Ομορφιά και αγάπη

Φίλε μου Πιτς, δεν είμαι σε κάποια παραλία, που πολύ θα ήθελα, μιας κι ο καιρός μόνο για να τσαλαβουτάς μέσα στις σαλαμούρες δεν είναι, αλλά στο μαγαζί, προσπαθώντας κι εγώ να επιζήσω μέσα σε όλο αυτό το κακό οικονομικό συναπάντημα.

Μαγαζί με τυριά και αλλαντικά. Αυτή τη δουλειά κάνω. Είμαι μικρομεσαίος μαγαζάτορας. Είμαι μπακάλης. Παντοπώλης. Ελεύθερος επαγγελματίας. Εσύ το ξέρεις.

Ορίστε όμως να το διευκρινίσω έστω σ’αυτήν εδώ την “σκηνή” που μας δίνεις το βήμα, ώστε να μην έχει και παράπονο ο Χριστόφορος, που δεν το έκανα στην δική του.

Αλλά, απαντώντας στην παράστασή του, με έμφαση τη φράση “Έχω μαγαζί”, όταν με ρώτησε τι δουλειά κάνω, πίστευα ότι θα καταλάβαινε πόσο ήρωας είμαι -εγώ και πολλοί σαν εμένα- και θα του έδινα μια καλή πάσα για το υπέροχο πρόγραμμά του.

Όμως, η λέξη “μαγαζί” σ’αυτή τη χώρα, έχει κι άλλες προεκτάσεις, τις οποίες, στην συγκεκριμένη στιγμή στην παράσταση και κάτω από τα τρελά γέλια μέχρι δακρύων, τις λησμόνησα.

Με το δίκιο του λοιπόν, από κει και πέρα, να γραφτώ στα κιτάπια της συγκεκριμένης παράστασης, ως, “Ο έχω μαγαζί”.

Ο έχω μαγαζί, που τον ευχαριστεί πολύ για το υπέροχο ψυχοθεραπευτικό πρόγραμμα που απόλαυσα, εγώ και η παρέα μου!

Το κείμενο αυτό, δεν στο γράφω για όλα τα προηγούμενα που ανέφερα. Απλά, ήταν μια κωμική παρένθεση στα υπόλοιπα που θέλω να γράψω.

Θα ξεφύγω λίγο απ’τον χιουμοριστικό τρόπο που σε έχω συνηθίσει όταν γράφω σχόλια στην σελίδα σου ή όταν σου γράφω κείμενα διαμαρτυρίας που δεν αξιώνεσαι να πάμε για καφέ και θα αναφερθώ λίγο στο θέμα που βλέπω να ακροβατεί στο μπλογκ τις τελευταίες μέρες, για το νόημα της ζωής.

Για τον κάθε άνθρωπο Πιτς μου, το νόημα της ζωής έχει και διαφορετική σημασία.

Έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες. Τι παιδεία έχει. Σε τι οικογένεια έχει μεγαλώσει. Η μόρφωσή του. Οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν. Η κοινωνία που ζει. Οι πολιτικές του και ηθικές του απόψεις. Οι εμπειρίες του. Τα προβλήματα που του έφερε η ζωή με ποιο τρόπο και πόση δύναμη προσπάθησε να τα αντιμετωπίσει.

Και φυσικά, τα πιο κύριο: η αγάπη. Η αγάπη, Πιτσιρίκο μου, δίνει το μεγαλύτερο νόημα στη ζωή.

Τι πιο μεγάλο, από το να έχεις καταφέρει στη μία και μοναδική ζωή που σου δόθηκε, να προσφέρεις την αγάπη απλόχερα χωρίς αντάλλαγμα. Στον εαυτό σου, στον διπλανό σου, μέχρι και σε μια μέλισσα που ψυχορραγεί πάνω στα κύματα, όπως σωστά ανέφερε και ο κ. Σπανός.

Και δεν εννοώ την αγάπη με την χαζοχαρούμενη έννοιά της αλλά την αγάπη που προέρχεται μέσα από την κατανόηση, τον σεβασμό, την αλληλεγγύη και την έλλειψη παρωπιδισμού, φθόνου και συμπλεγμάτων.

Η αγάπη που προέρχεται, όταν είσαι ικανός να δεις την ομορφιά μέσα σε τόση ασχήμια.

Γιατί, όσο μαύρα κι αν φαίνονται τα πράγματα, δεν κυριαρχεί η ασχήμια Πιτς μου.

Απλά, έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη υπαρκτή αντίθεση. Που αν ήμασταν ικανοί να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στην μία της όψη –αυτή της ομορφιάς–, τότε το νόημα της ζωής θα ήταν κάτι πολύ εύκολο να το ανακαλύψει ο καθένας.

Ακόμα περισσότερο, στις αντιθέσεις που προσφέρει απλόχερα η ίδια.

Να βρέχει μια χειμωνιάτικη ημέρα, αλλά να έχει ήλιο. Να φέρνουν τα σύννεφα, τις σταγόνες της βροχής από μακριά.

Ένα λουλούδι μόνο κι έρημο, φυτρωμένο πάνω σ’ έναν ξερό βράχο.

Η μεγάλη σκιά ενός πολύ μικρού αντικειμένου, από το παιγνίδι του φωτός.

Το μοναδικό έγχρωμο στοιχείο που έχει προσθέσει ο σκηνοθέτης, σ’ ένα μαυρόασπρο φιλμ.

Ο έρωτας, που είναι τόσο γλυκός όσο ένα πικραμύγδαλο και συνάμα τόσο πικρός όσο ένα σύκο.

Η δύναμη της μουσικής, να υφίσταται μέχρι και στη σιωπή που υπάρχει ανάμεσα στις νότες.

Η ζωή, το μεγαλύτερο δώρο, που ξεκινά με κλάμα.

Η γραμμή του ορίζοντα ως ένα τέλος που δεν υφίσταται.

Το δάκρυ της χαράς.

Και πολλά και διάφορα. Το οτιδήποτε, τυχαίο ή μη, που κάνει τη διαφορά.

Το οτιδήποτε που σε γεμίζει αγάπη και σου δίνει νόημα να ζεις.

Αυτά τα ολίγα είχε να πει ένας απλός μπακάλης. Κι αν δεν τα νομίζει καλά, μη δίνετε σημασία. Θα φταίει το καθημερινό κολύμπι μέσα στις σαλαμούρες.

Με εκτίμηση!

Βαλαβάνης Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, είναι να μην σε βάλει στο μάτι ο Χριστόφορος Ζαραλίκος στις παραστάσεις του. Αν κάνεις το λάθος και απαντήσεις σε μια από τις “αθώες” ερωτήσεις που κάνει ο Χριστόφορος στους θεατές στην αρχή των παράστάσεών του, είναι βέβαιο πως θα γίνεις ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Και βέβαια, είναι ωραίο αυτό. Είναι, όντως, πολύ ψυχοθεραπευτικό. Δημήτρη, η ομορφιά κυριαρχεί. Συμφωνώ μαζί σου. Η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να την δουν. Δεν μπορούν να την δουν όλοι. Εσύ, όμως, την βλέπεις. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.