Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσουμε άνθρωπο

Αγαπητέ Πιτσιρίκο
Τη μέρα που σκότωσαν τον Ζακ είδα τυχαία το βίντεο εκείνο, με τις κλωτσιές στο κεφάλι, καθώς περνούσα απ το καθιστικό στο σπίτι των γονιών μου.

Δεν ήξερα ακόμα ποιος, τι, πώς, το μόνο που ήξερα ήταν ό,τι έδειχνε η γυμνή εικόνα.

Έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω, ανυπεράσπιστο, κι από πάνω του κάποιους δειλούς να τον εξοντώνουν με μίσος.

Και γύρω κόσμος, άλλοι αδιάφοροι, άλλοι λίγο κότες για να μιλήσουν, άλλοι να παρακινούν
στο φόνο.

Ίσως και κάποιοι είχαν απλά παραλύσει μπροστά στο ‘κακό’.

Θυμήθηκα μια σκηνή κάποια χρόνια πριν σε κεντρικό-απόκεντρο δρόμο της πόλης μου.

Περνούσα από κει γυρίζοντας απ τη δουλειά. Μια ασυνήθιστη ταραχή, φωνές μπλεγμένες μ έκαναν να γυρίσω το κεφάλι.

Πήγα κοντά. Ένας κύριος γύρω στα πενήντα, με αφρόντιστα ρούχα, όψη αρρώστου, ασυντόνιστες κινήσεις. χτυπιόταν μ’ έναν άλλον σε λίγο καλύτερη κατάσταση.

Μια ηλικιωμένη κυρία, μ’ εμφάνιση παραιτημένη κι εκείνη λίγο πιο πέρα ούρλιαζε κάτι ακατάληπτα.

Έλεγαν οι γύρω για ναρκωτικά, συχνές φασαρίες μεταξύ τους, ο ένας είχε βρίσει τη μάνα του άλλου (την ηλικιωμένη γυναίκα).

Γινόταν συχνά αυτό στη γειτονιά είπαν.

Εν τω μεταξύ. οι άντρες χτυπιόνταν, τα αίματα έτρεχαν, η γυναίκα ούρλιαζε και κατά διαστήματα ορμούσε κι έδινε κι εκείνη από καμία.

Είναι συντριπτικό συναίσθημα να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι μπροστά στη βία, στο άσχημο, στον ανθρώπινο πόνο στην φοβερή του έκφραση.

Φόβος; Αδυναμία;

Άρχισα να κλαίω και να τους λέω: “Σας παρακαλώ… Σας παρακαλώ…”

Πρέπει να ήμουν τόσο αστεία και τόσο παράταιρη που ξαφνιάστηκαν και σταμάτησαν το ξύλο.

Γύρισαν και με κοίταξαν όπως ήταν μέσα στα αίματα, απορημένοι.

Λίγο μετά ήρθε η αστυνομία ειδοποιημένη από κάποιον γείτονα και τους πήρε όλους μέσα.

Δεν έμαθα τι απέγιναν, αν και ίσως δε χρειάζεται και πολλή φαντασία.

Η βία μπορεί και να μας παραλύσει. Να νιώσουμε ανήμποροι. Αυτό ήθελα να σου πω.

Όμως, αν υπερασπιζόμαστε τον αδύναμο, τον διαφορετικό, εκείνον που είναι πεσμένος κάτω, κι ας μην ταιριάζει η όψη του ή η ζωή του με την τακτοποιημένη δική μας, την επόμενη φορά μπορεί να σωθεί μια ζωή.

Πάντα θυμάμαι το Βέγγο σε μια ταινία να κλαίει απαρηγόρητα και να φωνάζει: “Σκότωσα άνθρωπο… Σκότωσα άνθρωπο…”

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσουμε άνθρωπο. Νομίζω το να μην τον υπερασπιστούμε την ώρα του κινδύνου είναι ένας απ’ αυτούς.

Τις ευχές και την αγάπη μου.

Λ.

(Αγαπητή φίλη, το να παίζουν μπουνιές δυο άνθρωποι μεταξύ τους μπορώ να το καταλάβω, αν και δεν είναι κάτι που με χαροποιεί. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι να είναι ο άλλος κάτω και να τον κλωτσάνε στο κεφάλι. Ή να χτυπούν δέκα άνθρωποι έναν άνθρωπο. Αυτό είναι φασισμός. Και το κάνουν και πολλοί από αυτούς που δηλώνουν “αντιφασίστες”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη “αμαρτία” από το να σκοτώσεις έναν άνθρωπο. Γνώρισα ανθρώπους που σκότωσαν ανθρώπους σε μάχη ή σε ατύχημα, και κανείς τους δεν μπορούσε να το ξεπεράσει. Πώς ζεις μετά, αν σκοτώσεις έναν άνθρωπο; Δεν θέλω να το μάθω. Δεν υπερασπιζόμαστε τους αδύναμους. Βία δεν είναι μόνο το ξύλο. Βία είναι και όλοι αυτοί οι εξαθλιωμένοι γύρω μας, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και εμείς κάνουμε πως δεν τους βλέπουμε. Η βία της αδιαφορίας. Επίσης, κάποτε να αναρωτηθούμε σοβαρά γιατί είναι οι άνδρες που σκοτώνουν και θέλουν να τους πλακώσουν όλους στις μπουνιές. Είναι οι άνδρες που σκοτώνουν με μεγάλη ευκολία, δεν είναι οι άνθρωποι. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.