Πάλη και αποδοχή

Πιτσιρίκο
διάβασα το τελευταίο γράμμα του ΝΙΖ, αρκετές φορές. Επιστρέφω στα γραπτά του συχνά, μου αρέσει να ακούω τον ήχο των φράσεών του, όπως ξανακυλούν μέσα μου.

Το διάβαζα λοιπόν και σκεφτόμουν πως η πάλη δεν είναι άρνηση, της πραγματικότητας.

Όπως και η αποδοχή της πραγματικότητας δεν είναι παραίτηση.

Καί η πάλη και η αποδοχή είναι δυναμικές διαδικασίες. Και συχνά πάνε μαζί.

Η πάλη τεντώνει τα όρια του οργανισμού. Λες κι η θέληση αποκαλύπτει αναπάντεχη, και για εμάς τους ίδιους, αντοχή.

Η αποδοχή, από την άλλη, ανοίγει μια χαραμάδα φωτός στην αντίληψή μας, του κόσμου. Και κατά κάποιον τρόπο, μας ενώνει μαζί του.

Έχω έναν δικό μου άνθρωπο που παλεύει με χρόνιο, αγιάτρευτο με τα σημερινά δεδομένα, νόσημα. Και το αποδέχεται ταυτόχρονα.

Με εντυπωσιάζει η γλυκύτητα που απλώνεται διαρκώς, στις φανερές αλλά και στις μισοφώτιστες γωνίτσες της ψυχής της. Σαν την παλίρροια.

Δεν παύει η πάλη, δεν παύει ο αγώνας, σκέφτομαι, μα αλλάζει μορφή.

Εκεί που το σώμα μοιάζει να ηττάται, εκεί βγαίνει μπροστά, περήφανο, το πνεύμα.

Και το πνεύμα είναι ανίκητο.

Κάποιοι άνθρωποι είναι σχολείο. Χωρίς θρανία, χωρίς διδαχές, χωρίς επιβολή. Χωρίς διάθεση διδασκαλίας καμία. Παράδειγμα εν αγνοία τους, παράθυρο που ανοίγουμε όποτε έχουμε ανάγκη να πνεύσει φρέσκο αεράκι, να καθαρίσει τις ομίχλες μέσα μας.

Σαν εκείνον τον καλό άνθρωπο, που έπαιρνε με το ένα χέρι και με το άλλο έδινε, πολλαπλάσια.

Σε όποιον, όπου, και σαν να μην ήξερε καν το ένα χέρι του τι έκανε το άλλο.

Προσφορά για την προσφορά, αγάπη για την αγάπη.

Έφυγε σε μια στιγμή, πέταξε ξαφνικά η ψυχή προς τα πάνω, σαν το πουλάκι, απ’ τη συγκίνηση, αποχαιρετώντας κάποιον πολύ αγαπημένο.

Τα σώματα φθείρονται, οι καρδιές μπορεί και να ραγίσουν. Το αχνάρι της αγάπης μένει. Από κείνο το πέρασμα, εκείνου του ανθρώπου, μια αλλιώτικη “ζωή μετά”.

Σε φιλώ, να προσέχεις. Την αγάπη μου. (Και στο εμπνευσμένο νινί)

Λίλα

(Αγαπητή Λίλα, ο ζωή είναι ένας αγώνας, όπου στο τέλος χάνουμε όλοι. Και το ξέρουμε πως θα χάσουμε. Παρ’ όλα αυτά -γιατί ένα “παρ’ όλα αυτά” είναι το νόημα της ζωής- αγωνιζόμαστε. Κάποιοι νομίζουν πως αγώνας στη ζωή είναι να χτυπιέσαι και να ουρλιάζεις. Δεν είναι έτσι. Επίσης, ας καταλάβουν όλοι πως οι άνθρωποι -ακόμα και οι πιο δυνατοί- κουράζονται κάποτε. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.