Όταν ξεκίνησε αυτό το μπλογκ, τον Απρίλιο του 2005, ήμασταν τρεις. Το Νανάκι, η Μελίνα και εγώ. Το Νανάκι στα γόνατά μου και η Μελίνα δίπλα στην οθόνη. Η Μελίνα μας αποχαιρέτησε πριν από πέντε χρόνια, το Νανάκι με αποχαιρέτησε χθες το απόγευμα. Διάβασε τη συνέχεια
Αγαπημένε πατέρα, σου γράφω για να σε ευχαριστήσω. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ με αγαπούσες και πόσο νοιαζόσουν για μένα. Διάβασε τη συνέχεια
Χτες πήγα στο νέο σπίτι του Σπύρου Γραμμένου, για να με κουρέψει. Ο Σπύρος, εκτός από οδηγός του αυτοκινήτου μου, του γιοτ μου και του αεροπλάνου μου, είναι και κουρέας μου. Τα κάνει όλα και συμφέρει. Διάβασε τη συνέχεια
Είμαι στο ταξί. Κάθομαι πίσω δεξιά. Ο νεαρός οδηγός ακούει ραδιόφωνο με αθλητικά. Τι αθλητικά δηλαδή, ποδόσφαιρο. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Αλλά τι να κάνει και ο οδηγός όλη μέρα μέσα στο ταξί; Διάβασε τη συνέχεια
Διάβασα πως σήμερα έφυγαν οι πρώτες έξι οικογένειες προσφύγων για το Λουξεμβούργο -και πως στο αεροδρόμιο τις συνόδεψαν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς-, και ζήλεψα λίγο. Διάβασε τη συνέχεια
Ο κ. Χρήστος Σίμος έγραψε στη σελίδα μου στο Facebook, κάτω από το κείμενό μου για τον Νίκο Φίλη, το εξής: Διάβασε τη συνέχεια
Αυτός είναι ο νέος μου οδηγός δίπλα σε ένα από τα αυτοκίνητα της συλλογής μου. Τον παλιό οδηγό τον απέλυσα γιατί ήταν αντιμνημονιακός. Διάβασε τη συνέχεια
Χτες το απόγευμα ήμουν στο Θησείο με τον φίλο μου τον Γιώργο. Ο Γιώργος με έχει βοηθήσει πάρα πολύ τον τελευταίο χρόνο και θα του το χρωστάω πάντα. Ενώ ο Γιώργος ανέβαινε στη μηχανή του για να φύγει, εμφανίστηκε ένας άλλος Γιώργος. Διάβασε τη συνέχεια
Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, θα ήθελα την προσοχή σας -και όχι μόνο- γιατί θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Διάβασε τη συνέχεια
Το περασμένο Σάββατο, πήγα στην αρχαία Κόρινθο για το μνημόσυνο του αγαπημένου πατέρα δυο αγαπημένων φίλων. Ζεσταίνονται και γλυκαίνουν οι καρδιές των ανθρώπων, όταν βρίσκονται μαζί απέναντι στην οριστική απώλεια, στο “ποτέ πια”. Είναι πολύ σοφά αυτά τα πανάρχαια έθιμα. Διάβασε τη συνέχεια
Πριν από δυο ημέρες, συνάντησα τυχαία έναν παλιό φίλο, με τον οποίο είχαμε χαθεί για χρόνια. Ήπιαμε έναν καφέ και τα είπαμε για λίγο. Διάβασε τη συνέχεια
Σήμερα το πρωί μου τηλεφώνησε η μητέρα μου και μου είπε πως, επειδή η σύνταξή της μειώνεται διαρκώς, θα πρέπει να ψάξει να βρει μια δουλειά. Διάβασε τη συνέχεια
Πριν από έντεκα ημέρες, έγραψα πως “Έξι χρόνια είναι αρκετά” και ξεκαθάρισα πως στο εξής δεν πρόκειται να δημοσιεύω κείμενα απολυμένων και αδικημένων, και καλέσματα για διαδηλώσεις κλπ. Μάλλον αυτό δεν έγινε αντιληπτό, οπότε είμαι αναγκασμένος να επανέλθω. Διάβασε τη συνέχεια
Δεν κατάλαβα πώς ακριβώς ξεκίνησε αλλά, στην παρέα μου, δεν λέμε πια τις γνωστές βρισιές μεταξύ μας. Τις καταργήσαμε. Λέμε άλλες. Διάβασε τη συνέχεια
Το καλοκαίρι είναι μια εξόχως διδακτική εποχή, αφού συνηθίζω να διαβάζω με τις ώρες κάτω από το αρμυρίκι. Βέβαια, αυτό το καλοκαίρι, έμαθα και κάποια άλλα πράγματα, τα οποία μάλλον θα έπρεπε ήδη να τα ξέρω αλλά δεν μου το επέτρεψε τόσα χρόνια η αφοσίωσή μου στο διάβασμα. Διάβασε τη συνέχεια
Πιτσιρίκο, καλησπέρα! Δεν ξέρω αν τα πόδια που φαίνονται στη φωτογραφία της ανάρτησης «Επιστρέφοντας» είναι δικά σου, αλλά, ειλικρινά, είναι από τις πιο σέξι, ερωτεύσιμες, αρρενωπές πατούσες που έχω δει ποτέ! Διάβασε τη συνέχεια
Κοιτάω τους ανθρώπους ακουμπισμένους στην κουπαστή του πλοίου να βλέπουν το νησί να απομακρύνεται. Τα μάτια τους στάζουν μελαγχολία και νοσταλγία. Ήδη. Διάβασε τη συνέχεια
Αυτό το καλοκαίρι ήταν υπέροχο. Το καταλαβαίνω τώρα που ετοιμάζομαι να επιστρέψω στην Αθήνα. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι που να με ευχαριστεί όσο το ελληνικό καλοκαίρι. Διάβασε τη συνέχεια
Τα σχεδόν έξι χρόνια που έχουν περάσει από την χρεοκοπία της χώρας, είναι αρκετά για συμπεράσματα. Οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν. Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει. Διάβασε τη συνέχεια
