Γιάννης Γρέκας

Στις δημοτικές εκλογές δεν θα ψηφίσω –όπως δεν ψήφισα και στις εθνικές εκλογές-, αλλά δεν μπορώ να μην γράψω για έναν συγκεκριμένο υποψήφιο στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου. Είναι κάπως περίεργο πως αυτός ο υποψήφιος δεν μπορεί να διαβάσει αυτά που γράφω.



Τον Γιάννη Γρέκα τον γνωρίζω από μικρό παιδί – εγώ ήμουν μικρό παιδί, ο Γιάννης ήταν παιδί της παντρειάς όταν γνωριστήκαμε.

Η μητέρα μου πάντρεψε τον Γιάννη και τη Μαίρη. Δεν έχω δει πιο ευτυχισμένο και ταιριαστό ζευγάρι στη ζωή μου. Ο Γιάννης είναι τυφλός, η Μαίρη έχει κινητικά προβλήματα, αλλά, όταν είμαστε μαζί, ο μόνος ανάπηρος είμαι εγώ.

Σήμερα μένουν στη Ζάκυνθο και έχουν πια εγγόνια. Ο Γιάννης είναι πρόεδρος του τοπικού σωματείου ατόμων με αναπηρία «Οι Ποπολάροι». Οι Ποπολάροι είναι πολύ μαχητικοί και έχουν καταφέρει να κερδίσουν αρκετές μάχες για τα θέματα των ατόμων με αναπηρία, σε ένα νησί που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες.

Με τον Γιάννη έχουμε τσακωθεί κάμποσες φορές –με αγάπη πάντα- για τα πολιτικά. Εγώ βγάζω καντήλες με το ΠΑΣΟΚ –και ό,τι αντιπροσωπεύει το ΠΑΣΟΚ-, αλλά μπορώ να καταλάβω πως ο μόνος τρόπος για τα άτομα με αναπηρία να επηρεάσουν την εξουσία και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους είναι μέσα από τα μεγάλα κόμματα. Ωραία είναι η επανάσταση, αλλά οι τυφλοί και τα άλλα άτομα με αναπηρία -πριν επαναστατήσουν- πρέπει πρώτα να μπορούν να κινηθούν στο πεζοδρόμιο. Και στην Ελλάδα δεν μπορούν.

Στη Ζάκυνθο ο Γιάννης Γρέκας είναι γνωστός από τους αγώνες των Ποπολάρων. Καταλαβαίνω πως οι περισσότεροι άνθρωποι –αν όχι όλοι- ψηφίζουν εκείνους τους υποψήφιους που θα τους ικανοποιήσουν κάποιο προσωπικό αίτημα. Ο Γιάννης ανήκει σε εκείνη την σπάνια κατηγορία των ανθρώπων που νοιάζονται για το κοινό καλό, για το κοινό συμφέρον.

Δεν ήταν δική του επιθυμία να είναι υποψήφιος – του το ζήτησαν. Είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Στέλιου Μποζίκη «Μαζί για τη Ζάκυνθο». Ελπίζω οι συμπατριώτες μου στη Ζάκυνθο να κάνουν ένα μεγάλο δώρο στους εαυτούς τους και να εκλέξουν τον Γιάννη Γρέκα. Τους διαβεβαιώνω πως τον έχουν μεγάλη ανάγκη. Ο Γιάννης πάλι δεν τους έχει καμία ανάγκη. Είναι πολύ καλά.

Γιάννη, σε αγαπάω, όπως αγαπάω και τη Μαιρούλα. Σας φιλώ.

Χτες το βράδυ στο twitter, όλοι έγραφαν για την πρεμιέρα της τηλεοπτικής σειράς το «Νησί» και ήταν ενθουσιασμένοι- εγώ, φυσικά, τους πείραζα. Σήμερα το πρωί είδα το πρώτο επεισόδιο της σειράς στο site του Mega. Έριξα ένα κλάμα πρωί-πρωί, πολύ το ευχαριστήθηκα. Ειδικά στο σημείο που η μητέρα αποχαιρετά τα παιδιά της και τους συγχωριανούς της και φεύγει για τη Σπιναλόγκα, πλάνταξα. Σκέφτομαι πως σήμερα δεν υπάρχουν λεπροί στην Ελλάδα- ίσως γι’ αυτό να μας συγκινούν οι ιστορίες τους. Υπάρχουν, όμως, χιλιάδες άτομα με αναπηρία γύρω μας, που οι ιστορίες τους δεν φαίνεται να μας συγκινούν ιδιαίτερα. Υπάρχει μια θολούρα για το ποιο είναι το διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, αλλά μια φιλική πρόταση που θα είχα να κάνω σε όσους θα πάνε στις κάλπες είναι να ψηφίσουν τους υποψήφιους που έχουν κάποια αναπηρία. Αυτοί είναι σίγουρο πως θα κάνουν κάτι καλό για όλους μας. Τουλάχιστον να γλιτώσουμε από την ντροπή να βλέπουμε ανθρώπους με αναπηρία να προσπαθούν με κίνδυνο της ζωής τους να κινηθούν στα πεζοδρόμια ή να διασχίσουν τον δρόμο. Στην Ελλάδα του 2010, αυτό είναι επανάσταση.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.