Θα ανθίσουν πάλι τα λουλούδια

Πιτσιρίκο
Διάβασα το ειλικρινές γράμμα του φίλου με το (κάποτε) ανθισμένο μπαλκόνι. Τις οικονομικές δυσκολίες και τις παροτρύνσεις των οικείων που έφεραν την ξενιτιά. Την ξενιτιά, τις δύο χωριστές ξενιτιές, που έφεραν (ή επιτάχυναν) το χωρισμό με την κοπέλα του.

Σε κάποιο σημείο ανέφερε ότι τα τελευταία δυο χρόνια όλα ασχήμισαν. Και οι ίδιοι.

Έρχονται και τέτοια χρόνια. Που νιώθουμε πως έχουμε χάσει το πρόσωπό μας.

Θυμήθηκα συνειρμικά δυο πολύ γνωστούς δίδυμους της ελληνικής δισκογραφίας, και τον καλλιτεχνικό “χωρισμό” τους αρκετά χρόνια πριν.

Είχε δώσει συνέντευξη ο ένας τους τότε, σε γνωστό μουσικό περιοδικό της εποχής κι εξηγούσε.

Σε κάποιο σημείο θυμήθηκε τη γέννηση ενός τραγουδιού τους, τότε, στα ανθισμένα χρόνια.

Πώς του τηλεφώνησε ο αδερφός του μέσα στη νύχτα και του το τραγούδησε στο ακουστικό, με μια κιθάρα. Κι έκλαιγε εκείνος, αγουροξυπνημένος στο κρεβάτι, μ’ αυτό που άκουγε. Γι’ αυτό χώριζαν είπε. Γιατί είχε πια εκλείψει εκείνη η συγκίνηση.

Το τραγούδι δεν ήταν ερωτικό. Περιείχε αυτοκριτική. Σκληρή. Και πολλή τρυφερότητα. Για τον άλλον Άνθρωπο.

Σ’ ένα βίντεο από τα φοιτητικά χρόνια της αδερφής μου, περνάει η κάμερα πάνω από τα λαμπερά πρόσωπα, τις αράγιστες ακόμα καρδιές.

Σε μια στιγμή “τσακώνει” το Γιώργο, ένα φίλο σπάνιο. Από κείνους που μιλούσαν ελάχιστα, που περνούσαν τις φουρτούνες μόνοι κι αθόρυβα, που το βλέμμα είχε νοιάξιμο σιωπηλό και μια σπιθίτσα χιούμορ πάντα. Που το χαμόγελό τους δεν άλλαξε.

“Πες μας κάτι για τη ζωή σου” του λέει ο αυτοσχέδιος κάμεραμαν. “Η ζωή μου είναι ένα τραγούδι.” απαντά εκείνος.

Λίγα γραμμάρια λόγια.

Συχνά σκέφτομαι την αγάπη σαν ένα καντήλι με λαδάκι, αναμμένο. Στους άγριους καιρούς χαμηλώνει τη φλογίτσα μόνο.

Κι αν κάποτε απομείνει μοναχή, πιάνει το τραγούδι.

Θα το ξαναφτιάξει το μπαλκόνι του, το ανθισμένο, ο φίλος. Κι ακόμα πιο όμορφο.

Τα λουλούδια δίνουν, φουντώνουν κι ευωδιάζουν όταν τ’ αγγίζουν τρυφερά, παιδεμένα χέρια.

Χώμα, σπόρος, νερό κι αγάπη. Όλα απ’ την αρχή.

Τις ευχές μου του στέλνω.

Και σ’ εσένα. Και την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, είναι μαγικό να γίνεται ένας άνθρωπος όλη σου η ζωή. Αλλά εμπεριέχει και μεγάλο κίνδυνο. Βέβαια, ζωή χωρίς ρίσκο δεν είναι ζωή. Το θέμα όταν ερωτεύεσαι πραγματικά είναι ότι δεν το ελέγχεις. Επίσης, ξεχνάς πως μπορείς να ερωτευτείς ξανά. Δεν απαγορεύεται αυτό. Φυσικά, το αν θα αγαπηθείς είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά σημασία έχει να αγαπάς. Το να σε αγαπούν τελειώνει κάποτε, το να αγαπάς ποτέ, λέει ο Ρίλκε. Δύσκολο πράγμα ο έρωτας -αλλά και γενικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις- στην εποχή του κυνισμού, του ατομικισμού και της σέλφι κοινωνίας. Αλλά υπάρχουν και τόσα άλλα όμορφα πράγματα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.