Πότε περιμένουν να μας ρωτήσουν;

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Το καλοκαίρι έφτασε πάλι. Το άτιμο πάντα θυμάται να έρθει παρ’ όλο που πολλοί ίσως πίστεψαν ότι φέτος δεν θα έρθει. Θα ήταν το κερασάκι σε μία απίστευτή άνοιξη όπου αναγκαστήκαμε να μείνουμε κλειδωμένοι μέσα στο σπίτι μας για περίπου 1.5 μήνες.

Είμαι αρκετά καχύποπτος σχετικά με τον λόγο που όλος ο Δυτικός κόσμος μαντρώθηκε για τόσο καιρό, συντρίβοντας την οικονομία κάθε χώρας, παρ’ όλο που, σε γενικές γραμμές, συμφωνώ με τα μέτρα.

Αυτό με το οποίο δεν συμφωνώ είναι να παίρνει αποφάσεις κάποιος άλλος για εμένα χωρίς να έχω συναινέσει. Στις εκλογές κατεβαίνουν κόμματα με πρόγραμμα το οποίο οι πολίτες εγκρίνουν μέσω της ψήφου. Έτσι λειτουργεί, στην θεωρία τουλάχιστον, η αστική δημοκρατία.

Όμως δεν θυμάμαι κανένα πρόγραμμα να προσδιορίζει τι κινήσεις θα κάνει σε περίπτωση πανδημίας. Και πως να έχει κάτι τόσο πρωτόγνωρο στο πρόγραμμά του;

Καταλαβαίνω πως κάθε κυβέρνηση οφείλει να προστατεύσει τους πολίτες και η υποχρεωτική απομόνωση είναι ένα μέτρο που, όπως φάνηκε, είχε αποτέλεσμα.

Κατά την γνώμη μου, αυτό όφειλε να γίνει την πρώτη εβδομάδα.

Την επόμενη, οι πολίτες κάθε χώρας έπρεπε να αποφασίσουν για την τύχη τους.

Δημοψηφίσματα δεν χρειάζεται να γίνουν με φυσική παρουσία στον 21ο αιώνα. Υπάρχουν πια τα μέσα.

Θα μπορούσε σε τόσο μικρό διάστημα να διεξαχθεί δημοψήφισμα;

Ναι, αν υπήρχε εκ των προτέρων η οργάνωση. Είναι απόλυτα εφικτό. Όμως, τα κράτη έχουν μείνει κολλημένα σε αναχρονιστικές μεθόδους -δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην Ελλάδα-ψηφοφορίας, και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το γιατί.

Ένα ηλεκτρονικό σύστημα δεν διαφέρει σε πολλά από την επιστολική ψήφο.

Τι θα γίνει, αν διαρρεύσει η προτίμηση ενός τμήματος των ψηφοφόρων;

Τίποτα δεν θα γίνει. Προσωπικά, για το θέμα του περιορισμού θα πρότεινα ονομαστική ψήφο για να λυθεί το ζήτημα. Αλλά αν έχετε τέτοιες ανησυχίες διαβάστε το βιβλίο του Snowden -για τους πιο τεμπέληδες υπάρχει και η ταινία του Όλιβερ Στόουν- ή ενημερωθείτε σχετικά με το σκάνδαλο της Cambridge analytica.

Ό,τι έχετε κάνει μέσα από κοινωνικά δίκτυα έχει ήδη διαρρεύσει. Οι γυμνές φωτογραφίες, οι προσωπικές σας στιγμές, τα κρυφά μυστικά σας είναι ήδη όλα φανερά σε ισχυρές κυβερνήσεις και εταιρίες που έχουν αρκετό χρήμα για να τις αποκτήσουν.

Αυτό τουλάχιστον έμαθα διαβάζοντας το «Μεγάλο Φακέλωμα», το λέει άλλωστε ξεκάθαρα ο συγγραφέας του.

Μπορούν οι πολίτες με τις λίγες γνώσεις τους να πάρουν μια τόσο σημαντική απόφαση;

Όχι δεν μπορούν. Είναι ξεκάθαρο για εμένα. Για αυτό και πρέπει να το κάνουν. Για να μάθουν να παίρνουν αποφάσεις, να είναι υπεύθυνοι και να μην μεταθέτουν τις ευθύνες τους σε τρίτους.

Αν έχω μάθει κάτι τόσα χρόνια που συνεργάζομαι με κόσμο είναι πως, αν συμπεριφερθείς σε κάποιον που δεν γνωρίζει όσα εσύ πάνω σε ένα θέμα σαν να μην ξέρει, αυτός δεν θα μάθει ποτέ.

Αν όμως του δείξεις σεβασμό και του συμπεριφερθείς ως ίσο τότε, αν είναι έξυπνος, θα μάθει.

Αν μάλιστα ενδιαφέρεται πραγματικά μπορεί να γίνει καλύτερος και από τον δάσκαλό του. Και αυτό είναι υπέροχο.

Ως πολίτης, δυσκολεύομαι να πάρω αποφάσεις γιατί η πληροφόρηση είναι συγκεχυμένη, αποτέλεσμα των σκοπιμοτήτων που κρύβονται πίσω από την πληροφορία.

Τα ΜΜΕ τόσο στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο δεν έχουν σκοπό να ενημερώσουν τους ακροατές τους αλλά να τους φανατίσουν, να τους παραπληροφορήσουν με μισές αλήθειες και να θολώσουν τα νερά με κεντρικό σκοπό να αποκομίσουν την συναίνεση των ακροατών τους.

Ξοδεύονται τόσο μεγάλα ποσά για αυτή την ρημάδα την συναίνεση που δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πόσο σημαντική είναι.

Αν η ελίτ, που ελέγχει τα ΜΜΕ, έχει συνειδητοποιήσει πόσο σημαντική είναι η συναίνεση της κοινωνίας, οι πολίτες δεν το έχουν καταλάβει ακόμα.

Οι πολίτες οφείλουν να φιλτράρουν ό,τι πληροφορία έχουν και να κάνουν ανασκόπηση των επιλογών τους. Μόνο έτσι θα μάθουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους.

Κάθε άνθρωπος οφείλει να έχει λόγο στο πώς θα ζήσει, αλλά και στο πώς θα πεθάνει.

Όταν ρώτησα ένα ηλικιωμένο με τριπλό bypass σχετικά πρόσφατο γιατί καπνίζει σαν φουγάρο, τρώει περισσότερο από εμένα και πάει με πoυτάνες η απάντηση ήταν “ δεν έχω πολλά χρόνια να ζήσω ακόμα, όσο βαστώ θα περνάω καλά ”.

Επειδή είναι πρόσωπό οικείο, η απάντησή του με στεναχώρησε, αλλά την σέβομαι.

Δεν έχω δικαίωμα να πω σε οποιονδήποτε πώς να ζήσει, εφόσον είμαι σίγουρος πως γνωρίζει τις συνέπειες των πράξεών του.

Είναι καιρός να δούμε την πραγματική κοινωνία που ζούμε και να βγούμε από το καβούκι μας. Να μάθουμε πως η κοινωνία που ζούμε ιεραρχεί το χρήμα και το δικαίωμα στην ζωή, γιατί περί αυτού πρόκειται.

Αν και καλυτέρα θα ήταν να ξεκινάγαμε με πιο απλά θέματα.

Ποιος έχει δικαίωμα να επιβάλλει να υπάρχει θρησκευτική εικόνα σε κάθε σχολική αίθουσα;

Ποιος έχει δικαίωμα να αφαιρέσει ένα θρησκευτικό σύμβολο από μια σχολική αίθουσα;

Η λογική, σε εμένα, απάντηση είναι οι μαθητές που περνούν το χρόνο τους σε αυτή, και κανένας άλλος.

Αν δεν μάθουμε να συγκρουόμαστε για αυτά που πιστεύουμε, αν δεν μάθουμε να σεβόμαστε με όσα δεν συμφωνούμε, τότε έχουμε θέμα.

Ο δυτικός πολιτισμός δεν απέτυχε να δημιουργήσει σκεπτόμενους πολίτες, τους χρειάζεται και τους έπλασε.

Όμως τους φέρεται σαν παιδιά, που χρειάζονται καθοδηγητή.

Στην Ευρώπη, αν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε στα επίπεδα των πρώην κομμουνιστικών κρατών, όπου πραγματικά οι πολίτες, εντελώς αποκομμένοι από κάθε πληροφορία, δεν διέφεραν από παιδιά.

Φιλικά

Μ.

Υ.Γ. Το κείμενο το έγραψα γιατί σε όσα κείμενα διαβάζω σχετικά με την απομόνωση κανείς δεν αναφέρει πως οι κυβερνήσεις δεν είχαν καμία νομιμοποίηση να την επιβάλλουν. Η φωτογραφία -που μάλλον δεν θα βγει καλή- είναι από διαδήλωση στο Βερολίνο εναντίον των μέτρων περιορισμού.
Υ.Γ.2 Η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να φέρνει νέα δανειακή σύμβαση, μνημόνιο δηλαδή, κάτω από το τραπέζι. Πώς αλλιώς να μεταφράσω τις πρόσφατες δηλώσεις Ντομπρόβσκις για ενισχυμένη εποπτεία αν αντληθούν χρήματα από Ταμείο Ανάκαμψης; Είμαι ο μόνος που πιστεύει πως η κυβέρνηση δεν έχει νομιμοποίηση να το κάνει; Αλήθεια, έχουν διευκρινιστεί οι όροι δανειοδότησης; Κάτι βρώμαγε όταν ανακοινώθηκε πως η Ελλάδα λαμβάνει περισσότερη βοήθεια, αναλογικά με το μέγεθος της, από αυτό το ταμείο.

(Αγαπητέ φίλε, αν μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν ηλίθιους ή σαν παιδάκια που χρειάζονται καθοδήγηση, οι πολίτες θα συμπεριφέρονται σαν τέτοιοι και θα παραμείνουν άβουλοι και θλιβεροί. Ο λόγος που εκτίμησα την στάση της κυβέρνησης της Σουηδίας είναι επειδή είπαν ξεκάθαρα “οι πολίτες δεν είναι ηλίθιοι και ξέρουν πώς να φερθούν χωρίς lockdown, ακούγοντας τις συμβουλές των ειδικών”. Επίσης, η κυβέρνηση της Σουηδίας είπε ξεκάθαρα πως η απαγόρευση της κυκλοφορίας δεν επιτρέπεται από το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας. Καλά, ούτε στην Ελλάδα το επέτρεπε το Σύνταγμα αλλά η Ελλάδα είναι χαμένη υπόθεση. Χρόνια τώρα. Φυσικά και θα υπάρξει νέο Μνημόνιο. Γιατί να έχει νομιμοποίηση η κυβέρνηση για να το περάσει; Είχαν οι προηγούμενες; Και ποιο κόμμα θα αμφισβητήσει την κυβέρνηση; Αυτό που δεν θα ψήφιζε τα Μνημόνια και ψήφισε δυο; Δεν χρειάζεται να μας ρωτήσουν για τίποτα. Μας ρώτησαν στο δημοψήφισμα. Απαντήσαμε αλλά μετά πήγαν για μπάνιο οι περισσότεροι, οπότε ανατράπηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Και μόλις ανακοινώθηκαν τα μέτρα για τον κορωνοϊό, δεν υπήρξε ένας άνθρωπος στην Ελλάδα να βγει βροντερά και να πει πως είναι αντισυνταγματικά. Αλλά αντισυνταγματικά είναι όλα στην Ελλάδα μετά το 2010. Και οι Έλληνες αισθάνονται άβουλα παιδάκια. Οπότε; Δεν περιμένεις να σε ρωτήσουν. Ξέρεις τα δικαιώματά σου, ξέρεις τι λέει το Σύνταγμα της χώρας σου, ξέρεις τους νόμους και απαιτείς την εφαρμογή τους. Αλλά ξεχάσαμε και τα βασικά. Συμβαίνουν αυτά στα προτεκτοράτα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.