Don’t read the f*cking manual

Γεια σου και πάλι πιτσιρίκο,
Μου άρεσε πολύ η απάντηση/σχόλιό σου στο προηγούμενο κείμενο που σου έστειλα.
Και μου έδωσε μια πολύ καλή πάσα να θίξω ένα άλλο θέμα που καίει τις σύγχρονες κοινωνίες.
Στην πραγματικότητα είχα ξεκινήσει να γράφω γι’ αυτό και δεν πίστευα στα μάτια μου όταν είδα το σχόλιό σου.

Το δυσκολότερο πράγμα σε αυτή τη ζωή, που λες πιτσιρίκο, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.

Στη δική μας ζωή για να ακριβολογούμε.

Γιατί αν ζεις σ’ ένα μέρος όπου πέφτουν βόμβες πάνω από το κεφάλι σου ή όπου δεν υπάρχουν φάρμακα για να αντιμετωπιστούν βασικές ασθένειες, τότε η συζήτηση μπαίνει σε άλλη βάση.

Αλλά αυτή, η μαγική κατά τα λοιπά, συναναστροφή και αλληλεπίδραση με τους άλλους είναι κάτι πολύ σύνθετο και δύσκολο.

Γιατί – ΕΥΤΥΧΩΣ – δεν υπάρχει ούτε εγχειρίδιο, ούτε χρυσοί κανόνες που πρέπει να ακολουθηθούν.

Πρόσεξε!

Δε λέω ότι είναι κάτι δυσάρεστο.

Ούτε ότι κατ’ ανάγκη όλοι αποτυγχάνουν.

Αλλά μεγαλώνοντας καταλήγω ότι το να ικανοποιείς τα θέλω και τις επιθυμίες σου χωρίς να καταπατάς τα θέλω και τις επιθυμίες των άλλων (και το αντίστροφο), απαιτεί δεξιότητες σχοινοβάτη.

Αυξημένη “συναισθηματική νοημοσύνη” και ενσυναίσθηση όπως θα έλεγε κάποιος ψυχολόγος.

Γιατί στην εποχή που έχουμε ψυχιατρικοποιήσει τα πάντα, πως θα μας τη γλύτωνε η γλώσσα;

Όταν το παιδί είναι ζωηρό έχει “διάσπαση προσοχής”, όταν ο άλλος έχει μια πολυσχιδή προσωπικότητα πάσχει από “διπολική διαταραχή” και όταν κάποιος είναι στενοχωρημένος είναι “καταθλιπτικός”.

Και φυσικά, δεν τα έχω με τους γιατρούς και τις διαγνώσεις.

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί για να σώζουν την κατάσταση.

Αλλά είναι τέτοιο το μίσος για τη διαφορετικότητα που με τρομάζει.

Οτιδήποτε εξέχει, του δίνουμε μια και το αποκεφαλίζουμε.

Και έχουμε έτοιμη την ταμπελίτσα και την επιστημονικοφανή εξήγηση δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Και πώς να είναι ο άλλος ο εαυτός του και να βιώνει ουσιαστικά τις σχέσεις του όταν ζει με το άγχος να μην “εξέχει” και τον αποκεφαλίσουν;

Παίξε άμυνα μεγάλε και άσε τα χαρίσματα και τις ιδιαιτερότητές σου στην άκρη.

Θα τα ξεδιπλώσεις στην επόμενη ζωή.

Μέχρι τότε, γίνε βασιλικότερος του βασιλέως και αφιερώσου στην τήρηση του “σωστού” και του “αποδεκτού”.

Πάρε τη μεζούρα σου και μέτρα τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι και αν εξέχει κάποιος ξέρεις τι να κάνεις.

Αποκεφάλισέ τον!

Εστίες καταπίεσης τα σπίτια σήμερα, πιτσιρίκο.

Και όταν παίρνω το μαστίγιο και σε καταπιέζω ωμά και απροκάλυπτα, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο αργά ή γρήγορα να επαναστατήσεις και να μου γ@μήσεις τα ράμματα.

Όταν όμως σε καταπιέζω τάχα μου επειδή σε αγαπώ και θέλω το καλό σου, τότε λυπάμαι αλλά μάλλον τη γ@μησες.

Η πιο ύπουλη και ψυχοφθόρα μορφή καταπίεσης.

Γονείς καταπιέζουν τα παιδιά τους, γυναίκες τους άντρες τους και άντρες τις γυναίκες τους.

Πέφτουν κυριολεκτικά κορμιά στην αρένα της φαντασιακής τελειότητας.

Και πώς να μην έχει αντίκτυπο στην κοινωνία όλο αυτό.

“Περνάμε καλά στα γυρίσματα, και αυτό βγαίνει προς τα έξω” που λένε και στα βοθροκάναλα της πνευματικής αναπηρίας.

Άσε που όλοι νομίζουν ότι το πρόβλημα είναι να μην έχεις στόχους. Να μη ξέρεις που πας.

Λάθος!

Το πρόβλημα είναι να ξεχνάς από πού έρχεσαι.

Γίνεσαι γονιός και ξεχνάς πως είναι να είσαι παιδί, γίνεσαι διευθυντής και ξεχνάς πως είναι να είσαι υπάλληλος, γίνεσαι πλούσιος και ξεχνάς πως είναι να είσαι φτωχός.

Προσπάθησε λοιπόν να θυμηθείς και μετά έλα να μου μιλήσεις για την “αξία της στοχοπροσήλωσης” καλοσπουδαγμένα αμόρφωτο λουμπενοϊδές.

“Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου είναι πως δεν αφήνει λίγο χώρο ελεύθερο μέσα του, για να ‘χωρέσει’ κι ο άλλος άνθρωπος”, μου έγραψες και με προβλημάτισες.

Και άρχισα να αναρωτιέμαι.

Δηλαδή, κάποτε είχε;

Και αν είχε, τι έβαλε μέσα του και αυτός ο χώρος κατελήφθη;

Αγαπά τόσο πολύ τον εαυτό του που δεν περισσεύει αγάπη για τους άλλους, θα ήταν μια εύκολη απάντηση.

Μα αν αγαπούσε τόσο τον εαυτό του, δε θα τον κακοποιούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Συνεπώς, κατά τη δική μου επίσης ταπεινή γνώμη, ο χώρος που υπήρχε μέσα μας για να χωρέσει τον άλλο άνθρωπο πληρώθηκε από το άγχος του αποκεφαλισμού που λέγαμε πριν.

Γιατί η αγάπη, σε οποιαδήποτε μορφή της, προϋποθέτει πάνω και πρώτα απ’ όλα την έκθεση.

Αν δεν εκθέσεις τον εαυτό σου χωρίς φόβο και με πολύ πάθος, τότε τι θα δει ο άλλος για να σε αγαπήσει;

Την copy-paste άποψη και συμπεριφορά σου;

Και αν δε βγάλεις από μέσα σου το άγχος της εναρμόνισης με τα κοινώς αποδεκτά και δε σταματήσεις να παίζεις άμυνα, τότε πως θα σου “επιτεθεί” ο άλλος και θα βρει χώρο να μπει μέσα σου;

Ζούμε δηλαδή φοβούμενοι μην “αποκεφαλίσει” ο ένας τον άλλο, και μετά αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά και δεν αγαπιόμαστε και οι σχέσεις μας πάνε κατά διαόλου.

Και μάλλον θα συνεχίσουμε έτσι.

Φοβούμενοι να εκφραστούμε και κυνηγώντας τους άλλους με τη μεζούρα.

Και κάποια μέρα, σε κάποια μελλοντική δυστοπία ίσως και να τα καταφέρουμε.

Να γίνουμε όλοι ίδιοι!

Και τότε θα αγαπάμε τον εαυτό μας και θα αγαπάμε ταυτόχρονα και τους άλλους.

Χωρίς να υπάρχει ανάγκη να τους συναναστρεφόμαστε.

Και κάπως έτσι θα λύσουμε επιτέλους το πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων με τον πιο δραστικό τρόπο.

Καταργώντας τες!

Παραλογικός Δεθελοντής

(Αγαπητέ φίλε, “κάποτε” οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είχαν πάρει διαστάσεις θρησκείας. Δεν ήταν υστερικές. Ούτε οι άνθρωποι θα ανέλυαν τις σχέσεις τους συνέχεια. Ανάλυση-παράλυση. Ακούω τους ανθρώπους να μιλάνε για τις σχέσεις τους και σκέφτομαι πως έχουν πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά. Κατ’ αρχάς, αν σέβεσαι τον έρωτά σου και το αίσθημά σου, δεν μιλάς και πολύ για αυτά. Αυτοί που μιλάνε για τους έρωτές τους -και τους διαφημίζουν κιόλας- είναι αδίστακτοι. Όσο για αυτό που γράφετε, τον εαυτό μας αγαπάμε στους άλλους. Αν ο άλλος δεν έχει κάποια απάντηση στο ποιος είσαι εσύ, πώς θα τον ερωτευτείς; Και πολύ περισσότερο, πώς θα κάνεις σχέση μαζί του; Βέβαια, μερικές φορές είναι τρομακτικό το ποιους ερωτευόμαστε, γιατί αυτό λέει πράγματα για εμάς, όχι για τους άλλους. Δεν χρειάζεται να εκθέσεις τίποτα. Όλα είναι σε έκθεση. Και αυτά που νομίζουμε πως κρύβουμε είναι τα πρώτα που φωνάζουν επάνω μας. Οι άνθρωποι έχουμε ένστικτα. Έχουμε και αισθήσεις. Σε μυρίζω και ξέρω ποιος είσαι. Βέβαια, αν έχεις φορέσει 35 αρώματα, μου την κατέστρεψες την αίσθηση. Ούτε μπορώ να ερωτευτώ την εικόνα που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου με τα φίλτρα του Instagram. Αφήστε που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για έρωτες και σχέσεις σε αυτή τη ζωή. Χώρια που στο τέλος -για τους περισσότερους ανθρώπους- δεν μετράει το πόσο ερωτευμένος είσαι αλλά το τι υπάρχει διαθέσιμο. Θλιβερό αλλά έτσι είναι. Πάντως, οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να μην είναι δύσκολες. Μπορεί απλά να είναι το μεγαλύτερο φιάσκο που υπήρξε ποτέ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.