Ας ζήσουμε σαν μια ευχή και ας χαθούμε μετά ανεπιστρεπτί

Αγαπημένε πιτσιρίκο,
Χαιρετισμούς σε όλους τους αναγνώστες του μπλογκ.
Αναρωτήθηκες όπως και άλλοι, εύλογα, για το αν οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανέπαφη, εξ αποστάσεως, με ακόμη πιο αδίστακτες συμπεριφορές να γίνονται η κοινωνική και ατομική νόρμα.

Με ψυχικούς κόσμους οι οποίοι δε γνωρίζουμε άμεσα το τι συμβαίνει ακριβώς αυτό το καιρό, ούτε καν με τους δικούς μας ψυχισμούς θα έλεγα.

Κλεισμένοι και αλαφιασμένοι όπως βρισκόμαστε ακόμα μέσα στις φούσκες μας, σύντομα όμως θα έρθουμε αντιμέτωποι στην νέα καθημερινότητα που σιγοψήνεται στους φούρνους των υπεράνω αποφάσεων και των διαπλεκόμενων θυρών.

Θα βγούμε όμως ποτέ τελικά από τις φούσκες ή θα πάμε ξανά στο στυγνό και κλασσικό business as usual;

Μάλλον προς το δεύτερο τείνει η καμπύλη αυτή, δίχως κάμψη προς το παρόν.

Σε αυτό το σημείο, ίσως ο Βασίλης θα ήταν καλύτερος διαφωτιστής και ειδικός για να μιλήσει περί του θέματος, αλλά θα σταθώ σε κάποια βασικά ερωτήματα με τα οποία διαλογίζομαι αυτόν τον καιρό.

Ο βασικός άξονας γύρω απ’ όλα αυτά είναι ο εξής:

Ποιο το ψυχολογικό/ψυχικό κόστος και με ποιο ακριβώς τίμημα θα πληρωθεί όλο αυτό τους επόμενους μήνες/χρόνια;

Ακόμη και αν υπάρξει σταδιακή άρση των μέτρων για τους νέους και “υγιείς” ή και για όλους, πώς θα νιώθει π.χ ένας γηραιότερος άνθρωπος, αν θα πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπος με το να μην μπορεί να αγκαλιάζει παιδιά και εγγόνια για τον επόμενο και βάλε χρόνο ;

Με τι ψυχικά και οικονομικά αποθέματα θα αντικρίσουμε την πραγματικότητα έξω στο δρόμο και πώς θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε σε μια πιθανώς δεύτερη καραντίνα το φθινόπωρο;

Θα έχει γίνει συνήθεια και αυτό -όπως άλλα τόσα- οπότε θα μας έχει γίνει φυσικό το να ξανα-βλέπουμε κορμιά να πέφτουν γύρω μας και εξίσου φυσικό το να ξανα-μαντρωθούμε μέσα;

Θα υπάρχει σπίτι -ή και δουλειά- κατ’ αρχάς για τον περισσότερο κόσμο μέχρι τότε;

Υποθέτοντας ότι επιστρέφουμε σε ένα μπαρ ένα βράδυ του καλοκαιριού, με περιορισμένο αριθμό θέσεων και αποστάσεων μεταξύ μας, το καμάκι θα το ρίχνουμε από 1.5-2 μέτρα απόσταση;

Ή να παραμείνουμε καλύτερα στο καμάκι από την οθόνη μιας και είναι πιο οικείο πλέον από μια άγνωστη/άγνωστο στο απέναντι τραπέζι;

Άσε τη χώρα, όλοι ξέρουμε πως χάθηκε χρόνια τώρα, με το κωλοτρίψιμο και τα χαμουρέματα τι θα γίνει δηλαδή;

Στα αζήτητα και αυτά;

Θα μπορεί να διώκεται κάποιος ποινικά αν αγγίξει κάποιον κατά λάθος στο δρόμο, στη λαϊκή, πηγαίνοντας να δώσει μια χειραψία γνωριμίας; Θα λέμε ότι κάποιος διέπραξε μολυσματικό έγκλημα εξ’αμελείας ή εκούσια ;

Για ανθρώπους οι οποίοι αντιμετώπιζαν ήδη κατάθλιψη, άγχος, μετατραυματικό στρες και πολλά άλλα, τι αντίκτυπο και σημάδια αφήνουν πάνω τους όλες αυτές οι μίζερες συνθήκες;

Και ποιο είναι το σημείο καμπής και απόγνωσης που μπορεί να φτάσει κάποιος όπου μετά δεν υπάρχει επιστροφή;

Θα κανονικοποιηθούν ξανά και οι αυτοκτονίες, όπως έγινε την περασμένη δεκαετία;

Θα μπορέσει να υπάρξει συνάθροιση ατόμων χωρίς να χρειαστεί αιτιολογία ή βρωμόξυλο από ΜΑΤάδες και Δελτάδες στα καλά του καθουμένου;

Θα χρειάζεται πιστοποιητικό υγείας/ανοσίας -πέρα από ταυτότητα και μήνυμα στο κινητό- για να παραβρεθούμε σε μια μεγάλη συναυλία ή μια συγκέντρωση σε κλειστό χώρο στο εγγύς μέλλον;

Αν και στην Ελλάδα, με την παρακολούθηση που επιβλήθηκε από τα Lidl -πάρε παράδειγμα και μόνο από το μήνυμα στο χαρτί/κινητό και τον “hard” commando που το παίζει στρατηγός στο όλο εγχείρημα- μάλλον μας βλέπω για τραγελαφικά σόου με έκτακτες και άσκοπες καραντίνες μέσα σε καραντίνες.

Η μπλε Σοβιετία θα καινοτομήσει και σε αυτό το κομμάτι κάνοντας την καραντίνα ελληνική πατέντα και τοτέμ σαν τη Μπαμπούσκα.

Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος δίχως καμία επαφή;

Δίχως καμία επαφή καν με ίδιο του το σώμα;

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες να προσπαθώ να κρατηθώ για να μην ακουμπήσω στόμα, μάτια, μύτη ενώ βρισκόμουν έξω.

Ήταν ξεκάθαρα αδύνατο για μένα, μέχρι που σήμερα δε μπορώ να το σκεφτώ καν και να το προσπερνώ, ίσως και λανθασμένα, γιατί κάπως έτσι να γίνω αυτουργός και να στείλω ένα πατέρα ή μια μάνα ηλικιωμένη στο νοσοκομείο σε κάποια φάση.

Μπορεί αυτό να εκληφθεί ως υπερβολή ή αιτιολογημένη ανησυχία;

Αφόρητα όλα αυτά τα ερωτήματα ώρες ώρες.

Να χαιρετηθώ με αγκώνα αντί για μια αγκαλιά ή μια χειραψία με αγαπημένα πρόσωπα.

Διαβάζοντας διάφορους επιστήμονες και ειδικούς, υπάρχουν αρκετοί που αντιτίθενται στο τρόπο και τη βιασύνη που πάρθηκαν τα μέτρα στην πλειοψηφία των δυτικών κοινωνιών, ακόμα και αν αυτοί οι λίγοι αντιφρονούντες δεν ακούγονται ισάξια και με την ίδια ευλάβεια όπως οι συνήθεις ύποπτοι της επικαιρότητας.

Δίχως να ανοιχτεί ένας υποτυπώδης διάλογος, μια κάποιου είδους διαβούλευση μεταξύ ειδικών, τίποτα, ταμπουρωθείτε μέσα και έχει ο Θεός.

Βγήκαν κάποια μαθηματικά μοντέλα που προμήνυαν τα χειρότερα, οι Ιταλοί άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες και ο πανικός κυριάρχησε καθώς τα news feed και media πήραν φωτιά από εικασίες, υποθέσεις, συνωμοσίες, ελλιπή δεδομένα και στατιστικές και τρομολαγνεία από τις γνωστές -και μη- πουτάvες του ψηφιακού χώρου.

Διαβάζω ότι ο άνθρωπος όταν δεν αγγίζει άλλο άνθρωπο, επιβαρύνει σοβαρά το ανοσοποιητικό του σύστημα, καθώς το σώμα μπαίνει σε μια κατάσταση στέρησης, όπου αρχίζει και παράγει αυξημένα επίπεδα κορτιζόνης και άλλων ουσιών που γίνονται τοξικές μετά από ένα σημείο.

Συγχωρέστε με οι γιατροί εδώ πέρα για όποια ανακρίβεια στην επεξήγηση αυτή, προσπαθώ να μεταφέρω το ζουμί της υπόθεσης απλά.

Με λίγα ακόμη λόγια, η διαίσθηση ότι βαδίζουμε όπως πάντοτε άλλωστε, στα τυφλά , συνεχίζει να αποδεικνύεται ορθή, μέρα με τη μέρα, παρόλα τα άλματα της ιατρικής και της επιστήμης.

Άλματα που τελικά μας οδήγησαν στο κρίσιμο σημείο, να πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα κοινό και παγκόσμιο ζήτημα. και εμείς να βγάζουμε από το μπαούλο μεθόδους με μεσαιωνικές απαρχές.

Οριζόντια απομάκρυνση και απομόνωση, το κάθε κράτος για την πάρτι του και σώστε ό,τι δεν σώθηκε δεκαετίες τώρα.

Από την άλλη, όλη αυτή η κατάσταση σε ωθεί σε ένα σημείο του να ξεκλειδώνει κάτι ψυχικά μέσα σου και τελικά να αρχίζεις να βολεύεσαι μέσα στην αβεβαιότητα και το ξεβόλεμα που μας έχουν φορέσει κορσέ.

Βέβαια, εξαρτάται και με το πόσο προπονημένος είσαι στη μοναξιά σου, πόσο αντέχεις να ακούς τις φωνούλες μέσα στο κεφάλι σου και να συνδιαλέγεσαι μαζί τους, πόσο αντέχεις να παραμένεις μέσα στα ντουβάρια ακλόνητος.

Επίσης μ’ αυτό το “ξεκλείδωμα”, κανείς δεν σου εγγυάται το τι μπορεί να αναδυθεί και να αποκαλυφθεί και με τι δυνάμεις είσαι διατεθειμένος να αναμετρηθείς, μέχρι ποιο σημείο μπορείς να φτάσεις.

Κανείς δεν εγγυάται ότι την επόμενη δεν θα είναι οι σειρήνες του ασθενοφόρου και εσύ μέσα με κάποιον αγαπημένο σου, να φτάνεις στο νοσοκομείο που έκραζες, για να παρακαλάς για οξυγονοθεραπεία αλλά λόγω διαλογής (triage), ο αγαπημένος σου να πετιέται σαν αποφάγι στα σκουπίδια.

Γράψανε πολλά παιδιά εδώ πέρα, όπως και συ φίλε πιτσιρίκο, για το τι έρχεται μετά από όλο αυτό, μάλλον τι έχει έρθει ήδη και απλά κυμαίνεται ακόμη κάτω από τα χνώτα μας.

Ότι δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί κάνοντας μια μικρή και σύντομη ανασκόπηση και αν θέλετε, πάλι κάπως διαισθητικά και αυθαίρετα.

Περαιτέρω διάλυση υποδομών, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, φυγή μεταναστών, αυτοκτονίες, πείνα και εξαθλίωση, άνθιση και “αριστεία” της μπάσταρδης μαφιοκρατίας, της ξεφτιλισμένης ιδιωτείας και αφασίας, όπως και τα τελευταία 10+ χρόνια.

Διαφαίνεται ότι όλα αυτά θα συμβούν ξανά μέσα σε ένα χρόνο – ίσως και λιγότερο – αυξητικά, συσσωρευτικά και με αλόγιστη επιτάχυνση.

Μοντέλο λατινικής Αμερικής εν ολίγοις με στεροειδή και έκσταση, σε συνδυασμό με ελληνοβαλκανικό ταμπεραμέντο, άσωτη μ@λακία και κατσαπλιάδικη κακομοιριά.

Αν και ο Κώστας από Αμστελόδαμο είχε αναφέρει εύστοχα στο πρόσφατο κείμενό του για την κατεύθυνση του παγκόσμιου συστήματος προς την made in china version, στα εγχώρια θαρρώ πως θα δούμε κάτι ανάλογο με την Λατινική Αμερική, βγάζοντας από την εξίσωση ίσως την μαχητικότητα που διέκρινε και συνεχίζει να διακρίνει τους λαούς εκεί πέρα.

Το είχες πει και σε κάποιο παλαιότερο podcast, ας φτιάξουμε τουλάχιστον ένα tv-series τύπου Narcos ή Casa de papel ρε παιδιά, με βούλα το ακαταμάχητο λούμπεν και μοιρολατρικό στοιχείο που διατρέχει όλη την ευλογημένη επικράτειά μας, μπας και συμβεί τίποτα.

Ίσως και να γίνει επιτυχία στο NetFlix, να έχει να ξεστραβώνεται και ο κοσμάκης για το επόμενο κύμα πανδημίας ή την επομένη πιο φονική πανδημία που μπορεί να σκάσει.

Επίσης, είναι πιθανό να σκίσει τόσο που θα μείνουν και φράγκα για να ξεπληρώνουμε και τα ανεκπλήρωτα χρέη που θα μας φορτώνονται στον αιώνα τον άπαντα, αμήν . Όλα εμείς πια;;; εεεε;;;

Μακάρι οι πληγές αυτές να επουλωθούν με το καλοκαίρι που έρχεται και οι δυσοίωνες προβλέψεις να αποδειχθούν λιγότερο επίπονες το επόμενο διάστημα, για όλους μας.

Ευσεβείς πόθοι και ευχές, θα πει κάποιος.

Οι ευχές παραμένουν ευχές, πεφταστέρια που χάνονται μέσα σε αχανείς γαλαξίες.

Ίσως μάλλον για αυτό να μας λέγανε από μικρούς να κάνουμε μια ευχή όταν πέφτει ένα αστέρι.

Γιατί λάμπουν για μια στιγμή και μετά χάνονται και αυτές όπως τα αστέρια, μέσα στα σκοτάδια.

Ας γίνουμε και μεις ευχή -για τη μια ανεπανάληπτη ζωή που έχουμε, ή και έστω για μια σταλιά στιγμή- και ας φυσήξουμε ως προς όποιον άνεμο μας πάρει.

Και που ξέρεις, μπορεί να καταλήξουμε κάπου που η επαφή δεν θα διώκεται ποινικά και το smartphone δεν θα βαράει συναγερμό όταν θα ανεβάζουμε πυρετό.

Και ίσως κάπου εκεί, να επιτρέπεται ξανά και το μπαλαμούτιασμα, επί τόπου και επί στητού.

Αγάπη, υπομονή και ταπεινή επιμονή.

Μ.

(Φίλε Μένιο, ό,τι και να γίνει, το μπαλαμούτι δεν θα χαθεί ποτέ. Όταν ένας άνθρωπος είναι καβλωμέvος, δεν βλέπει μπροστά του. Καλά, οι περισσότεροι δεν βλέπουν τίποτα σε κάθε κατάσταση. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Καλή άνοιξη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.