Μα όλα θέατρο είναι, πιτσιρίκο;

Γεια σου πιτσιρίκο,
Πιτσιρίκο μου, κάποια στιγμή είπες ότι δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες στην πολιτική. Δεν υπάρχει νομίζω ούτε εθνικό φρόνημα ή κάτι τέτοιο.

Υπάρχει ο νόμος της αγοράς και ένα θέατρο του παραλόγου όπου ανεβάζεται καθημερινά το έργο της τάχα μου Δημοκρατίας.

Με ηθοποιούς τους πολιτικούς, σκηνοθέτες τα μίντια και παραγωγό τις Αγορές.

Πληρώνουν οι Αγορές για να παίζεται το έργο που παρακολουθούμε όλοι εμείς.

Κι εμείς από κάτω που δεν έχουμε καταλάβει ότι είναι έργο, φανατιζόμαστε, συγκινούμαστε, πλακωνόμαστε μεταξύ μας, αγωνιούμε για την εξέλιξη και περιμένουμε το χάπι εντ κάθε φορά στις εκλογές.

Ποιος είναι ο σεναριογράφος; Πώς εμπνέεται; Πώς καθορίζεται κάθε φορά η επόμενη σκηνή;

Και πόση φαντασία ποια έχουν για να τσακώνονται για το προδιαγεγραμμένο «καλό» μας για χάρην της δημοκρατίας?

Ποντίκια είμαστε σε κλουβιά, με ειδικούς επιστήμονες γύρω γύρω που καθορίζουν την πλοκή του έργου ανάλογα με τις αντιδράσεις μας.

Γάιδαροι με ένα καρότο μπροστά που τρέχουμε συνέχεια για να το πιάσουμε.

Ανίκανοι να καταλάβουμε ότι δεν έχει καρότο. Το θέμα είναι να τρέχουμε μέχρι να ψοφήσει ο γάιδαρος.

Και δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από ένα μονάχο ποντίκι -ή γάιδαρο αν θες- που έχει συνείδηση ότι είναι ποντίκι.

Κι ας παλεύει καμιά φορά να γίνει ο επιστήμονας.

Το πολύ-πολύ να τσινίσει και να χαλάσει κανά δυο πειράματα, κανά δυο σκηνές απ΄ το έργο.

Αλλά ξέρεις πότε θυμώνουν περισσότερο πιτσιρίκο; Όταν τους δεις.

Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο από το δημοψήφισμα του 2015, εκτός από την έξαψη και την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει απ’ αυτό το προδιαγεγραμμένο, είναι η αηδία μου όταν έβλεπα τηλεόραση.

Το πόσο απροκάλυπτα ήταν ξαφνικά όλα.

Το πόσο πέσαν οι μάσκες και βγήκαν οι ποδιές του επιστήμονα στον αέρα.

Το πόσο ποντίκι ένιωσα.

Γι’ αυτό ή ήττα ήταν μεγαλύτερη μετά.

Και ξέρεις τι με θυμώνει ακόμα, πιτσιρίκο; Ότι αυτά είναι απλώς περασμένα ξεχασμένα.

Και τελικά, αυτό που φταίει είναι ότι είδαμε.

Τα σημαντικά είναι αόρατα για τα μάτια, είπε ο μικρός πρίγκηπας.

Εγώ τον Μικρό Πρίγκιπα τον διάβασα γύρω στα 20.

Τον διάβασα, τον ξαναδιάβασα και ένα καλοκαίρι που ήμουν συνέχεια άρρωστη και ήμουν συνέχεια σπίτι, έμαθα τυφλό σύστημα πληκτρολογώντας τον Μικρό Πρίγκιπα. Αλήθεια!

Το αγόρασα στα παιδιά μου.

Πήγα και στο σινεμά με τον μεγάλο να το δούμε, όταν ήταν 7 χρονών.

Ο μικρός πλάνταξε στο κλάμα. Κι εγώ η κακούργα ψιλοχαιρόμουν.

Γιατί έχω ένα παιδί με συνείδηση και ευαισθησίες. Και που πρέπει κάπως να θωρακίσω τελικά.

Γιατί όμως; Για να μην δει; Ή για να δει και να μην είναι χαζός; Και να μπορεί να βρει τις άμυνές του και τον τρόπο του να ζει;

Δεν τα βλέπω όλα μαύρα, υπάρχουν όμως και δεν μπορώ να κάνω ότι δεν τα βλέπω.

Θα μου πεις, εσύ διαλέγεις τι θα δεις. Και μετά μιλάς για ιδιωτεία.

Πόπη από Καλλιόπη

(Αγαπητή Πόπη, είναι κακό θέατρο. Και το έχουμε πληρώσει εμείς. Όλο. Αλλά αυτό θέλουμε να δούμε. Και αυτό βλέπουμε. Δεν αρέσουν στους Έλληνες τα νέα έργα. Προτιμούν την “ασφάλεια” των παλιών και γνωστών. Τα θεωρούν ακίνδυνα τα παλιά έργα. Πόπη, φυσικά και επιλέγεις τι θα δεις. Διαφορετικά, θα τρελαθείς. Και δεν είναι καλό αυτό. Η ιδιωτεία δεν είναι απαραίτητα επιλογή. Κάποιες φορές σε σπρώχνει στην ιδιωτεία ο αφόρητος κυνισμός των “συντρόφων” σου. Κουράζεσαι. Όλοι κουράζονται κάποτε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.