Ο παππούς ο Γιώργος

Ο παππούς ο Γιώργος πεθαίνει. Σήμερα, αύριο, ίσως σε μια εβδομάδα, δεν ξέρω, αλλά ποιος ξέρει;

Ο παππούς ο Γιώργος θα γίνει 96 τον Ιανουάριο, αν δεν σταματήσει να μετράει ο χρόνος του. Αλλά θα σταματήσει. Όπως όλων μας, απλά στην περίπτωση του παππού του Γιώργου το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας. Ίσως και να μην σταματήσει ακόμα. Ποιος ξέρει;

Ο παππούς ο Γιώργος έζησε πολλά χρόνια. Περισσότερα από πολλούς. Και τα περισσότερα ήταν καλά. Και ευτυχισμένα. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον, έτσι έδειχνε.

Ο παππούς ο Γιώργος πολέμησε, σπούδασε, δούλεψε, έκανε παιδιά, εγγόνια.

Ο παππούς ο Γιώργος γλέντησε, είχε πολλούς φίλους, που έχουν πεθάνει όλοι.

Ο παππούς ο Γιώργος γνώρισε δισέγγονο. Έχασε ένα και γνώρισε ένα. Μακάρι έτσι να προστέθηκε λίγη ακόμα ευτυχία στη ζωή του.

Τον τελευταίο καιρό, ο παππούς ο Γιώργος έχει γίνει σαν την Ζωή, η οποία έγινε ενός χρονού πριν μια εβδομάδα. Έτρωγε το φαγητό της γιατί δεν μπορούσε να μασήσει. Τώρα σταμάτησε να τρώει. Φοράει πάνα, γιατί δεν μπορεί να σηκωθεί. Πρέπει κάποιος να τον πλένει, να τον φροντίζει σαν την Ζωή.

Την Ζωή κανένας δεν βαρυγκωμά να την φροντίζει. Όταν πρέπει να πλυθεί, τρέχουμε όλοι μέσα στη χαρά να την πλύνουμε.

Όταν πρέπει να πλυθεί ο παππούς ο Γιώργος όλοι βρίζουμε από μέσα μας κι από έξω μας μερικές φορές.

Ίσως φοβόμαστε, γιατί βλέπουμε το τέλος, βλέπουμε τον εαυτό μας να καταλήγει έτσι;

Μακάρι να καταλήξουμε έτσι, μετά από 96 χρόνια να χρειαστούμε για έναν μήνα κάποιον να μας φροντίσει.

Ο παππούς ο Γιώργος είναι θυμωμένος. Θυμωμένος βαδίζει ο γέροντας προς τον θάνατο λένε;

Δεν θυμάμαι. Είναι θυμωμένος που έχει καταντήσει έτσι. Θέλει να πεθάνει. Χθες ζητούσε από τη μαμά μου να τον βοηθήσει να αυτοκτονήσει.

Η αγαπημένη γιορτή του παππού του Γιώργου είναι τα Χριστούγεννα. Μας βάζει όλους να ψωνίζουμε δώρα, μας ψωνίζει κι αυτός και κάνουμε ανταλλαγή. Δεν τον νοιάζει, όταν του δίνουμε τα δώρα του. Αλλά μας κοιτάει μέσα στα μάτια, όταν ανοίγουμε τα δικά του.

Κάθε Χριστούγεννα έχουμε μεγάλη γιορτή. Ίσως φύγει τα Χριστούγεννα, την αγαπημένη του μέρα.

Ελπίζω να μην ταλαιπωρηθεί πολύ. Και θέλω να του πω να μη φοβάται. Αλλά είναι δυνατόν να μη φοβάται;

Δεν ξέρω γιατί ήθελα να σου γράψω για τον παππού τον Γιώργο. Ίσως για να γράψει κάποιος κάτι για αυτόν. Είναι σπουδαίος και σημαντικός. Είναι ο παππούς μου και τον αγαπάω πολύ.

Καλές γιορτές, πιτσιρίκο μου. Με υγεία και αγάπη.

Ε.

(Αγαπητή φίλη, ο παππούς ο Γιώργος έχει την ανάμνηση της δύναμής του. Κι αυτό είναι αφόρητο για έναν άνθρωπο που γερνά. Ιδιαίτερα, για τους άνδρες. Αλλά αυτή είναι η φύση των πραγμάτων. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα αποφεύγουν να μιλούν για τον θάνατο. Λάθος τους. Μπορεί ο παππούς ο Γιώργος να μην φοβάται τον θάνατο. Μπορεί να είναι πάρα πολύ κουρασμένος. Και η κούραση νικάει τον φόβο. Κάποτε, ο πατέρας μιας φίλης ήταν στο νοσοκομείο. Είχε κάνει χημειοθεραπείες αλλά το τέλος ερχόταν. Πήγα στο νοσοκομείο να τον δω. Έξω από το νοσοκομείο έβγαλα τη μαύρη μπλούζα που φορούσα -λίγο καιρό πριν είχε πεθάνει ο πατέρας μου- και φόρεσα μια μπλε που αγόρασα στο δρόμο. Χάρηκε που με είδε. Με ήξερε από παιδί. Με ρώτησε τι κάνει ο πατέρας μου, του είπα πως ήταν μια χαρά, όπως θα ήταν και ο ίδιος σε λίγο. Του έτριψα λίγο τα πόδια και τον ρώτησα αν θέλει κάτι. “Τίποτα” μου είπε. Εκείνη τη στιγμή είδα στα μάτια του πως είχε κουραστεί πια και ήθελε να πεθάνει. Κουράζονται κάποτε οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα και στην κούραση. Ο παππούς ο Γιώργος είναι μέσα σας. Και πάντα θα είναι. Την αγάπη μου. Καλές γιορτές.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.