Μία ακόμη επέτειος του Οκτώβρη

Μία ακόμη επέτειος. Ένα ακόμη εορταστικό «Όχι» χαμένο μέσα σε μια ζωή γεμάτη ντροπιαστικά «Ναι». Οι άξιοι πρόγονοι. Οι ανίκητοι ήρωες πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας που, όμως, στο τέλος νικήθηκαν και υποχρεώθηκαν σε έναν ανελέητο κι αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που κράτησε κοντά 40 χρόνια.

Για το χατίρι του βασιλιά, για την σωτηρία των γερμανοτσολιάδων, για τα συμφέροντα των Εγγλέζων πρώτα και των Αμερικάνων ύστερα.

Και κάθε μέρα, από εκείνο το κρύο πρωϊνό του Οκτώβρη του 1940 που η τότε ελληνική κυβέρνηση του φασίστα Μεταξά, κάτω από την πίεση του αγγλόφιλου βασιλιά Γεώργιου και της συμμάχου Μεγάλης Βρετανίας, βροντοφώναξε το «Όχι» στους Ιταλούς του Μουσολίνι, παρελάσεις, σημαιάκια κι αφιερώματα στα τηλεοπτικά κανάλια.

Διθύραμβοι για το πόσο σπουδαίοι υπήρξαμε ως έθνος, λέξη για το πόσο παραδομένοι και ξεφτιλισμένοι είμαστε σήμερα.

Εορτάζουμε όχι την ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 12 Οκτώβρη του 1944, αλλά την έναρξη του πολέμου στις 28 του Οκτώβρη του 1940.

Παράδοξο θα έλεγε κανείς αλλά μεγαλύτερο παράδοξο θα ήταν ο εορτασμός της επετείου για την απελευθέρωση της χώρας, δίχως να επιτρέπεται να μνημονεύσεις το όνομα εκείνου που πολέμησε για αυτήν, δίχως να μπορείς να πεις το όνομα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Άσε που κι αυτή η ιστορία σχετικά με την απελευθέρωση της πρωτεύουσας είναι τόσο μα τόσο σύντομη.

Την επομένη της απελευθέρωσης, άνδρες και γυναίκες του 6ου τάγματος του ΕΛΑΣ έδωσαν άγρια και πολύωρη μάχη με την γερμανική φρουρά, αποτρέποντας την ανατίναξη από αυτούς του εργοστασίου της Ηλεκτρικής στο Κερατσίνι.

Στις 15 του Οκτώβρη, τρεις μόνο ημέρες μετά την υποστολή της σβάστικας από τον βράχο της Ακρόπολης, διαδήλωση του ΕΑΜ στο Σύνταγμα πνίγεται στο αίμα από τα πυρά γερμανοτσολιάδων παρακρατικών που η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου είχε περιορίσει στο ξενοδοχείο «Ερμής» αλλά είχε …ξεχάσει να αφοπλίσει.

Τότε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ θα μπορούσε σχετικά εύκολα, με τις βοηθητικές του μόνον δυνάμεις, να ελέγξει την πρωτεύουσα.

Όμως, δεν το θέλησε.

Κι όταν δεν θέλεις να κάνεις κάτι, δεν μπορείς να κάνεις αυτό που δεν θέλεις.

Το ΕΑΜ προτιμούσε έναν έντιμο συμβιβασμό, την στιγμή που θα μπορούσε να επιβάλει την θέληση του.

Το μόνο που τελικά κατάφερε ήταν αναβολή της στρατιωτικής σύγκρουσης κατά 6 βδομάδες, χρόνος αρκετός όπως αποδείχτηκε για να ενισχυθούν σημαντικά τα βρετανικά στρατεύματα που είχαν αποβιβαστεί στην Αττική μετά την φυγή των Γερμανών και τελικά να επιβληθούν στην μάχη της Αθήνας που άρχισε την 3η του Δεκέμβρη του 1944.

Ούτε δυο μήνες μετά την απελευθέρωση, βρετανικά Spitfires βομβάρδιζαν και πολυβολούσαν τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, και βρετανικά άρματα μάχονταν μέσα στα ερείπια των σπιτιών στα Εξάρχεια και στην Καισαριανή.

Για ποια απελευθέρωση και από ποιον κατακτητή μπορούμε να μιλάμε, ιδίως όσοι γνωρίζουμε, έστω και στοιχειωδώς, την μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας από τότε μέχρι και σήμερα;

Πώς να κρύψεις όλη αυτή την βρωμιά και την προδοσία μέσα σε μια επέτειο που αφορά ένα γεγονός διάρκειας μόλις 52 ημερών;

Οπότε, η έναρξη του πολέμου είναι μοιραία η πιο εύπεπτη επέτειος για την Ελλάδα.

Με την κατάλληλη εθνική μυθολογία στο περίβλημα, καλύπτονται όλοι οι προδότες και όλοι οι μετέπειτα συνεργάτες των ναζί.

Κάτω από το μεσοφόρι της ηπειρώτισσας γυναίκας που εφοδίαζε με τρόφιμα και πολεμοφόδια τις μονάδες προκάλυψης των συνόρων, κρατώντας όρθιο το μέτωπο στις δύο κρίσιμες βδομάδες του πολέμου, κρύφτηκαν όλοι αυτοί που συνεργάστηκαν πρώτα με τους Γερμανούς και μετά με τους Αγγλοαμερικάνους.

Εκείνοι που κυβέρνησαν μετά τον πόλεμο την Ελλάδα.

Εκείνοι που έκαναν και τα παιδιά τους πρωθυπουργούς.

Εκείνοι που ουσιαστικά κυβερνούν ακόμα τον τόπο, δέκα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας.

28η Οκτώβρη του 2018. Σημαιάκια, παρελάσεις, δεκάρικοι στις πλατείες και στα τηλεοπτικά studios.

Διαμαρτυρίες για το Σκοπιανό πριν την παρέλαση στην Θεσσαλονίκη.

Παραινέσεις στον Καμμένο να παραιτηθεί «για να σωθεί η Μακεδονία μας».

Μπουρδολογίες και κοινοτυπίες (για μία ακόμα φορά) από όλους τους πολιτικούς, με πρωταθλητή (για μία ακόμα φορά) το ζαβό παιδί του Δράκουλα που ευχήθηκε χωρίς να τρολάρει τον εαυτό του, τα εξής: «H δική μας γενιά να πει «Όχι» στο λαϊκισμό και τη μισαλλοδοξία».

Ανοησία και υποκρισία στον μέγιστο βαθμό, λίγους μόνο μήνες πριν την επόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, την νέα κατάρρευση και νέα επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την πιθανή εισαγωγή διπλού νομίσματος.

Μέχρι τότε, η Ελλάδα που βγαίνει από τα μνημόνια, η Ελλάδα που βγαίνει ξανά στις αγορές, η Ελλάδα που «αναπτύσσεται», η Ελλάδα που επιμένει, κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Ο πίνακας «Δύο Μαϊμούδες» του Pieter Bruegel του πρεσβύτερου, ταιριάζει πολύ με την σημερινή κατάσταση των Ελλήνων. Το κλειδί για την ερμηνεία του έργου βρίσκεται στις αλυσίδες με τις οποίες είναι δεμένα τα δύο ζωντανά.

(Φίλε Ηλία, οι Έλληνες προτιμούν σταθερά τα ψέματα, τους εθνικούς μύθους, την υποκρισία και τον ψευτοσυναισθηματισμό. Γιαγιάδες με σημαίες, πιτσιρίκια ντυμένα τσολιαδάκια, κούφια λόγια, και το βράδυ όλοι στην τηλεόραση να δούμε μπάλα και “Ελλάδα έχεις ταλέντο”. Ελλάδα, έχεις ταλέντο στην αφασία. Εν τω μεταξύ, η χώρα χάθηκε αλλά όλοι αισθάνονται πολύ ήρωες. Εθνικές εορτές και παρελάσεις σε προτεκτοράτο. Ηλία, οι Έλληνες είναι σε ομαδική παράνοια. Δεν είναι αστείο το θέμα, πρέπει να μιλήσει η επιστήμη. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.