Κρεμασμένοι από τα σύρματα
Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Όπως πάντα to the point ο Κομπανιέρο Άρης, και οι επισημάνσεις του με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Νομίζω, όμως, ότι χρειάζεται να προσθέσω δύο-τρία πράγματα σχετικά με την νοοτροπία και την στάση ζωής, mentality and attitude που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες, των νεο-Ελλήνων. Παρόμοια βέβαια είναι και η εικόνα των Ιταλών του νότου και μερικών Βαλκάνιων.
Ο νεο-Έλληνας ζει σε μια γη πλημμυρισμένη από τις κάθε λογής φυσικές ομορφιές.
Δεν είναι απλά όμορφος ο τόπος που κληρονομήσαμε, είναι όμορφος με χίλιους δυο διαφορετικούς τρόπους.
Θα περίμενε κανείς ότι η ομορφιά –το κάλλος που έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι– θα κυριαρχούσε στην σκέψη του και θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ζωή του.
Όμως όχι! Γεννημένος και μεγαλωμένος μέσα στην φυσική ομορφιά, ο Έλληνας μαθαίνει μόνο να μην βλέπει την ασχήμια. Τίποτα άλλο.
Κάθεται στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας όπου μένει και κοιτάζει τον Σαρωνικό που ξεπροβάλει ανάμεσα στις υπόλοιπες πολυκατοικίες και χαίρεται!
Μιλάς μαζί του και είναι εκστασιασμένος με την υπέροχη θέα που έχει.
Δεν υποκρίνεται. Έτσι αισθάνεται.
Απλά, έχει συνηθίσει να μην βλέπει τους ηλιακούς θερμοσίφωνες και τις κεραίες της τηλεόρασης από τις μπροστινές ταράτσες, ούτε τα σύρματα και τις κολώνες της ΔΕΗ που απλώνονται μπροστά του.
Το ίδιο συμβαίνει και όταν βρίσκεται σε μια παραλία όμορφη και δαντελένια, πνιγμένη όμως στα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια.
Να ατενίζει την γαλάζια την θάλασσα κι ας υπάρχουν πίσω του δέκα παράγκες του Καραγκιόζη που φέρουν ταμπέλες με το όνομα «ταβέρνα» ή «καφέ».
Δεν τις βλέπει! Έχει μάθει και έχει συνηθίσει να μην τις βλέπει.
Κι όταν του επισημάνεις το πρόβλημα έχει πάντα πρόχειρη μέσα στο στόμα την δικαιολογία.
Έχει, λέει, την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά παντού, ακόμα και μέσα στην ασχήμια!
Καλό και αρκετά ποιητικό από μια άποψη ακούγεται αυτό.
Όμως, το «βλέπω την ομορφιά» μέσα σε έναν τόπο που τον έχουν ασχημύνει οι άνθρωποι, θα έπρεπε να σημαίνει ότι μπορώ να φαντάζομαι το πόσο όμορφος μπορεί να γίνει αυτός ο τόπος, αν απομακρυνθούν τα άσχημα πράγματα από αυτόν.
Θα έπρεπε, επίσης, να σημαίνει ότι έχω το κίνητρο να κάνω ό,τι χρειάζεται, προκειμένου να επιστρέψει η ομορφιά εκεί που υπήρχε πριν.
Σημαίνει δηλαδή πράξεις.
Όμως, ο νεο-Έλληνας έχει –με έναν περίεργο τρόπο– συνηθίσει την ασχήμια, δεν τον ενοχλεί.
Πρέπει να αλλάξεις οπτική γωνία για να αντιληφθείς το μέγεθος του προβλήματος.
Όταν φύγαμε από την Ελλάδα, αποφασίσαμε να πουλήσουμε το διαμέρισμα που είχαμε συνεταιρικά με την τράπεζα -εμείς 15% εκείνοι 85%- και ψάχναμε αγοραστή.
Δεν είχε περάσει ούτε χρόνος, όταν χρειάστηκε να κατεβούμε στην Αθήνα, για να συνεννοηθούμε με κάποιον «σοβαρό» υποψήφιο αγοραστή.
Όταν βγήκαμε στο μπαλκόνι, του έδειξα γεμάτος περηφάνια την θέα που είχε το διαμέρισμα προς τον Σαρωνικό και τον λαιμό της Βουλιαγμένης.
Αυτός τότε γύρισε και μου έδειξε τα –πολλά– καλώδια της ΔΕΗ που έκοβαν την …υπέροχη θέα σε φέτες.
Και τότε το είδα! Και συμφώνησα μαζί του.
Εκείνη την εποχή μέναμε στα Midlands στην Αγγλία και ένας θεός μόνο ξέρει το πόσο δεν ήθελα να ζω εκεί.
Όμως, ακόμα και στην μονίμως συννεφιασμένη Black Country, δεν υπήρχε το δάσος που σχηματίζουν τα σύρματα της ΔΕΗ και οι κεραίες των τηλεοράσεων στην Αθήνα!
Για την Ελβετία δεν υπάρχει κανένα μέτρο σύγκρισης. Διαφορετικό definition της θέας. Χωρίς όμως θάλασσα. Και σε κάθε περίπτωση, χωρίς την εκπληκτική ποικιλομορφία των τοπίων της Ελλάδας, της ομορφιάς με χίλια δυο πρόσωπα που έλεγα πιο πάνω.
Παρόμοιες καταστάσεις και συμπεριφορές συναντάει κανείς στην Νότια Ιταλία.
Ίσως λιγότερα σύρματα και κεραίες τηλεόρασης, μα σίγουρα περισσότερα σκουπίδια.
Κι εκεί οι άνθρωποι μοιάζουν να μην βλέπουν την ασχήμια.
Η «ψωροκώσταινα» και η «porca miseria» χεράκι-χεράκι στην κατηφόρα.
Το «una faccia, una razza» που λέμε συχνά χαμογελώντας, αφού μοιάζει να είναι πολύ κοντά στην αλήθεια.
Γιατί όμως;
Εκείνοι δεν είχαν τον Τούρκο για σχεδόν 400 χρόνια, όπως συνηθίζουμε να λέμε, προκειμένου να δικαιολογήσουμε ό,τι στραβό συμβαίνει σήμερα, 200 χρόνια μετά από την επανάσταση του 1821.
Τα λέμε, βέβαια, αυτά, αγνοώντας ή κάνοντας πως αγνοούμε το γεγονός ότι μεγάλα τμήματα της σημερινής Ελλάδας, όπως τα Επτάνησα, η Πελοπόννησος και η Κρήτη, γνώρισαν πολύ μικρότερη διάρκεια Οθωμανικής κατοχής.
Άσε που και η Οθωμανική αυτοκρατορία πέρασε σχεδόν 3 αιώνες -μέχρι λίγο πριν το 1700 όπου τα στρατεύματα του σουλτάνου πολιορκούσαν για δεύτερη φορά την Βιέννη- αξιοσημείωτης ανάπτυξης και ακμής, με τους Ρωμιούς να κρατούν πολλά από τα σημαντικά διοικητικά πόστα και να κατέχουν σημαντικό κομμάτι της οικονομίας.
Γιατί λοιπόν «αδερφές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια»; Τι φταίει;
Η απάντηση είναι νομίζω απλή και αφορά την σχεδόν όμοια κοινωνική οργάνωση τόσο στον ιταλικό νότο, όσο και στην νότια, «παλαιά» Ελλάδα.
Πρόκειται για την Μαφιοκρατία.
Η Μαφιοκρατία σαν σύστημα εξουσίας και διαφθοράς έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό που θυμίζει την αρχέγονη πατριαρχία και τους φεουδαρχικούς θεσμούς του Μεσαίωνα.
Ο μαφιόζος είναι πάντα ο εγκληματίας για τους «εχθρούς» και «αντιπάλους» του, αλλά ταυτόχρονα ο «στοργικός πατέρας» και ο «ευεργέτης» των δικών του ανθρώπων.
Ο μαφιόζος δημιουργεί στρατό, καλλιεργεί νοοτροπία υποταγής και εξάρτησης.
Ο μαφιόζος τιμωρεί και επιβραβεύει.
Στην Μαφιοκρατία δεν υπάρχουν μονάχα ένοχοι, υπάρχουν και χιλιάδες συνένοχοι πρόθυμοι και έτοιμοι να επιχειρηματολογήσουν για το δίκιο της μαφιόζικης παράταξης στην οποία ανήκουν.
Στην Μαφιοκρατία, ο κάθε παρατρεχάμενος και τελευταίος τροχός της αμάξης έχει θεωρητικά την δυνατότητα να ανελιχθεί στην ιεραρχία της οργάνωσης αρκεί να είναι πιστός, εχέμυθος, υπάκουος και τυχερός.
Μπορεί να φτάσει ψηλά, δίπλα στον αρχηγό, όμως δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβει την πρωτοκαθεδρία στην οργάνωση.
Το δαχτυλίδι πηγαίνει πάντα σε κάποιο μέλος της οικογένειας του αρχηγού.
Η Μαφιοκρατία είναι δηλαδή by definition και οικογενειοκρατία.
Στην σημερινή εποχή, όμως, ο μαφιόζος δεν είναι παράνομος. Λειτουργεί αποτελεσματικά εντός του συστήματος.
Είναι ο ίδιος –μαζί με τους υπόλοιπους μαφιόζους από τις άλλες «σπουδαίες» οικογένειες– το σύστημα.
Το ολιγαρχικό σύστημα που υποδύεται ξεδιάντροπα την «κοινοβουλευτική δημοκρατία».
Συχνά, ο αρχιμαφιόζος ανεβαίνει πάνω στο μπαλκόνι και διαβεβαιώνει τους υποτακτικούς πως δεν υπάρχει Μαφιοκρατία και πως αυτός ο ίδιος δεσμεύεται να καταπολεμήσει την οικογενειοκρατία.
Κι εκείνοι –οι υποτακτικοί– συμμέτοχοι στο ίδιο ψέμα, κουνούν συγκαταβατικά το κεφάλι τους και στο τέλος χειροκροτούν προσποιούμενοι ότι πιστεύουν τα λόγια του.
Ναι, θα αλλάξουνε όλα! Θα διαλυθούν οι στρατοί των μαφιόζων και οι τελευταίοι θα συντρίψουν το υπόβαθρο της δύναμης που κατέχουν, τους δεσμούς αίματος της οικογενείας τους με την εξουσία. Ναι θα αλλάζουνε όλα! Θα μιλήσουν οι μουγγοί, θα δουν οι τυφλοί, θα περπατήσουν οι παραπληγικοί! Θα ανατείλει κι ο ήλιος της δικαιοσύνης ο νοητός πάνω από την χώρα.
Κι αν τα παραπάνω σας θυμίζουν κάτι από το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, σύμπτωση θα είναι.
Όπως είχες γράψει κι εσύ κάποτε Πιτσιρίκο, η Μαφία δεν υπάρχει!
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ. Αμέσως μετά την χρεοκοπία του 2010, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΓΑΠ, Θόδωρος Πάγκαλος είπε το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» που ενόχλησε πολλούς κυρίως από την «αριστερά». Ενόχλησε επίσης πολλούς απλούς πολίτες. Το αντιπαθές αυτό πρόσωπο, σημαίνον στέλεχος της οργάνωσης εκείνη την εποχή που μοιάζει πολύ μακρινή αλλά δεν είναι, μίλησε επί της ουσίας για μια από τις θεμελιώδες αρχές του Μαφιοκρατικού πολιτεύματος: η ενοχή των λίγων συγκαλύπτεται πάντοτε από την συνενοχή των πολλών. Δέκα χρόνια μετά, δεν υπάρχει τιμωρία καμία και οι γνωστές οικογένειες έχουν τα ηνία όπως συνέβαινε πάντα. Με την ανοχή-συνενοχή των πολλών. Ο Πάγκαλος ήξερε και αποδείχτηκε …Πυθία.
(Φίλε Ηλία, οι Έλληνες έχουν συνηθίσει την ασχήμια. Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο και σε μια κοινωνία. Όσο για τη Μαφία, έγραψα για την Μαφιοκρατία τον Ιούνιο του 2010. Ας κοιτάξει κάποιος τη χώρα σήμερα, εννιά χρόνια μετά, και ας μας ενημερώσει αν βλέπει κάτι άλλο από τη Μαφία πολιτικών και ολιγαρχών. Και μάλιστα, η Μαφία στην Ελλάδα έχει την επιβράβευση και την εκτίμηση των πολιτών. Δηλαδή, οι Έλληνες θέλουν να αλλάξει η χώρα τους αλλά να την αλλάξει η Μαφία. Ηλία, δεν έχει νόημα πια. Άσε που είναι και επικίνδυνο. Πάντως, ταιριάζουν τα σύρματα και τα καλώδια που κρέμονται σε όλη την Ελλάδα. Θυμίζουν Φαρ Ουέστ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.