Οι άνθρωποι είμαστε αυτοί που αποφασίζουμε

Καλημέρα Πιτσιρίκο,
Ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο.
Βρίσκομαι σε μια περιοχή που βιάσθηκε, βιάζεται και θα βιάζεται για πολλά χρόνια ακόμα από τους αποικιοκράτες, νεοαποικιοκρατες και τον κάθε λογής νεοφιλελεύθερο προπαγανδιστή του συστήματος.

Κάθε φορά πρέπει να ψάχνουμε τα αίτια και όχι τις αφορμές που, τεχνικά, τις περισσότερες φορές οδηγούν σε συγκρούσεις.

Το σύστημα εκμεταλλεύεται διαφορές που πολλές φορές είναι ανούσιες και οδηγεί τους λαούς σε εμφύλιες συρράξεις ή περιφερειακούς πολέμους.

Στο νότιο Σουδάν δεν είναι σύρραξη δύο προσώπων, είναι σύρραξη συμφερόντων.

Ένας ολόκληρος λαός πληρώνει τον ανταγωνισμό πολυεθνικών και της Ανώνυμης Εταιρείας Κίνα ΑΕ.

Στο υπέδαφος της κεντρικής και υποσαχάριας Αφρικής βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα πολύτιμων μετάλλων που χρησιμεύουν στην κατασκευή όλων των ηλεκτρονικών συσκευών που χρησιμοποιούμε.

Στην ίδια περιοχή έχει ανακαλυφθεί η μεγαλύτερη ποσότητα υπόγειων υδάτων.

Και εκεί είναι το κλειδί. Η μεγαλύτερη πολυεθνική η Κίνα ΑΕ, εχει βάλει πόδι στην περιοχή.

Ήδη, στο Τζιμπουτί υπάρχει η μεγαλύτερη βάση των Κινέζων εκτός Ασίας.

Το λιμάνι είναι ο μεγαλύτερος κόμβος εξαγωγής του πλούτου της Αφρικής προς την Ασία.

Κινεζικές εταιρίες φτιάχνουν έργα υποδομής από το Τζιμπουτί ως την Αντίς Αμπέμπα, την Τζούμπα, και το Χαρτούμ, οδικούς άξονες σιδηρόδρομο.

Ήδη, έχουν αποκτήσει πρόσβαση και στην Κένυα.

Οι παραδοσιακοί παίκτες της περιοχής προσπαθούν να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους.

Έτσι, μια ολόκληρη περιοχή υποφέρει από ασιτία, έλλειψη νερού και περίθαλψης. Ήδη, στο Κονγκό έχει επανεμφανιστεί ο Έμπολα.

Κάποιοι παλιότεροι θα θυμούνται την Μπιάφρα, το διακυβευμα ήταν ο έλεγχος του δέλτα του Νίγηρα και τα πλούσια σε αποθέματα πετρέλαια.

Αποτέλεσμα, η εξαθλίωση και ο θάνατος.

Ακόμα και σημέρα η ζωή στο δέλτα του Νίγηρα είναι ασύμφορη.

Βρίσκομαι εδώ κάτω για πολλοστή φορά. Πρωτοήρθα στο τέλος της δεκαετίας του 1980.

Εδώ κάτω υπάρχουν κοινότητες που αντιστέκονται και το τίμημα είναι βαρύ.

Η επιλογή που έχεις είναι ή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των διεθνών οργανισμών ή η αντίσταση.

Ο τρόπος είναι το κλειδί της επιτυχίας.

Σε αυτές τις κοινότητες εφαρμόζεται η κοινοκτημοσύνη και η πολυκαλλιέργεια.

Τα προϊόντα που παράγονται, διανέμονται εντός της Κοινότητας ισομερώς, και κάποια πωλούνται σε παζάρια, ώστε η κοινότητα να εξασφαλίζει καύσιμα και ανταλλακτικά.

Πολλές φορές συμμορίες μισθοφόρων προσπαθούν να ξεριζώσουν αυτές τις κοινότητες γιατί βρίσκονται σε περιοχές που τις εποφθαλμιούν εταιρείες.

Η επιβίωσή τους είναι δύσκολη και πληρώνεται με ανθρώπινες ζωές, όμως η εξασφάλιση επιβίωσης με αξιοπρέπεια πρώτη προτεραιότητα.

Κάθε φορά που έρχομαι, ξεκινάω από το Νίγηρα και φτάνω στην Κένυα, περνώντας από όλες άυτες τις χώρες που γειτνιάζουν.

Οι κοινότητες επιβίωσης όταν πρωτοξεκίνησαμε ήταν μετρημένες στα δάχτυλα· σήμερα τα νέα ταξιδεύουν, η εναλλακτική υπάρχει, και περισσότεροι δοκιμάζουν να στήσουν κάτι παρόμοιο.

Κάποιες από αυτές τις πρώτες κοινότητες σήμερα μπορούν και πωλούν προϊόντα τους και εκτός της τοπικής κοινωνίας.

Το καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται στην ανισότητα. Όμως, οι άνθρωποι είμαστε αυτοί που αποφασίζουμε.

Όλα αυτά τα χρόνια έχω συναντήσει, όπως τους έχει αποκαλέσει εύστοχα σε κείμενο του ο Γ.Κ., γενίτσαρους του συστήματος.

Τέτοιους γενίτσαρους ελληνικής καταγωγής συνάντησα και εδώ.

Οι γενίτσαροι του συστήματος βρίσκονται παντού.

Εδώ στην Αφρικη, στην Ασία στις χώρες του κόλπου, στην Νότιο Αμερική, παντού.

Η καταγωγή δεν μετράει, ο ανθρωπισμός δεν ισχύει.

Στις χώρες του κόλπου σε όλες σε οποιοδήποτε έργο απασχολούνται εργάτες και επιστημονικό προσωπικό.

Στους πρώτους συμπεριλαμβάνονται εργάτες από όλες τις φτωχές χώρες της Ασίας, Νεπαλεζοι, Πακιστανοί, Μπαγκλαντεσιανοί, και Φιλιππινέζοι κυρίως σε υπηρεσίες.

Η κατάσταση τους γνωστή, δούλοι.

Για να μπορέσουν κάποιοι άνθρωποι να βγάλουν την πραγματικότητα έξω, έχασαν τη ζωή τους.

Στο επιστημονικό προσωπικό απασχολούνται Ευρωπαίοι μεταξύ αυτών και Έλληνες.

Δεν είδα κανέναν να καταγγέλει τις συνθήκες εργασίας· αντίθετα, θα έλεγα ο εκθειασμός του τρόπου λειτουργίας αυτών των χωρών απο μέρους τους, δικαιώνει τον χαρακτηρισμό “γενίτσαρος”.

Όλοι τους με πτυχία, μεταπτυχιακούς τίτλους αποκτημενους από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, χρηματοδοτούμενα κυρίως από μεγάλες εταιρείες.

Εγώ θα στέκομαι πάντα απέναντι και ο σκοπός είναι η καταστροφή αυτού του απάνθρωπου συστήματος.

Νομίζω ότι σε όλα τα κείμενα που σου έχω στείλει ο προσανατολισμός μου είναι εμφανής.

Αυτό το σύστημα δεν σηκώνει βελτιώσεις.

Σήμερα δεν χρειάζεται και το θεωρώ και ανούσιο να βγει καποιος στους δρόμους για να κάνει επανάσταση, να σπάσει και να διαδηλώσει.

Στις ημέρες μας, όπου οι αγορές -αυτή η αφανής οικονομική δικτατορία- ορίζουν τις τύχες του κοσμου, η απάντηση πρέπει να είναι με τα ίδια τους οπλα.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν επιτρέψει στις κυρίαρχες εταιρείες να επιβάλλουν τη δική τους άποψη τον ολοκληρωτισμό.

Η αντεπίθεση σήμερα πρέπει να βασίζεται στη χρήση των ίδιων των όπλων τους, στη χρήση της τεχνολογίας.

Η προπαγάνδα πρέπει να αποκρούεται με τα ίδια μέσα.

Ο Ασάνζ τους πείραξε πολύ, όμως ακόμα και σήμερα δεν κατάφεραν να τον τελειώσουν.

Είναι στην ουσία φυλακισμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού.

Η πορεία του -και ο τρόπος που λειτουργούσε- μας διδασκει ώστε να αποφύγουμε τα ίδια λάθη.

Η σπορά πάντα δεν αποδίδει, κάνουμε πολλές φορές λάθος στο είδος του σπόρου και τις καιρικές συνθήκες.

Όταν με βάση την εμπειρία μας βάλουμε τον σπόρο και τον καλλιεργήσουμε, το πιο πιθανό είναι να έχουμε συγκομιδή.

Το μπλογκ σου, πιτσιρίκο, ρίχνει σπόρους σε άγονο έδαφος κυρίως, και όμως ακόμα και τα ξερικά χωράφια καρπίζουν.

Χρειάζεται χρόνος και κυρίως αντοχή.

Ο δρόμος αυτός είναι αγώνας αντοχής και όχι ταχύτητας, είναι υπέρμαραθώνιος και όχι κατοστάρι.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά, όμως πριν λίγο μου ήρθε ένα μήνυμα ότι ένας φίλος από Ινδονησία βρέθηκε σε ενα χαντάκι· ήταν ο φίλος που μαζί είχαμε επισκεφτεί τα λασπωμένα ορυχεία που αποκλειστικά εργάζονται παιδιά για να βγάζουν τα πολύτιμα μέταλλα για τα έξυπνα τηλέφωνα μας, είναι ο ίδιος φίλος που είχαμε πάει στη Ντάκκα στα εργοστάσια που φτιάχνουν τα επώνυμα ρουχαλακια που φοράμε.

Εκεί όπου παιδιά και νέες γυναίκες δουλεύουν στις ραπτομηχανές 16 ώρες κάθε μέρα, τρώνε εκεί, αποπατούν στο ίδιο σημείο σε κουβάδες, και το βράδυ στρώνουν να κοιμηθούν.

Ναι, ξέρω το σηματακι το επώνυμο που φοράμε στο στήθος είναι πολύ πιο σημαντικό από τις ζωές.

Με συγχωρείς, φίλε Πιτσιρίκο, αλλά πρέπει να κλείσω εδώ.

Δεν ξέρω αλλά αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Γιάννη Σκαρίμπα, το Σπασμένο Καράβι, ντυμένο με τη μουσική του Γιαννη Σπανού σε ερμηνεία Κωστα Κάραλη.

Καλημέρα Πιτσιρίκο, να είσαι παντα καλά.

NIZ
Dalat

(Αγαπητέ φίλε, οι άνθρωποι είμαστε αυτοί που αποφασίζουμε και -όπως έγραψες στο προηγούμενο κείμενό σου- κανείς πια δεν είναι αθώος. Το πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Οπότε, αφού οι ίδιοι είναι εθελόδουλοι, θεωρούν λογικό να υπάρχουν σκλάβοι. Δεν πιστεύω στις μάζες και στην επανάσταση που μετατρέπει τους εξουσιαζόμενους σε εξουσιαστές. Πιστεύω στη συνειδητότητα. Όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων αποκτήσει συνειδητότητα, όλα θα αλλάξουν. Όσο για το μπλογκ μου, η κρίσιμη απόφαση ήταν να μην γίνω υπάλληλος των ολιγαρχών ή της κυβέρνησης. Αλλά πόσοι είναι αυτοί που το κάνουν αυτό; Αν το σκεφτείς, είναι θλιβερό. Ειδικά, επειδή πολλοί έλεγαν και πολύ επαναστατικά λόγια. Οι άνθρωποι αποφασίζουν. Και αποφασίζουν να είναι δούλοι και γλείφτες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.