Γράμμα από την Ελλάδα

Ο Χάρης Κ. διάβασε το“Γράμμα από τη Βαρκελώνη”, συνειδητοποίησε πως το έχει γράψει ένας παλιός του συμμαθητής, του απαντάει και τον αναζητεί:
Αγαπητέ «πιτσιρίκο» Μιχάλη Μ., σου στέλνω αυτό το γράμμα από την Ελλάδα, γράμμα απαντητικό στο γράμμα σου από την Βαρκελώνη…! Δεν ήξερα τι τίτλο να επιλέξω, «γράμμα από την Ελλάδα» ή «γράμμα από το μεγάλο πουθενά», τελικά δεν επέλεξα τίτλο, ας επιλέξει ο καθένας τον δικό του…

Η ανάγκη να τα πούμε προέκυψε όταν διάβασα το κείμενο που έστειλες στον pitsiriko, είχα να μάθω νέα σου καιρό και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα ο τρόπος που έμαθα νέα σου αλλά και τα ίδια τα νέα σου βεβαίως…

Οι φίλοι μου και ο pitsirikos έλεγαν και ξανάλεγαν να κάνω fb για να έχω επικοινωνία με τους παλιούς μου συμμαθητές και με τους φίλους μου που είναι μακριά αλλά εγώ δεν τα πάω καλά με την κοινωνική δικτύωση μέσω διαδικτύου (την σνομπάρω…) και τους απαντούσα συνέχεια ότι εγώ δεν θέλω να γκομενίζω μέσω internet, έτσι τώρα που βρέθηκα στην ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σου δεν έχω ούτε το mail σου! Αναγκάστηκα λοιπόν να υποχρεωθώ στον pitsiriko να μας φέρει σε επαφή, που δεν τον ξέρω και δεν με ξέρει οπότε του χρωστάω χάρη αλλά που να με βρει να του την ξεπληρώσω;

Το γράμμα σου με συγκίνησε, το διάβασα και το ξαναδιάβασα πριν αποφασίσω να σου απαντήσω όντας και σε μια συγκινησιακή φόρτιση, λίγο από την εμπειρία που ζεις εκεί, λίγο που ένας παλιός συμμαθητής μου ζει αυτή την εμπειρία…

Είναι καλό να ζούμε τις ουτοπίες μας…

Να τις βιώνουμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο…

Να τις τρίβουμε στη μούρη καθενός που μας έλεγε για χρόνια (και συνεχίζει ίσως να μας λέει…) ότι δεν γίνεται τίποτα, πως δεν θα αλλάξει τίποτα ποτέ… (μεγάλο ψέμα γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο, άλλες φορές το προσπαθούμε παίζοντας άμυνα με ξαφνικές αντεπιθέσεις, ζώντας μικρές χαρές, μικρές νίκες, αρκετές ήττες και άλλες φορές που είμαστε αδρανείς, αναποφάσιστοι, απροετοίμαστοι, λίγοι, αδιάβαστοι, σκυφτοί, φοβικοί, αντικοινωνικοί το πράγμα ολοένα και αγριεύει, η κατάσταση ολοένα και χειροτερεύει…)

Να τις κρατάμε μέσα μας (ως κάτι πολύτιμο…) και όταν δεν μας βλέπει κανένας να χαμογελάμε…

Εδώ…εκεί…αλλού…παντού…

Στην Αθήνα, στην Βαρκελώνη, στην Αίγυπτο…

Υπάρχουν Έλληνες που τον Δεκέμβρη του ’08 ήταν εκτός συνόρων… (όπως και στο άρθρο 16, στο νόμο πλαίσιο κ.ο.κ)
Ένιωσαν χαρά και υπερηφάνεια που εδώ γινόταν εξέγερση, αλλά και ζόρι και αμηχανία ταυτόχρονα που δεν ήταν εδώ για να το ζήσουν και αυτοί…
Γι’ αυτό… ζήσε ρε Μιχάλη Μ…ζήσ’ το εκεί…ζήσ’ το τώρα…

Ο καπιταλισμός και το σύστημα μας δίνουν συνέχεια ευκαιρίες…μέχρι να το ζήσουμε όλοι μαζί ταυτόχρονα…
Όχι εξεγερσιακά και τοπικά αλλά επαναστατικά και διεθνιστικά…
Ίσως ταξικά μα πάντα ταξικά…
Ίσως ακηδεμόνευτα μα ελπίζω ακηδεμόνευτα…
Και οι ενστάσεις για την επόμενη μέρα ας είναι πεδίο αντιπαράθεσης την επόμενη μέρα και ας είναι πεδίο προετοιμασίας όλες αυτές τις προηγούμενες μέρες που ζήσαμε και θα ζήσουμε μέχρι τότε… (νομίζω και ελπίζω πως δεν θα είναι αμέτρητες αυτές οι μέρες, ίσα ίσα…)

Και μετά δεν θα ρωτάμε πως είδε ο ένας του άλλου την γιορτή…αλλά θα ρωτάμε πού ήσουνα και τί έκανες στην κοινή γιορτή μας…

Εδώ όπως τα ξέρεις και όπως τα μαθαίνεις…
Ανυπομονώ να τα πούμε από κοντά…, να πιούμε τσίπουρο με γλυκάνισο ή ρούμι εγώ και εσύ αυτά τα παράξενα τα cocktails τα δικά σου…
Να πούμε τα νέα μας, να κουβεντιάσουμε για την ΑΕΛ μας που έπεσε, για τις γυναίκες, για το κίνημα, για το μέλλον της αριστεράς και της αυτονομίας…
Δεν σου κρύβω ότι το γράμμα σου ήταν και ένα κίνητρο για μένα να τελειώσω επιτέλους αυτήν την πτυχιακή εργασία για το μεταπτυχιακό μου! Έτσι θα μπορέσω να κάνω ένα διδακτορικό κάπου και εγώ και να ζήσω μια εξέγερση ακόμα από αυτές που θα γίνουν…! Όλοι εδώ, και ο pitsirikos και οι μεγάλοι, μας συμβουλεύουν όσοι μπορούμε να φύγουμε αλλά και που να πας; Γι’ αυτό και εγώ θέτω μια νέα οπτική ως κριτήριο για να επιλέξει ο καθένας από μας που θα πάει: εκεί που πιστεύει ότι θα γίνει η επόμενη εξέγερση…! Βέβαια και στα αυγά του να καθίσει ο καθένας σύντομα η εξέγερση θα του χτυπήσει την πόρτα…

Σε φιλώ και σε σκέφτομαι και εσένα και όλους εκεί…

Ο συμμαθητής και φίλος σου Χάρης Κ.

Υ.Γ. 1: απέφυγα να επεκταθώ στο πολιτικό και στο κοινωνικό και γιατί η ανάγκη να σου γράψω ήταν το συναίσθημα και για να μη κουράσω εσένα και όλους…! Άσε που οι αγώνες δεν χρειάζονται τιμητές και συμβουλάτορες…! Εσείς που κατεβήκατε στους δρόμους και στις πλατείες εσείς ξέρετε, αν δεν ξέρετε εμπρός να το μάθετε, να το ανακαλύψετε, να το συνδιαμορφώσετε…
Υ.Γ. 2: για να μη ψάχνω το αρχείο μου για φωτογραφίες των εδώ εξεγέρσεων προτιμώ να προσθέσω μόνο αυτό…:



(Το γράμμα από τη Βαρκελώνη)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.