Νίσυρος και Επανάσταση

Από την ημέρα που εγκαταστάθηκα μόνιμα στη Νίσυρο, έχω βρει την υγειά μου. Θα μείνω εδώ μέχρι την ημέρα που οι δυνάμεις της επανάστασης θα ανατρέψουν το καθεστώς. Αν η επανάσταση ηττηθεί, θα ζητήσω πολιτικό άσυλο στη φίλη και γείτονα Τουρκία, ή θα διαφύγω με ένα ψαροκάικο για το στρατηγείο των Συμμάχων στη Μέση Ανατολή.

Τζάμι την περνάω στη Νίσυρο. Είναι και πολύ φτηνά. Με 5-6 χιλιάδες ευρώ περνάω μια ολόκληρη εβδομάδα, ενώ στην Αθήνα ξόδευα τουλάχιστον τα διπλάσια.

Βέβαια, συνέβη κάτι που με στενοχώρησε λίγο.

Η κυρία Δέσποινα -σύζυγος Αντρίκου-, αναφερόμενη στην ακατάπαυστη κατανάλωση προφιτερόλ εκ μέρους μου, με χαρακτήρισε «μπουλούκο».

Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα παρατηρήσει τις ελάχιστες χιλιάδες λευκές τρίχες που υπάρχουν ανάμεσα στα κατάμαυρα μαλλιά μου και θα με χαρακτηρίσει «γεροξεκούτη».

Στη Νίσυρο απολαμβάνω τη ζωντανή μουσική.

Τις προάλλες, στο καφενείο του Αντρίκου, ήταν κάτι αγόρια με πολλά μούσια και κάτι όμορφα κορίτσια -χωρίς μούσια-, και έπαιζαν και τραγουδούσαν.

Αν και έμοιαζαν αναρχοκομουνιστές, τραγουδούσαν Χατζιδάκι -το αστέρι του βοριά που θα φέρει ξαστεριά και κάτι άλλα με Παναγιές και φεγγάρια-, οπότε εγώ ξενέρωσα, σηκώθηκα από το τραπέζι, τους πλησίασα και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

«Βρε παιδιά, τι τραγούδια είναι αυτά που παίζετε; Τον Κουκουλοφόρο τον ξέρετε;»

«Ποιον απ’ όλους;»

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.