Κάθε φορά που υπάρχει μια δολοφονία μιας γυναίκας, ενός άνδρα, ενός παιδιού -ή κάποιο άλλο “σοκαριστικό” συμβάν- χιλιάδες άνθρωποι ορμάνε στα πληκτρολόγια για να εκφράσουν την οργή τους και την αποψάρα τους, ενώ τσακώνονται μεταξύ τους, μέχρι να συμβεί το επόμενο έγκλημα, να ξεχάσουν το παλιό έγκλημα και να οργιστούν με το νέο έγκλημα. Διάβασε τη συνέχεια
Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να πεις και η σιωπή είναι μάλλον μονόδρομος, όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί -πόσω μάλλον όταν αυτοκτονούν δυο κορίτσια 17 χρονών- αλλά έκανα μια σκέψη και τη γράφω, γιατί παρατήρησα πως δεν το επισήμανε κάποιος. Διάβασε τη συνέχεια
Κάθομαι σε ένα καφέ σε μια παραλία της Ζακύνθου και σκέφτομαι τον Κάφκα, με αφορμή αυτό το εμβληματικό σημείωμα από το ημερολόγιο του Κάφκα, που μου έστειλε ο Κώστας από το Άμστερτναμ. Διάβασε τη συνέχεια