“Γιατί εσύ μπορείς”

Πιτσιρίκο,
Κάποτε μια κυρία έδωσε στο Νταλί μια κορδέλα και του ζήτησε να της φτιάξει ένα καπέλο. Εκείνος, με λίγες, επιδέξιες και δυσδιάκριτες στο μάτι κινήσεις, έφτιαξε και της παρουσίασε ένα κομψοτέχνημα.

Όταν η κυρία τον ρώτησε πόσο κάνει, της απάντησε με ένα πολύ υψηλό ποσό.

“Μα είναι μόνο μια κορδέλα” είπε με δυσάρεστη έκπληξη η γυναίκα.

Τότε ο Νταλί, με λίγες επιδέξιες κινήσεις ξανά, μα απ’ την ανάποδη, έλυσε το καπέλο σε κορδέλα και της το έδωσε. “Φτιάξτε το μόνη σας.” της είπε.

Πώς φτιάχνεται η ομορφιά; Με τα χέρια, με το πνεύμα, με την καρδιά.

Μια φίλη μου καλή που ζει στην Αμερική, πήγε μετά από χρόνια να μείνει με τον άντρα της σε μια ιδιοκτησία κοντά στο πατρικό της σπίτι.

Στο πατρικό της ζούσε τότε η μητέρα της, μια δύσβατη σχέση μεταξύ τους, από τα παιδικά χρόνια ακόμα.

Από κείνες τις σχέσεις που φεύγεις, ίσως, μα μέσα σου δε φεύγεις.

Πήγε η φίλη μου εκεί. Είδε ξανά το δύσκολο πρόσωπο της μητέρας της, μα και το ανθρώπινο. Είδε και το δικό της δύσκολο πρόσωπο.

Έκαναν μαζί μια μικρή πορεία προς την αποδοχή, για δυο, τρία χρόνια. Πρόλαβαν. Και να δουν με τα μάτια της κατανόησης η μια την άλλη. Και να εκδηλώσουν την κρυμμένη αγάπη.

Η μητέρα της έφυγε ξαφνικά ένα βράδυ στον ύπνο της. Μόνη. Περήφανη γυναίκα.

Μιλούσαμε συχνά με τη φίλη μου, και σε στιγμές που ήταν όλα too much, που λένε εκεί στην Αμερική.

Ένας σύζυγος ανοϊκός, μια σχέση με τη μητέρα με κρυμμένα αγκάθια, που εύκολα βγαίνουν και πονούν.

“Μα γιατί πρέπει εγώ, πάντα εγώ, να πλησιάζω, να κάνω υπομονή, να σέβομαι;” μου έλεγε, στο όριο της αντοχής.

“Γιατί εσύ μπορείς” της απαντούσα.

Μέσα στα χρόνια την είπαμε πολλές φορές τη φράση αυτή, η μία στην άλλη: “Γιατί εσύ μπορείς.”

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δώσουμε περιεχόμενο στις στιγμές, να φτιάξουμε ένα μικρό κομψοτέχνημα από απλά υλικά, να κολλήσουμε ξανά ένα ραγισμένο, πολύτιμο για μας, κρύσταλλο. Ή απλά να μη βλάψουμε.

Η αγάπη, μια απαλή εσωτερική φωνή, μας υπαγορεύει τι να κάνουμε. Και κυρίως τι να μην κάνουμε.

Ένας πολυαγαπημένος φίλος, που έχει φύγει απ’ τη ζωή είχε πει: “Πρέπει να πιστέψεις, να παλέψεις, να πονέσεις για κείνο που αγαπάς “.

Τα θυμόμουν όλα αυτά χτες, καθώς έβλεπα και πάλι όλη την αγάπη και την υπομονή με την οποία περιέβαλλε έναν φίλο, χρόνια πολλά ακίνητο στο σώμα -μα με παλλόμενο, θερμό, αδάμαστο πνεύμα- η οικογένειά του.

Σ’ έναν θάλαμο νοσοκομείου, μια σκηνή σε πολλοστή επανάληψη για όλους τους, τόσα χρόνια τώρα.

Τα νέα παιδιά, τα ανίψια του, ήταν τόσο ολοφάνερα ζυμωμένα μ’ αυτή την αγάπη.

Και μιας και δε μιλά ο Δημήτρης μας, για τώρα τουλάχιστον, του μιλούσαν με τα μάτια.

Πήρα τη μητέρα μου απ’ το χεράκι πριν λίγες μέρες, ένα χεράκι που θέλει πια στήριξη, πήγαμε στο πατάρι και κατεβάσαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε από μπάλες, στολίδια, φωτάκια.

Δεν αφήσαμε γωνιά αστόλιστη. Λάμψη και γοητεία το κάναμε το σπίτι.

Ένας ποταμός από φωτάκια μέσα στο τζάκι. Ένας ποταμός από μικρές ιστορίες στο γραμματάκι που σου γράφω. Για να σου ευχηθώ.

Σημασία έχει ν’ αγαπάς, που είπες πρόσφατα πάλι κι εσύ.

Καλά Χριστούγεννα, Πιτσιρίκο. Πολλές ευχές και την αγάπη μου.

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, σοφό το “Γιατί εσύ μπορείς”. Αλλά τώρα που μεγάλωσα, σκέφτομαι πως, μερικές φορές, δεν μπορείς πια. Απλά, δεν μπορείς. Και ίσως το ότι μπορούσαμε πιο πριν, να σήμαινε απλά πως εμείς είχαμε μεγαλύτερη ανάγκη να αγαπηθούμε. Μεγαλύτερη από τους άλλους. Δεν είναι ηρωικό το να μπορείς πάντα. Θα αρρωστήσεις. Έχουμε μεγαλώσει και με ταμπέλες και είναι ανυπόφορο κάποια στιγμή όλο αυτό. Δηλαδή, εγώ μεγάλωσα με την ταμπέλα “καλό-κακό” και νόμιζα πως πρέπει να είμαι καλός πάντα και με όλους. Είχα γίνει χωροφύλακας του εαυτού μου. Όχι, δεν είναι έτσι. Είμαι άνθρωπος και θα ρίξω και τις χριστοπαναγίες μου. Είναι εντυπωσιακό πως κάποια πράγματα δεν θα ειπωθούν παρά μόνο λίγο πριν από το τέλος. Για τους τυχερούς, γιατί κάποιοι δεν θα προλάβουν να τα πουν ποτέ. Να είσαι καλά, Λίλα. Καλές γιορτές. Την αγάπη μου. Και στη μητέρα σου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.