνους-κράτους» θεσμοθετεί την πολιτική φυλετικών διακρίσεων σε βάρος των Αράβων πολιτών του Ισραήλ που ακολουθούσε η κρατική εξουσία τα τελευταία 15-20 χρόνια.

Αξίζει να διευκρινιστεί πως, με τον νόμο αυτό, μετατρέπονται και επισήμως σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας οι Άραβες που κατοικούσαν στα ισραηλινά εδάφη και που είχαν ανέκαθεν ισραηλινό διαβατήριο και πολιτικά δικαιώματα στην χώρα αυτή.

Ο νόμος δεν αφορά τους Παλαιστινίους και τους άλλους Άραβες που βρίσκονται στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στην Γάζα, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δεν αντιμετωπίζονταν ως ανθρώπινα όντα από το ισραηλινό κράτος και δεν τους αναγνωρίζονταν κανένα απολύτως δικαίωμα.

Οι αντιδράσεις εντός του Ισραήλ υπήρξαν πολύ περιορισμένες.

Άλλωστε, πριν από λίγες βδομάδες είχε περάσει ένας ακόμα νόμος που απαγόρευε τις παρεμβάσεις αριστερών και φιλειρηνικών οργανώσεων στα σχολεία του Ισραήλ, «προστατεύοντας» έτσι τα μικρά παιδιά από το μικρόβιο του ανθρωπισμού.

Θα πρέπει να μεγαλώνουν με την κρατική και σιωνιστική προπαγάνδα, ώστε να γίνουν ατρόμητοι στρατιώτες ικανοί να δολοφονούν χωρίς τύψεις και ενδοιασμούς άλλα αθώα παιδιά, διαφορετικής εθνικότητας από την δική τους.

Τραγικά θλιβερή είναι επίσης η διαπίστωση ότι οι αντιδράσεις από την διεθνή κοινότητα υπήρξαν ελάχιστες ή μηδαμινές.

Κάποιες χλιαρές και διακριτικές διαμαρτυρίες μονάχα.

Ούτε οργή, ούτε μποϊκοτάζ, ούτε ψηφίσματα καταδίκης στους διεθνείς οργανισμούς.

Ο πρωθυπουργός του ισραηλινού απαρτχάιντ αντιμετωπίζεται με σεβασμό και ουσιαστικά επικροτείται για την στάση του όχι μονάχα από τον Τραμπ, αλλά κι από την ΕΕ, την Ρωσία του Πούτιν, τον αραβικό κόσμο και τα άθλια προτεκτοράτα τύπου Ελλάδας και Κύπρου των ισχυρών του πλανήτη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μονάχα ο Ερντογάν -για τους δικούς του εσωτερικούς λόγους- πέταξε στον αέρα μερικές κούφιες κατάρες.

Η ανθρωπότητα έχει βρωμίσει για τα καλά και ο πλανήτης θυμίζει όλο και περισσότερο εποχές που προηγήθηκαν μεγάλων γενικευμένων πολέμων.

Η μοίρα, πάντως, του Ισραήλ είναι προδιαγεγραμμένη.

Χωρίς μια συμφωνία για την δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού, δεν υπάρχει ελπίδα για την κοινή ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής.

Οι σημερινές –ευνοϊκές για το Ισραήλ– ισορροπίες δυνάμεων είναι προσωρινές.

Σε 20 χρόνια, η πλειοψηφία του πληθυσμού στα σημερινά σύνορα του Ισραήλ θα είναι Άραβες-Παλαιστίνιοι ποτισμένοι από το μίσος που γεννούν οι φυλετικές διακρίσεις.

Η επίλυση της εξίσωσης στο μέλλον θα ήταν πολύ πιο απλή, αν δεν υπήρχε το ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο, αντίστοιχο του γαλλικού και του βρετανικού οπλοστασίου, που είναι ικανό να τινάξει ολόκληρη την Μέση Ανατολή στον αέρα.

Σήμερα υπολογίζεται πως το Τελ Αβίβ διαθέτει πάνω από 200 πυρηνικές κεφαλές μαζί με υπερσύγχρονα συστήματα ακριβείας για την εκτόξευσή τους.

Για αυτό το οπλοστάσιο δεν μιλάει κανείς στην Δύση.

Για τον Ισραηλινό πυρηνικό επιστήμονα Βανούτου που αποκάλυψε τις τότε μυστικές πυρηνικές δυνατότητες του Ισραήλ και που πέρασε 18 χρόνια στις φυλακές της πατρίδας του, η μνήμη των δυτικών ΜΜΕ είναι κοντή.

Μονάχα οι δέκα ατομικές βόμβες τύπου Χιροσίμας του Κιμ απειλούν τον πλανήτη.

Ο αμοραλισμός, όμως, και η αδιαφορία των δυτικών κρατών και των πολιτών τους μπροστά στην παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων από τους συμμάχους και τους πελάτες τους δεν θα περάσει χωρίς συνέπειες για αυτούς.

Ο εκφασισμός των δυτικών κοινωνιών και η ουσιαστική αυτοκατάργηση όλων των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, θεσμών που διαμόρφωσαν οι μεγάλες επαναστάσεις και οι μεγάλοι πόλεμοι των περασμένων αιώνων, σε συνδυασμό με την παγκόσμια επικράτηση ενός αδηφάγου και καταστροφικού καπιταλισμού, πυροδοτεί τους ανταγωνισμούς μεταξύ των κρατών και καταστρέφει την όποια κουλτούρα συνεννόησης καλλιεργήθηκε τα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η σύγκρουση που έρχεται θα βγαίνει μέσα από σκοτεινές σελίδες μαύρων ψυχεδελικών κόμικς.

Δεν θα περιορίζεται στα εξωτερικά σύνορα κυρίαρχων ή υποτελών κρατών αλλά θα διαπερνά από άκρη σε άκρη τις ίδιες τις κοινωνίες.

Θα είναι ένας πόλεμος αδυσώπητος, χωρίς αρχές και ιδεολογίες.

Ένας πόλεμος βαθιά ταξικός, χωρίς όμως ίχνος ταξικής συνείδησης.

Κι αυτοί οι πόλεμοι –σε αντίθεση με τις προσδοκίες πολλών– δεν σταματούν παρά μονάχα με μια συνολική υποχώρηση του ανθρώπινου πολιτισμού.

Μια εποχή στο between της παραμονής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Προς το παρόν, πάντως, οι «πολίτες» στην Δύση, ανησυχούν, φοβούνται, αδιαφορούν και διασκεδάζουν.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αν όλες οι διαμαρτυρίες για τα «δικαιώματα» των γυναικών και ανδρών, ομοφυλόφιλων και ετερόφυλων, καθώς και των ζώων, όλες οι επόμενες εκδηλώσεις μνήμης για τον Μαντέλα και τους όμοιους του, λάβουν χώρα στην Ιερουσαλήμ με βασικό ομιλητή τον Νετανιάχου.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Στη φωτογραφία ο Μαντέλα κάτω από το σφυροδρέπανο, προτού γίνει ο αγαπημένος ήρωας των Δυτικών.

(Φίλε Ηλία, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το ότι οι Εβραίοι μετατράπηκαν από θύματα των Ναζί σε Ναζί. Αλλά υποθέτω πως αυτό χρήζει ανάλυσης από κορυφαίους ψυχίατρους. Πάντως, η παράνοια κυριεύει την ανθρωπότητα και όχι μόνο το Ισραήλ. Μόνο που στο Ισραήλ έχει χαθεί η μπάλα. Ηλία, έχει πολύ γέλιο ότι όλοι αυτοί που σκίζονται για τα δικαιώματα των μεταναστών, των προσφύγων, των ομοφυλόφιλων, των γυναικών και άλλων, δεν λένε λέξη για τον εθνικό ρατσισμό του Ισραήλ. Κακά τα ψέματα, οι Ευρωπαίοι θεωρούν κατώτερες “φυλές” τους Άραβες και τους Αφρικανούς. Ο ρατσισμός είναι παντού παρών στην Ευρώπη. Και μάλλον θα περάσουν αιώνες για να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό πως υπάρχει μόνο μια φυλή, η ανθρώπινη φυλή. Να είσαι καλά, Ηλία. Και χρόνια πολλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.