Απλά, πρέπει κάπου να τα πω

Πιτσιρίκο, καλησπέρα από την μακρινή Θάσο για ακόμη μια φορά! Ξύπνησα μεσημέρι, καθώς χτες ως τα ξημερώματα χορεύαμε και τραγουδούσαμε και πίναμε, υμνώντας το θεό Βάκχο, την πούτσα και το μουνί!

Μάλλον θα έπρεπε να ντρέπομαι και ναι πολλές φορές νιώθω ενοχές. Εδώ ο κόσμος πεθαίνει κι εγώ… Όμως τι να κάνω; Να ανοίξω ένα λάκκο και να περιμένω να πεθάνω; Ε δεν γίνεται, γιατί η ζωή όσο απογοητευτική είναι άλλο τόσο όμορφη είναι.

Εδώ τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα μάλλον από τις πόλεις αλλά βλέπω καθημερινά μούτρα, μιζέρια, προβλήματα και ανθρώπους στα όρια της κατάθλιψης, και θέλω να τους φωνάξω να τους πω ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε, που δεν έχουν φάρμακα και συ χολοσκάς που δεν εχεις να πληρωσεις την τράπεζα…

Και αναρωτιέμαι πόσο απλά είναι τα πράγματα αλλά εμείς τα έχουμε κάνει δύσκολα.

Πεινάς; Μπες στο σούπερ και φάε (θα σε κλείσουν φυλακή) δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις τη ΔΕΗ; (θα σου κόψουν το ρεύμα) δεν έχεις να πληρώσεις το δάνειο; (θα σου πάρουν το σπίτι) …οι παρενθέσεις είναι οι συνέπειες για τον 1 τους 10 τους 1000….αν, όμως, το κάναμε όλοι;

Ας μας πάρουν όλους τα σπίτια ας μας κόψουν όλους το ρεύμα και άιντε ας μας κλείσουν όλους φυλακή.
Αυτα ειναι τα λόγια μου σε φίλους , συγγενείς κλπ αλλά τελικά στις μέρες μας το απλό έχει γίνει δύσκολο. :-(

Αναρωτιέμαι και κάτι άλλο. Όλα αυτά που ζούμε σήμερα είναι πρωτόγνωρα;

Το νησί που σου στέλνω λέγεται Κοίνυρα και ανήκει σε μια οικογένεια Θασίτες δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια. Πώς και γιατί δεν ξέρω…

Μάλλον η διάφορα σήμερα είναι ότι μετά από τόσα χρόνια κάτι μπορούσε και έπρεπε να έχει αλλάξει!!

Εδώ λοιπόν, εγώ δεν πάω σε πορείες, δεν έχω φάει χημικά, δεν βλέπω καθημερινά άστεγους, δεν έχω βιωσει την αστυνομική βία και όσο και να σας κακοφαίνεται τους πρωτευουσιάνους είναι πιο δυσκολο να μπεις σε μια λογικη που δεν βιώνεις καθημερινά.

Να νοιαστείς και να προβληματιστείς για κάποιους που την ανάγκη τους τη νιώθεις μόνο μέσα από μια φωτογραφία (αν είσαι άνθρωπος) …όμως προσπαθώ όσο μπορώ να αντιστέκομαι με άλλους τρόπους , να στηρίζω μικρές επιχειρήσεις, να ενημερώνομαι από ανεξάρτητα ΜΜΕ, να βοηθάω όπου μπορώ, μικρά και καθημερινά που θα μας κάνουν όλους καλύτερους ανθρώπους, αλληλέγγυους και δίκαιους.

Και δεν το κάνω για τους άλλους, είναι πολύ ωραίο συναίσθημα ότι γίνομαι καλύτερος άνθρωπος (είμαι και ψώνιο, μου λέω μπράβο και τέτοια, χαχα)

Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι ότι πρέπει να συνυπάρχω με ανθρώπους αδαείς, που δεν τους νοιάζει τίποτα πέρα από την κωλάρα τους, που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και που δεν έχουν ούτε το κοινωνικό ούτε το μορφωτικό επίπεδο, αλλά κυρίως ούτε τη θέληση να ακούσουν την άλλη πλευρά του νομίσματος…

Αυτό πολλές φορές με κάνει εσωστρεφή, ή να μιλάω με «φίλους» που «γνώρισα» -πχ μέσα από το blog σου- και σε ευχαριστώ για αυτό!

Δεν έχω κάτι άλλο να πω, πιάστηκε και ο κώλος μου σε αυτό το βράχο, πάω να ανάψω σόμπα, πάγωσα!

Φιλιά και να γράφεις όπου και να είσαι!

Δ.

Υ.Γ Ήθελα να εξομολογηθώ για αυτά που θα μπορούσα να έχω κάνει και δεν έκανα, αλλά δεν πάω εκκλησία…

(Αγαπητή φίλη, μόλις εξομολογηθήκατε σε όλη την ανθρωπότητα. Αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι. Και ναι, η ζωή είναι ωραία. Φιλιά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.