Αγάπη και φόβος

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Ξέρω ότι παίρνεις πολλά email αυτές τις μέρες, και το τελευταίο που θα ήθελα είναι να σε κουράσω και με το δικό μου. Οπότε κατευθείαν να πω ότι όσα γράφω παρακάτω δεν είναι της επικαιρότητας, οπότε αν είσαι κουρασμένος, άυπνος, ή απλά σου λείπει η θάλασσα -πόσο σε νιώθω!- άσε το δικό μου μήνυμα στην άκρη και διάβασέ το αργότερα.

Ορισμένα πράγματα, βλέπεις, όπως ο φόβος κι η αγάπη δεν αλλάζουν ποτέ. Ίσως αλλάζουν μορφές, αλλά είναι πάντα επίκαιρα. Και πολλά άλλα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, γι’ αυτό και μπορείς να παίρνεις κείμενά σου από το 2010 (και παλιότερα), να τα ανεβάζεις σήμερα, και να είναι λες και γράφτηκαν χθες.

Τέλος πάντων, μια προσωπική ιστορία φόβου και αγάπης έχω να μοιραστώ. Μακάρι να κάνει κάποιον να πάρει λιγο κουράγιο, σε όποια κατάσταση κι αν είναι.

Πριν περίπου ένα χρόνο, όταν ήμασταν ακόμα σε κατάσταση …κανονικότητας, ξύπνησα όπως κάθε άλλη μέρα. Όλα φαίνονταν ίδια, άρα όλα ήταν -νόμιζα ο ηλίθιος- ίδια.

Μέχρι που η αγάπη της ζωής μου μου λέει σε κάποια φάση: «Νομίζω θα χρειαστεί να πάω στον γιατρό, νιώθω κάτι στο στήθος».

Μόνο όποιος έχει βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να ακούς τέτοιες λέξεις.

Ο χρόνος κυριολεκτικά σταματάει, δε n νιώθεις πια το πέρασμά του. Λες και τα δευτερόλεπτα κολλούν στη λάσπη, τα αισθάνεσαι να σέρνονται. Ακούς τη καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, κι οι σκέψεις σου δεν σου ανήκουν πια. Είσαι παρατηρητής, λες και βλέπεις ταινία, και έχεις ένα καταραμένο συναίσθημα ότι οι στιγμές αυτές είναι οι στιγμές ανάμεσα στο «πριν» και στο «μετά».

Κλείσαμε ραντεβού για τον γιατρό για την επόμενη μέρα· νομίζω μόλις αποκάλυψα ότι δεν ζω στην Ελλάδα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το πώς πέρασε αυτή η μέρα είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω.

Από τη μια προσπαθούσα να μη δείξω την αγωνία μου, αλλά από την άλλη…

Πώς να ζει κανείς, όταν η ζωή όπως την ήξερε ίσως πάψει να υπάρχει;

Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτε άλλο, οπότε πήγα στη βιβλιοθήκη και πήρα δυο βιβλία τα οποία διάλεξα εντελώς τυχαία: το Diary of the Fall του Michel Laub, και το A Girl in Exile, του Ismail Kadare.

Κάθησα λοιπόν στον καναπέ κι άρχισα να διαβάζω. Να μην τα πολυλογώ, και τα δυο βιβλία έχουν αναφορές σε καρκίνο του στήθους.

Μακάρι να είχα μια φωτογραφία από την έκφρασή μου εκείνες τις στιγμές, γιατί στην φωτογραφία αυτή θα συνοψιζόταν η ανθρώπινη μάχη με το Παράλογο του Camus.

Από τη μια θέλεις να κλάψεις, κι από την άλλη σχεδόν σε πιάνουν τα γέλια. Μέσα σου ξέρεις ότι πρόκειται για σύμπτωση -τέτοιες ασθένειες δεν είναι καθόλου σπάνιες- αλλά, για να αναποδογυρίσω ό,τι έχει πει ο Lovecraft, το πιο άσπλαχνο πράγμα στον κόσμο είναι η ικανότητα του ανθρώπινου νου να συσχετίζει όσα περιέχει.

Διάβασα και τα δυο βιβλία σε λίγες ώρες, και πήγα για ύπνο με μια σκέψη: Ό,τι κι αν ξημέρωνε, στην μία αυτή ζωή που ζούμε, είχα την απίθανη, απερίγραπτη, διαβολική τύχη να βρω κάποιον να αγαπήσω τόσο πολύ. Αυτό δεν άλλαζε πια, ποτέ.

Και τώρα φτάνουμε στο φινάλε της ιστορίας που, ευτυχώς για μας, είναι βαρετό.

Πήγαμε στο γιατρό, έγιναν οι εξετάσεις, και τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Το πώς ένιωσα δεν περιγράφεται με λόγια, αλλά αν θες μια εικόνα, ήταν όπως ο Neo στο Matrix που αποφεύγει τις σφαίρες σε αργή κίνηση.

Η ζωή όλων μας έτσι είναι, αν το καλοσκεφτείς. Ειδικά όταν φτάνεις και σε μια ηλικία που πας σε περισσότερες κηδείες παρά σε γάμους ή βαφτίσια.

Εκείνη τη μέρα, το πώς ένιωσα δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Κάθε φορά που τσαντίζομαι με κατι ανόητο, όπως εφορίες, δουλειές, την απίστευτη ηλιθιότητα και υποκρισία που μας πολιορκεί, θυμάμαι εκείνη τη μέρα.

Την θυμάμαι γιατί αφενός καταλαβαίνω τι πραγματικά έχει αξία σ’ αυτήν τη μία και μοναδική ζωή, κι αφετέρου γιατί έμαθα ότι ο φόβος μας ελέγχει μόνο όταν τον αφήνουμε.

Πέφτοντας για ύπνο εκείνο το βράδυ φοβόμουν λιγότερο, γιατί κατάλαβα ότι, ακόμα κι αν συνέβαινε το χειρότερο, την αγάπη που είχα ζήσει ως εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα πια να την χάσω. Δεν θα πω ψέματα, φοβόμουν ακόμα. Αλλά φοβόμουν λιγότερο. Ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω ό,τι ερχόταν.

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που θρέφεται από τον χρόνο. Ίσως είναι και κάποιο παράδοξο της ανθρώπινης φύσης, το ότι φοβόμαστε στο παρόν αλλά για πράγματα που ίσως συμβούν στο μέλλον.

Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος βέβαια, αλλά αμφιβάλλω αν οι γάτες αγωνιούν για το αν θα βρουν φαγητό σε μια βδομάδα.

Η ζωή είναι εδώ και τώρα. Και για να το κάνω λίγο πιο επίκαιρο -αν και ακόμα κι αυτό διαχρονικό είναι- αυτά τα «θα λογαριαστούμε μετά» που λένε πολλοί αυτές τις μέρες είναι για τα σκουπίδια.

Να είσαι καλά, Πιτσιρίκο, και σου εύχομαι σύντομα να ανεβάζεις κείμενα και podcast από την παραλία!

Χρήστος

(Αγαπητέ Χρήστο, είναι σημαντικό στη ζωή να έχεις αγαπήσει και να έχεις αγαπηθεί. Σε ατσαλώνει. Όλοι οι άνθρωποι φοβούνται. Αλλά όσοι δεν έχουν αγαπήσει, αγαπούν τον φόβο. Τον φόβο, που είναι το αντίθετο της αγάπης. Αγάπη, εξαιρετική κατάσταση. Και επιλογή. Χρήστο, οι άνθρωποι λένε πολλά αυτές τις μέρες. Δεν είναι να τα παίρνεις και στα σοβαρά. Αύριο θα λένε άλλα. Τέλος πάντων, σημασία έχει να αγαπάς. Όλα τα άλλα μας τα έχουν φορέσει. Ή προσπάθησαν. Να είσαι καλά, Χρήστο. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.