Σε αυτόν τον κόσμο ζούμε

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, ελπίζω να είσαι ακόμη ανάμεσά μας, να έχεις επιζήσει από τον κυκλώνα και να μην σε πήρε και σε σήκωσε. Όχι τίποτα άλλο, αλλά πού θα βγάζουμε κι εμείς τα εσώψυχά μας.

Σήμερα μιλούσα με τη Ρίτα, μία baby sitter, μισή Αφγανή και μισή Ρωσίδα, η οποία ζει στην Ολλανδία από τότε που ήταν ενός έτους.

Η Ρίτα σπουδάζει παιδαγωγικά και θέλει να μείνει στο Άμστερνταμ, σε μία δομή όπου ζουν πρόσφυγες μαζί με φοιτητές και κάποιους εργαζομένους που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα υπέρογκα ενοίκια της πόλης.

Στο πλαίσιο των σπουδών της είναι υποχρεωμένη να διαβάσει μερικά βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά διαφόρων ηλικιών, αφού πάνω σε αυτά τα βιβλία θα κληθεί να διδάξει τους μελλοντικούς μαθητές της.

Σήμερα είχε φέρει μαζί και το βιβλίο της, το οποίο απευθύνεται σε μαθητές 14 ετών και άνω, και έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και η ολλανδική, αφού πραγματεύεται ένα θέμα που θεωρείται ότι είναι καλό να γνωρίζουν τα παιδιά αυτών των ηλικιών.

Το βιβλίο ονομάζεται “54 minutes” και έχει ως θέμα τις επιθέσεις ενόπλων στα σχολεία.

Αφηγείται τα 54 λεπτά που ακολούθησαν την επίθεση ενός ενόπλου σε ένα λύκειο μέσω αφηγήσεων, όπου ο αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί τα κίνητρα του ενόπλου και διάφορες πτυχές της τρομοκρατίας.

Επίσης, διάβαζα τις προάλλες ότι σε σχολεία της πρωτοβάθμιας στην Αμερική -ακόμη και σε τάξεις όπου φοιτούν νήπια- γίνονται συχνά ασκήσεις για το πώς θα κρυφτούν στην περίπτωση επίθεσης.

Πάντως, φαίνεται ότι στην Αμερική έχουν καταλήξει -έπειτα από έρευνες φαντάζομαι- ότι η λύση για το πρόβλημα των επιθέσεων είναι να μάθουν τα παιδιά να κρύβονται.

Όχι να λήξουν το θέμα της οπλοκατοχής και να μην έχει ο καθένας πρόσβαση σε όπλο.

Ούτε ξέρω γω να δουν τι φταίει στην κοινωνία ή το εκπαιδευτικό τους σύστημα και παράγουν ψυχοπαθείς που επιτίθενται σε παιδάκια.

Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομακτικό: το ότι χρειάζεται τα νήπια να κάνουν αυτές τις ασκήσεις ή το ότι, όπως αφηγούνται οι δασκάλες τους, γνωρίζουν ήδη τι ακριβώς πρέπει να κάνουν σε αυτές τις περιπτώσεις και για ποιο λόγο.

Σοκ. Σε αυτόν τον κόσμο ζούμε.

Φιλιά,

Ελένη

Υ.Γ. Το γκράφιτι της φωτό είναι από την Αλαμπάμα και απεικονίζει τον Τραμπ να πυροβολεί με ένα όπλο ενάντια σε παιδιά που παρουσιάζονται ξαπλωμένα σε λίμνες αίματος. Όπως καταλαβαίνεις, σύντομα το γκράφιτι καλύφθηκε από τους “υπευθύνους” της πολιτείας.

(Φίλη Ελένη, όταν λέω ότι είναι όλο λάθος -και εμείς κάνουμε πως δεν είναι και πως σηκώνει βελτιώσεις- αυτό εννοώ. Η παράνοια θεωρείται πια κάτι απόλυτα λογικό. Όταν σχολιάζεις την παράνοια, γίνεσαι κι εσύ παρανοϊκός. Αυτό μας συμβαίνει και δεν το καταλαβαίνουμε. Το μυαλό μου -και το στομάχι μου- μου λένε πως αυτό το σύστημα είναι λάθος και θέλει κατεδάφιση. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.